Home
           
 
Januari 2010 Overzicht ervaringen Januari 2009 Overzicht ervaringen Februari 2010 Februari 2010 Juni 2010 Juni 2010 Maart 2010 Maart 2010 April 2010 April 2010 Mei 2010 Mei 2010 Juli 2010 Juli 2010 Augustus 2010 September 2010 Augustus 2010 September 2010 Oktober 2010 Oktober 2010 November 2010 November 2010 December 2010 December 2010

Maandag, 12 juli 2010

Woensdag, 14 juli 2010

Vrijdag, 23 juli 2010

Zondag, 25 juli 2010

 

Zaterdag, 3 juli 2010

    In de afgelopen weken hebben we trouw elke Holland wedstrijd bij Iguana in Kampala gevolgd. De voorrondes trokken aardig wat Oranje supporters, maar dit was niets vergeleken de drukte op vrijdagavond. Een zee van oranje heeft zich nu voor het grote scherm geschaard, met hoopvolle verwachtingen en al dan niet bruikbare adviezen voor de Nederlandse spelers. Hoewel tijdens de eerste 45 minuten een redelijk ingetogen stemming heerst, knalt het tijdens de tweede helft! De vuvuzela's in het stadion worden overstemd door de aanmoedigingsliederen in de Oegandese kroeg, terwijl de laatste spannende minuten wegtikken. En wanneer het verlossende fluitje klinkt, barst het feest los...!

Iguana: De laatste minuten van de wedstrijd en het feest dat daarop volgt...

Vrijdag, 9 juli 2010

    Er zijn maar weinig momenten geweest dat wij ons heerlijke leventje in het verre Afrika hadden willen verruilen voor Nederland. Wanneer jullie de vrieskou en sneeuw trotseerden, zaten wij behaaglijk in onze zonovergoten, groene tuin. Wanneer jullie het weekend aan huiselijke klusjes moesten wijden, gingen wij op safari.

    Maar in de afgelopen we(e)k(en) hadden we Oeganda graag even voor Nederlandse volle straten, terrassen en grachten ingeruild. Om op te gaan in de Oranje massa en samen met 16 miljoen andere Nederlanders deze historische momenten mee te maken. Of om op het Museumplein compleet uit ons dak te gaan bij elke goal die onze voetballers scoorden.

    Hoewel juist nu ook veel Nederlanders op het punt staan hun land te verlaten, zij het voor Zuid-Afrika of de jaarlijkse zomervakantie, wachten wij het grote moment hier af en zullen we zondag in onze eigen Holland House weer verzamelen. En al drinken wij Bell, zit zwart en blank door elkaar en is ons TV scherm van iets kleiner formaat dan op menig Hollands plein... ook aan deze kant van de wereld zal een enorm volksfeest ontstaan als Nederland de wereldtitel wint!

 

Maandag, 12 juli 2010

    De avond begint goed. Het Holland House is al vroeg gevuld met oranje en er hangt een uitgelaten stemming. De wedstrijd start met een felle aanval van de Spaanse spelers, maar Nederland vecht terug. Vele kaarten vallen, maar goals blijven uit. Langzaam tikken de eerste 90 minuten weg. Stille hoop koesterend maken we ons op voor de verlenging.

    De goal van Iniesta valt in als een bom... net zoals in Kampala iets eerder die avond. Op twee verschillende plaatsen in de stad, waar honderden inwoners bij elkaar zijn gekomen om de WK finale te zien, gaan drie bommen vlak achter elkaar af, vele gewonden en naar schatting 60 doden achterlatend. Nog voor de scheidsrechter de nederlaag van Nederland officieel heeft kunnen maken, worden wij om veiligheidsredenen Iguana uitgestuurd. De droom is voorbij en honderden oranje supporters bevinden zich verslagen op straat, nog beduusd van het laatste nieuws. Wat begon als een vreugdevolle avond eindigt in een drama, voor Nederland maar zeer zeker voor Oeganda...

 

Woensdag, 14 juli 2010

    Met gemengde gevoelens stap ik op het vliegtuig naar Kenia. Van de ene kant leven we ontzettend mee met de Oegandese bevolking, met name de slachtoffers en hun nabestaanden, en willen we zo goed mogelijk op de hoogte blijven van eventuele ontwikkelingen. Van de andere zijn we opgelucht dat we de aangrijpende gebeurtenissen even achter ons kunnen laten.

    Al lijkt het leven in Kampala weer zijn gang te gaan, de recente aanslagen zijn nog steeds het onderwerp van gesprek en iedereen is er mee bezig. Het is nog steeds moeilijk te bevatten. Maandagochtend reed ik na enige twijfel toch naar kantoor. De krantenverkoper langs Jinja road hoefde deze dag weinig moeite te doen om zijn nieuwsbladen aan de man te brengen; iedereen wilde zoveel mogelijk te weten komen. "Over 40 die in Kampala bomb blasts" luidden de grote koppen. Daaronder stond een foto afgedrukt van het drama dat zich de nacht ervoor heeft afgespeeld. Witte plastic stoeltjes staan nog op het veld of liggen op de grond. Verschillende zijn nog bezet door de jonge Oegandezen die bij elkaar waren gekomen voor een feestelijke afsluiting van het WK. Hun levenloze lichamen hangen schuin in de stoelen, tassen en half leeggedronken bierflesjes staan nog aan hun voeten. Een gruwelijk beeld!

    Terwijl wij samen met zo'n 300 andere Nederlanders in Iguana de wedstrijd volgden en ons druk maakten om de beslissingen van de scheidsrechter, werden op dat moment iets verderop in de stad nauwkeurig geplande bomaanslagen uitgevoerd. De eerste ging af tegen 22.30 uur (Oegandese tijd) in een Ethiopisch restaurant waarbij 15 mensen om kwamen. Zo'n half uur later volgden twee bommen elkaar op bij Kyandondo Rugby Club, waar ter ere van de WK finale een groot scherm was opgezet en verschillende artiesten voor extra entertainment zorgden. De Nederlandse ambassade had notabene de dag ervoor nog oranje T-shirts en vuvuzela's uitgedeeld, om ook Kampala enigszins oranje te kleuren.

    Inmiddels is het dodental opgelopen naar 74 en zijn de aanslagen opgeëist door Al-Shabaab, een Somalische terreurgroep die banden schijnt te hebben met Al-Qaeda. Hun wrede daden, uitgevoerd door zelfmoordenaars, waren hun manier om Oeganda te laten weten dat ze hun vredestroepen uit Somalië moeten terugtrekken. En wanneer dat niet gebeurd, zullen er nog meer acties volgen... Tevens is er een vierde, niet afgegane bom gevonden in een discotheek in Makindye, een wijk aan de andere kant van de stad. Een vest vol met explosieven werd tijdens een persconferentie gepresenteerd. Waarom de persoon die de bommen bij zich droeg van gedachten is veranderd, zal wellicht altijd een raadsel blijven maar iedereen is er zich terdege van bewust dat er ondanks alles nog vele levens bespaard zijn gebleven!

    In de loop van maandag druppelen de mailtjes van verontruste familieleden, vrienden, touroperators en reizigers binnen. Internetverbinding is er nauwelijks waardoor het moeilijk te communiceren is met de buitenwereld. Maar het is duidelijk dat het nieuws zich wereldwijd heeft verspreid. Met name de vraag of het nog wel veilig is om naar Oeganda af te reizen wordt regelmatig bij het Great Lakes kantoor gesteld. Natuurlijk is het, afgezien van de laatste incidenten, nog steeds een stabiel en vreedzaam land. Bovendien is Oeganda niet het eerste, en zeer waarschijnlijk ook niet het laatste, land dat getroffen is door terroristische aanslagen. Maar als je je hierdoor volledig laat beïnvloeden en je de vrijheid om te reizen laat ontnemen, waar kun je dan nog heen?

    Bas is maandagochtend al met de auto naar Naivasha vertrokken, om een week voor een collega in te vallen. Ik volg hem twee dagen later met AirUganda en, samen met Riky, zullen we volgende week weer terugrijden. Op weg naar Entebbe Airport blijken de veiligheidsmaatregelen al flink aangescherpt te zijn en worden de auto's stuk voor stuk doorzocht (met dezelfde standaardvraag "What type of gun are you carrying?"). Op het vliegveld klinkt nog een verloren vuvuzela toeter. Hoe ironisch. Zijn er in Spanje massale volksfeesten uitgebroken en werden de spelers in Nederland warm onthaald, hier in Oeganda is zojuist een week van nationale rouw ingegaan...

Lees hier het verslag van Arne Doornebal, journalist in Kampala...

 

Vrijdag, 23 juli 2010

    Na een week in Naivasha doorgebracht te hebben zijn we gisteren weer teruggereden naar Mukono; een rit van zo'n 11 uur. Het was een zeer koude week (6 graden in de ochtend!), maar zeker de moeite waard dankzij onze uitstapjes naar nabijgelegen natuurparken.

    Met goede herinneringen aan ons laatste bezoek aan Aberdare National Park, namen we op zaterdag 17 juli weer dezelfde route richting de bergketen. Dat de Mutubio Gate maar weinig gebruikt wordt, bleek maar weer door het enthousiaste welkom van de rangers. Ook nu maakten we een wandeling naar de Karuru Falls, stopten voor een picknick lunch bij de Chania Falls en reden via de kronkelige weg door het bamboe bos naar Salient. Hoewel het hoger gelegen gedeelte van het park erg indrukwekkend is qua natuur, biedt het maar weinig (zichtbaar) wild. Het vlakkere en lager gelegen Salient daarentegen is een paradijs voor dieren. Niet alleen zagen we een familie olifanten bij een waterpoel, maar ook buffels, wrattenzwijnen, een eland en verschillende andere antelopen. Aan het eind van de middag verlieten we het park via de Ark Gate en reden door naar Nyeri voor een overnachting in het koloniale, oud-Engelse Outspan Hotel.

Foto's van Aberdare National Park

    De volgende ochtend brachten we een bezoek aan het nabijgelegen Solio Game Reserve. Ondanks de twijfelachtige ingang bleek het een verbazingwekkend mooi reservaat te zijn. Niet groot maar veel afwisseling van vlaktes met bebossing en moeras, en wild. Het beschermd gebied vormt tevens een van de belangrijkste "breeding programs" voor de witte en zwarte neushoorns, welke we beide wisten te vinden. Na een game drive van een uurtje of drie bereikten we de gate weer, en via de Thompson Falls in Nyahururu en een mooie, heuvelachtige route zijn we op ons gemak teruggereden.

Foto's van Solio Game Reserve

    Maar een bezoek aan Naivasha kan uiteraard niet gaan zonder Hell's Gate National Park aan te doen. Qua wild misschien niet zo spectaculair als Aberdare of Solio maar de wandeling door de kloof blijft prachtig! En keer op keer verrassend: een onbegaanbaar gedeelte vanwege de grote hoeveelheid water, een gevallen rotsblok waardoor de klim een heel nieuwe uitdaging kreeg. En nogmaals werd duidelijk hoeveel de kloof al uitgeslepen was...

Foto's van Hell's Gate

 

Zondag, 25 juli 2010

    Al zijn we weer terug in eigen land, het ontdekken van nieuwe plekken houdt hier niet op. Ditmaal staat The Lagoon op het programma, een mooi resort aan Lake Victoria. Hoewel het op slechts 30 minuten van de farm ligt, weten we de lodge uiteindelijk pas na twee uur rondrijden over de meest afgelegen weggetjes te vinden. De verkregen routebeschrijving was op z'n zachts gezegd niet helemaal compleet... Maar het was zonder meer de moeite waard; sfeervolle safaritenten, een klein strandje aan het meer, lekker eten en een afwisselende Village Walk op zondagochtend.

Foto's van The Lagoon

 

Overzicht Onze Ervaringen