Home
           
"Een uur heen, een uur terug voor de kroeg"
(Gelderlander, Zondag 9 augustus 2008)

Bas van Lankveld (28) en Miranda Bekkers (27) hebben Sint Anthonis en Ledeacker verruild voor het Afrikaanse continent. In Uganda wonen en werken ze nu drie jaar. En nee, voorlopig keren ze niet voorgoed terug. Ondanks virus en slangen.

Ook geschrokken van het nieuws dat deze zomer een Nederlandse is overleden aan het Marburgvirus, opgelopen in een grot in jullie land?

"Uiteraard heeft dat trieste nieuws ook Uganda bereikt. We kunnen niet anders zeggen dat ze inderdaad óntzettend veel pech heeft gehad. Deze grot vormde een van de attracties in Queen Elizabeth National Park. Ook wij hebben de Bat Cave bezocht, evenals grotten in andere delen van het land. We hebben zelfs onze eigen huisvleermuizen, die onder het dak van onze veranda leven. Dat zijn dingen die je er gratis bijkrijgt als je in Afrika woont. Net zoals de slangen die je af en toe tegenkomt in de tuin of de felgekleurde achamen die zich onder het golfplatendak schuil houden. Nee, bang voor vreemde diersoorten moet je hier niet zijn. Maar dat zijn we dan ook niet."

Zelf in die drie jaar dat jullie daar nu wonen ernstig ziek geweest?

"Tot onze opluchting kunnen we zeggen dat we hier nog nooit ziek zijn geweest. Hoewel we in een gebied leven waar wij veel malaria voorkomt, nabij het moeras, hebben we hier gelukkig nog geen last van gehad. Maar we slapen ook onder een klamboe, terwijl ons huis eens in de zoveel tijd bespoten wordt. En na zeven uur 's avonds komen we nauwelijks meer buiten."

Waarom Sint Anthonis en Ledeacker, waar jullie geboren en getogen zijn, verruild voor Uganda?

"Zodra de kans zich voor zou doen, zouden we graag voor een aantal jaren buiten Nederland willen wonen. Ook gezien onze studies tropische landbouwkunde en toerisme en onze vele reizen, was de belangstelling voor het buitenland altijd al duidelijk aanwezig. We hebben voor stage/werk een half jaar in Midden- en Zuid-Amerika doorgebracht. Dat is zo goed bevallen dat we de stap om voor

Bas en Miranda bij de Chebonet Falls in Mount Elgon National Park in Uganda.

langere tijd naar het buitenland te gaan wel aandurfden.

"Wat doen jullie voor de kost?

"Sinds 2003 is Bas werkzaam voor Royal Van Zanten. Hij is begonnen met een functie op het hoofdkantoor in Aalsmeer, maar heeft vanaf het begin al zijn interesse voor een baan in het buitenland kenbaar gemaakt. En anderhalf jaar later was het dan zo ver: er kwam een vacature vrij bij de vestiging van Van Zanten in Uganda. Daar is hij operational manager, terwijl ik marketing manager ben bij Great Lakes Safaris."

Hoe verliepen de eerste maanden?

"In april 2005 zijn we samen voor drie dagen naar Uganda vertrokken om te zien waar we terecht zouden komen. Op basis daarvan moesten we de beslissing nemen. Natuurlijk zijn drie dagen hiervoor veel te kort, maar we hadden er een goed gevoel bij en wilden deze kans niet laten schieten. Op 2 september 2005 hebben we afscheid genomen van Nederland, onze familie en vrienden. Het bevalt ons zo goed dat het driejarig contract van Bas onlangs verlengd is met nogmaals drie jaar. Gemiddeld gaan we twee keer per jaar terug naar Nederland om onze familie en vrienden op te zoeken. Met carnaval in ieder geval."

Waar wonen jullie precies in Uganda?

"We wonen op ongeveer een uur rijden van de hoofdstad Kampala in het dorpje Mawa. Dat ligt op een landtong, omgeven door moeras dat wordt gevoed door het bekende Lake Victoria. Het is te bereiken via een smal pad dat direct langs het hekwerk van Van Zanten loopt. In Mawa staan acht huisjes. Er wonen zo'n veertig mensen. Hemelsbreed wonen we slechts tien kilometer van Kampala, maar vanwege het moeras zijn we gedwongen een route van 35 kilometer te rijden. In het nabijgelegen Mukono,

een stad met 50.000 inwoners, doen we wekelijks onze boodschappen. Hier bevinden zich enkele grote supermarkten van Zuid-Afrikaanse herkomst, waar werkelijk álles te krijgen is. Pindakaas, Remia mayonaise, Engelse drop, Gouda kaas, enzovoorts. Wat dat betreft, komen we hier dus niets te kort. Alleen een frikandel speciaal op z'n tijd zou wel lekker zijn."

Waar zit 'm gemis wel?

"Het gemis is meer te vinden op sociaal vlak. Omdat we zo afgelegen wonen en bovendien tot de jongste expats behoren, is het moeilijk om hier een goede vriendschap op te bouwen. Toch doen er zich regelmatig gelegenheden voor dat we met landgenoten samenkomen. Elke maand is er een Holland avond (met Bavaria!) en Koninginnedag wordt uitgebreid op de Nederlandse ambassade gevierd. Een Nederlander heeft eerder dit jaar nog een bar geopend waar het onlangs helemaal oranje zag tijdens het Europees kampioenschap voetbal. Maar 'even' naar de kroeg om een biertje te drinken is er niet meer bij, omdat we weten dat we een uur heen en weer een uur terug moeten rijden. Natuurlijk missen we hier de strak geasfalteerde Nederlandse wegen, de verantwoorde manier van autorijden en de lange zomeravonden wanneer het pas rond half elf begint te schemeren. Omdat Uganda op de evenaar ligt, is het bij ons het hele jaar door stipt om 19.00 uur donker. Maar het is heerlijk om te weten dat de temperatuur niet verder zakt dan 23 graden (overdag) en dat vrijwel elke dag de zon wel even tevoorschijn komt. We wonen in een prachtige, groene omgeving met veel ruimte en schitterend uitzicht op de omringende heuvels en het moeras. In de vrije weekenden maken we vaak een uitstapje naar een nabijgelegen nationaal park, een tropisch regenwoud of de bron van de Nijl, die hier maar een uurtje rijden vandaan ligt. Elke dag hier in Uganda voelt nog steeds als vakantie."


Bron: Gelderlander, In den vreemde
9 augustus 2008