Home
           
 
Maart 2008 Overzicht ervaringen Maart 2008 Overzicht ervaringen Januari 2008 January 2008 Februari 2008 Maart 2008 Februari 2008 April 2008 April 2008 Mei 2008 Mei 2008 Juni 2008 Juni 2008 Juli 2008 Juli 2008 Augustus 2008 Augustus 2008 September 2008 September 2008 Oktober 2008 Oktober 2008 November 2008 December 2008 December 2008 November 2008

Maandag, 9 juni 2008

Zaterdag, 14 juni 2008

Donderdag, 26 juni 2008

Zondag, 29 juni 2008

 

Zaterdag, 7 juni 2008

    Vandaag wagen we een derde poging om Sipi en Pian Upe te bezoeken. De eerste keer moesten we ons geplande uitstapje annuleren in verband met de onrusten net over de grens met Kenia en de tweede keer kwamen we niet verder dan Jinja vanwege de kapotte auto. Maar driemaal blijkt inderdaad scheepsrecht te zijn want dit keer bereiken we Sipi zonder problemen. De wegwerkzaamheden tussen Jinja en Iganga zijn na drie jaar ook eindelijk tot een einde gekomen - al vertoont deze splinternieuwe weg al weer de eerste potholes! - waardoor we aardig door kunnen rijden en binnen vier uur Sipi Falls Resort bereiken.
    Na het inchecken verfrissen we ons met een drankje bij een nog altijd fantastisch uitzicht op de waterval. Tegen de tijd dat we een uitgebreide lunch geserveerd krijgen, begint het echter te regenen en moeten we de geplande wandeling met een paar uur uitstellen. Met een kop dampende thee houden we onszelf warm tot de regenbui zo goed als over is en gaan dan met een gids op weg naar één van de drie watervallen van Sipi Falls. Door de regen is het pad vrij modderig waardoor het af en toe meer glijden dan lopen is. Na een wandeling van zo'n anderhalf uur nemen we nog een kijkje op de top van de berg bij Crow's Nest. Helaas, heel Sipi is inmiddels in de wolken verdwenen en om ons heen is het volkomen wit. 's Avonds staat weer een heerlijke maaltijd op ons te wachten en hebben we het geluk dat we, ondanks het beperkte DStv pakket van de lodge, toch de EK openingswedstrijd Zwitserland - Tsjechië kunnen zien.

 

Zondag, 8 juni 2008

    Kleine dorpjes, mensen ijverig aan het werk op hun land, en koeien en geiten op of langs de weg. Verder alleen een rode aarde weg en een eindeloze vlakte met acaciabomen, omzoomd door de groene uitlopers van Mount Elgon. Dat is het beeld wanneer je van Sipi naar Pian Upe Game Reserve rijdt. Een voor de meeste toeristen nog onbekend gebied, maar op z'n eigen manier erg mooi en ruig.
    Na een hartig ontbijt verlaten we om 08.00 uur de lodge en in iets meer dan een uur rijden we naar dit verlaten reservaat, gelegen in het Nakapiripirit district. Naast de verschillende fietsers en voetgangers passeren we een enkele keer een auto en spotten we zelfs een eenzame struisvogel op een afstandje van de weg. We maken een verplichte stop bij het kantoortje van UWA. Toeristen zijn hier duidelijk een zeldzaam soort want na een langdurig en ernstig overleg worden de medewerkers het uiteindelijk eens hoeveel onze entree bedraagt. Met twee zwaar bewapende mannen in de auto gaan we op weg voor een game drive. Al snel verlaten we de hoofdweg en volgen een nauwelijks zichtbaar pad door de grasvlakte. We zien enkele oribi's en de ranger wijst ons enthousiast op een eland, wat bij nader inzien 'gewoon' een topi blijkt te zijn. Helaas is het pad erg drassig en wanneer we de wielen van de auto niet meer van de modder kunnen onderscheiden, besluiten we dat het verstandiger is om weer terug te gaan. De lang geplande tocht naar Pian Upe blijkt uiteindelijk dus op een bliksembezoek uit te draaien, maar we zullen zeker een keer terugkomen. In het droge seizoen weliswaar. Op ons gemak rijden we terug naar Sipi, stoppen nog voor een paar roodachtige Patas Monkeys en zijn vóór lunchtijd terug bij de lodge.

    Hoewel donkere wolken zich boven Sipi samenpakken, vertrekken we om 14.00 uur met onze gids Kenneth naar Mount Elgon National Park voor een nieuwe wandeling. We besluiten het pad naar de Chebonet Falls te volgen, zo'n 5 km lang stijgen en dalen. Ditmaal krijgen we stokken mee, geen overbodige luxe. Hoewel de regen niet doorzet zijn ook hier de paden modderig en heeft de wandeling soms meer weg van een survivaltocht. Door het woud, op bijna 2000 meter hoogte, volgen we een riviertje tot een verscholen waterval. Het pad leidt ons verder naar een grot, en een rotsplateau met een prachtig wijds uitzicht over de beboste bergen van Elgon. De top Wagagi (4321 meter) blijft helaas voor ons verborgen in een wolkendek.
    Na een tweeënhalf uur durende wandeling zijn we weer terug bij het beginpunt en drinken we nog een soda bij de bar van de campsite. Het weer is inmiddels helemaal opgeklaard dus klimmen we nogmaals naar de top van Crow's Nest waar we nu wél een mooie zonsondergang kunnen aanschouwen. Moe maar voldaan schuiven we 's avonds voor het diner aan. Ditmaal geen EK wedstrijd op tv maar kunnen we ons warmen bij een kampvuur onder een heldere sterrenhemel, met het zachte geruis van de Sipi Falls op de achtergond...

 

Maandag, 9 juni 2008

    De maandagochtend begint een stuk zonniger dan de afgelopen dagen. Direct na het ontbijt neemt Kenneth ons mee voor een wandeling naar één van de talloze watervallen in de omgeving. Tijdens deze hike worden we vergezeld door een schare nieuwsgierige kinderen. Waar wij voorzichtig en met moeite ons evenwicht bewarend afdalen, rennen zij op blote voetjes vooruit. En waar wij buiten adem weer over de rotsen naar boven klauteren, zoeken zij behendig en in een rap tempo hun weg naar de top. Zelfs Kenneth heeft ons tijdens de afgelopen dagen zonder problemen weten te begeleiden op zijn nette, lichtgekleurde schoenen, die nauwelijks een spatje modder vertonen. We krijgen de waterval van verschillende punten te zien, maar helemaal afdalen tot de voet is niet mogelijk.
    Om 10.00 uur zijn we weer terug bij de lodge en staat ons de volgende uitdaging te wachten: abseilen langs de Sipi Fall! Om bij de top van de waterval te komen moeten we eerst Lacam Lodge passeren en een snelstromend riviertje doorkruisen. We worden in onze harnassen gehesen en krijgen een kort uitleg over het afdalen. De manager van Lacam Lodge gaat als eerste, op zijn teenslippers, en Bas volgt hem al snel. Wanneer ook hij na vijf minuten veilig op de grond staat is het Miranda's beurt. Het is even slikken om op 95 meter hoogte horizontaal te gaan hangen, maar na de eerste stappen wordt het eenvoudiger. De eerste 30 meter kun je je voeten nog tegen de rotsen aanzetten. Daarna is het een kwestie van je langzaam naar beneden laten zakken en van het uitzicht (en de waterval) genieten! Geweldig!
    Met beide voeten weer op vaste grond moeten we nog over de natte en glibberige rotsen zien te klimmen alvorens we het pad naar boven kunnen volgen. We keren terug naar de lodge waar Leonie is achtergebleven en het avontuur op film heeft vastgelegd. Na een verkoelend drankje beginnen we aan de terugreis naar Mukono, onderbroken door een lunch bij het Mount Elgon Hotel in Mbale. Eenmaal terug op de farm een snelle douche en dan weer door naar Kampala om tussen tientallen Oranje fans de eerste wedstrijd van het Nederlands elftal te kijken. Heel Iguana, inclusief het personeel én gasten, zijn voor de gelegenheid in het oranje gehuld, op een handjevol Italianen na die er stilletjes bij zitten wanneer de ene goal na de andere valt. Een groot feest in Iguana en een geweldige afsluiting van een lang en actief weekend!

 

Zaterdag, 14 juni 2008

    Hoewel we het voornemen hadden om in juli weer eens een weekje naar Nederland te gaan, is dit geplande bezoek enigszins vervroegd. Om precies te zijn: we vertrekken morgen! Al bij terugkomst van ons weekendje in Sipi kregen we te horen dat het niet goed ging met de opa van Bas. En gistermorgen kwam het gevreesde telefoontje uit Nederland dat hij, weliswaar vredig, was ingeslapen. Geen leuke reden om terug te keren naar Nederland, al is 91 een zeer respectabele leeftijd en waren we enigszins voorbereid.
    Ondanks dit droevige nieuws zijn we gisteravond toch weer naar onze stamkroeg gegaan om Oranje tegen Frankrijk te steunen. Ditmaal namen we ook Drake en Paul mee, twee Oegandese medewerkers van de farm die ondanks hun nationaliteit net zo hard meejuichten als elke andere Nederlander. En na de geweldige overwinning op Italië heeft het team ons wederom niet teleurgesteld: 4-1 maar liefst!   

 

Donderdag, 26 juni 2008

    Vanaf het moment dat we maandagochtend voet op Nederlandse bodem zetten, is het zo druk geweest dat het weekje Nederland omgevlogen is en voor we het weten zijn we weer allebei terug in Oeganda. Het was een week van een lach en een traan (maar vooral de lach had de overhand); een aaneenschakeling van geanimeerde familieontmoetingen, gezellige etentjes, spannende voetbalwedstrijden, wit bier op het terras en druk winkelen. En hoewel het wild - bij wijze van spreken - in onze achtertuin loopt, konden we zelfs een bezoek aan Burger's Zoo niet aan ons voorbij laten gaan.

    De begrafenis van opa Vloet trok vele mensen en er werden mooie woorden gesproken ter afscheid. Tijdens de avondwake werd bekend gemaakt dat de helft van de donatie met ons mee naar Oeganda zou reizen, om ten goede te komen aan het basisschooltje in het nabijgelegen dorpje Katuba. Het verzorgingstehuis vond dit echter zo'n goed doel dat besloten werd om ook de andere helft te schenken. Bij deze willen we dan ook alle medewerkers van Op 't Hoogveld hartelijk danken voor hun waardevolle bijdrage!

    Op vrijdag, na een lang en gezellig etentje met de familie Bekkers in één van de restaurantjes aan de Waalkade, zijn we nog snel een bar ingedoken om de beslissende strafschoppen van Turkije - Kroatië niet te hoeven missen. En met Turkije als winnaar liep de hele stad uit! De uitzinnige fans verzamelden zich op het Keizer Karelplein, zwaaiend met grote rode vlaggen, luid toeterend en joelend van vreugde. Voor ons betekende dit een oponthoud van ruim een half uur maar het was leuk om naast de Oranjekoorts ook wat van een Turks volksfeest mee te maken. Dat ons een dergelijke zegeviering helaas niet gegund was bleek de dag erna, toen we genadeloos verslagen werden door de Russen...

Turkse overwinning kwartfinale EK


Zondag, 29 juni 2008

    Het is een hete en zonnige dag wanneer we naar het befaamde Namboole stadion vertrekken, om het sportteam van Royal Van Zanten in The Corporate League aan te moedigen. In deze nationale competitie nemen verschillende bedrijven het tegen elkaar op, waaronder Coca Cola, Stanbic Bank en National Water. Vandaag worden er niet alleen voetbalwedstrijden georganiseerd, maar is er ook basketbal, sprint en een spectaculaire bottle race, waarbij de deelnemers met een gevuld waterflesje op hun hoofd zo snel mogelijk 100 meter moeten zien af te leggen.
    We arriveren precies op tijd om het Van Zanten elftal hun eerste wedstrijd op het voetbalveld te zien spelen. Hoewel vooral de dame uitblinkt en tot tweemaal toe het doel weet te vinden, eindigt de match in een gelijkspel. Bij het basketbal heeft het arme team geen enkele kans, maar gelukkig is atletiek hun sterke kant. Membo kwalificeert zich voor de finale van de bottle race en Joel weet een aardige tijd op de 100 meter sprint neer te zetten. Later horen we dat het RVZ team zelfs gewonnen heeft met zaklopen, maar helaas zijn we dan al naar de stad vertrokken voor onze wekelijkse boodschappen...

Foto's van The Corporate League...

Overzicht Onze Ervaringen