Home
           
Januari 2007 Februari 2007 Januari 2007 Februari 2007 Maart 2007 Maart 2007 April 2007 April 2007 Overzicht Overzicht Mei 2007 Mei 2007 Juni 2007 Juni 2007 Juli 2007 Juli 2007 Augustus 2007 Augustus 2007 September 2007 September 2007 Oktober 2007 Oktober 2007 November 2007 November 2007 December 2007 December 2007

Maandag, 11 juni 2007

Dondag, 14 juni 2007

Vrijdag, 15 juni 2007

 

Zaterdag, 2 juni 2007

    "UGANDA OYE!!"
     Deze schreeuw klinkt vandaag veelvuldig en hartstochtelijk uit de luidsprekers. Het is namelijk de dag van de grote wedstrijd, waar Oeganda al maanden naar toe heeft geleefd. Eindelijk hebben ze kans om wraak te nemen...

    Het zijn de Uganda Cranes, het nationale voetbalteam die het voor de tweede keer opnemen tegen de Nigeriaanse Super Eagles, ditmaal in het Namboole Stadion. Niet alleen moeten ze winnen om nog kans te maken op de kwalificatie voor de Africa Cup, maar aangezien ze de uitwedstrijd (onterecht) verloren hebben, zijn ze er nog meer op gebrand om de Super Eagles in hun eigen stadion te verslaan.

    Om 13.00 uur vertrekken we met Lennart en enkele managers van de farm naar het stadion. Tot onze opluchting is de voorspelde file nergens te bekennen en kunnen we zonder problemen de auto bij één van de tankstations parkeren. Rondom het Namboole stadion hebben zich al veel mensen verzameld en ín het stadion nog meer. Met de van tevoren gekochte kaartjes mengen we ons onder de overige supporters en nemen we plaats op de tribune. Hoewel we nog zeker twee uur moeten wachten, is het stadion al voor meer dan driekwart gevuld. Later blijkt dat de wedstrijd helemaal uitverkocht is, wat in Oeganda betekent dat de capaciteit met zeker 20% overschreden is, de mensen die illegaal zijn binnengekomen nog niet eens meegeteld!
     Er heerst een opgewonden sfeer; het publiek staat te dansen en optredens van bekende Oegandese artiesten brengen de menigte nog meer in de stemming. Een half uur voor aanvang van de wedstrijd verschijnen de spelers van beide landen op het veld en beginnen gedreven aan hun warming-up. Precies om 16.30 uur klinkt het fluitsignaal en wordt de wedstrijd door de Cranes afgetrapt.

    Hoewel er af en toe behoorlijk spannende momenten zijn, worden we regelmatig afgeleid door de taferelen die zich náást het veld afspelen. Het hele stadion is gevuld met de kleuren rood, geel en zwart, en slechts in een klein hoekje valt wat groen/wit op - de supporters van Nigeria. Het publiek is enorm fanatiek en dat laten ze horen ook!
    Helaas weet Nigeria in de 25e minuut te scoren, wat de stemming even bedrukt. In de tweede helft staat het geluk echter aan de Oegandese kant en krijgen de Cranes maar liefst twee penalties mee. Beide gaan er onder een luid gejuich in en vanaf dat moment is het publiek natuurlijk helemaal niet meer te stoppen. Letterlijk... Wanneer de Egyptische scheidsrechter voor de laatste keer op zijn fluitje blaast, springen de uitzinnige fans van de tribune en bestormen het veld. Politie is in rijke getalen aanwezig en zelfs de ME is ingezet, maar zij laten alles gelaten toe. Binnen no-time is ook het veld gevuld in de kleuren van de Oegandese vlag en de paar Oegandese spelers (én coach!) die zich nog op het veld bevinden, worden masaal naar de kleedruimte begeleid. De fans weten van gekheid niet wat ze moeten doen; ze kussen het gras in de goal waar tot twee maal toe de bal het net heeft gevonden, ze maken acrobatische sprongen en gaan joelend voor de teleurgestelde Nigeriaanse supporters staan. Terwijl de tribunes leeg lopen, wordt hier en daar een vuurtje aangestoken. En temidden van al het tumult ontfermt een jongetje van een jaar of tien zich stilletjes over een rondslingerende krant. Geconcentreerd zoekt hij de delen van het nieuwsblad bijeen en legt de pagina's zorgvuldig weer op volgorde, klaar om straks op straat weer verkocht te worden!

    Eenmaal buiten, het hek door, zien we een overvolle trein richting Kampala vertrekken. Voor deze gelegenheid is er speciaal een passagierstrein ingezet - de eerste rit sinds 1993! Tussen de zingende mensen, luidtoetende matatu's en met takken versierde boda-boda's lopen we terug naar de auto. Deze feestelijke stemming is de hele weg naar Mukono nog duidelijk aanwezig; het lijkt wel of ze de Africa Cup al gewonnen hebben! Maar het moet nagegeven worden: de Cranes hebben een sterke wedstrijd gespeeld en winnen van het beste land van Afrika is zeker iets dat gevierd mag worden!

 

Zaterdag, 9 juni 2007

    Vroeg in de ochtend, nog voor de zon opkomt, zitten we samen met Lennart en Hans in de auto, op weg naar het westen van het land. De veestapel op de farm moet namelijk uitgebreid worden en waar kunnen we beter terecht dan bij de traditionele veehouders van Oeganda - de Banyankole!
     Een kilometer of vijftig vóór Mbarara ontmoeten we de eigenaar van een boerderij met minstens 300 geiten. Niet zomaar Oegandese geiten maar échte Boerbok geiten; een Zuid-Afrikaans ras waarvan de bok met gemak 140 kg kan wegen. We volgen de man naar de kraal om te kijken of er wat geschikts tussen loopt en tevreden met wat we zien maken we afspraken voor de daadwerkelijke aankoop. Vervolgens rijden we door naar Mbarara waar we een hapje eten en Evans ontmoeten (zoon van de familie die Nshenyi Village runt).
    Ons 'grote probleem' nu is het regelen van het transport vanuit Mbarara. Natuurlijk weet Evans wel waar we moeten zijn, maar zelfs met zijn hulp komen we er niet uit. De mannen, die naast hun vrachtwagens onverschillig de dag uitzitten, staan blijkbaar niet te springen om werk en weigeren hun belachelijk hoge prijs ook maar enigszins te laten zakken. Uiteindelijk hebben we het maar opgegeven en met een paar telefoontjes naar onze eigen contacten in Namaiba is ook het transport geregeld.
    De volgende stap is het verkrijgen van de nodige permits en certificaten voor het vervoer van de dieren. Met de bureaucratie van Oeganda een ingewikkelde en tijdrovende klus. Bas gaat met Evans bij een kantoortje langs maar ze krijgen niets voor elkaar zonder de nodige papieren van de DVO uit Mukono.

    Pas laat in de middag nemen we afscheid van Evans en gaan we op weg naar Nshenyi. Terwijl we langs de glooiende heuvels rijden, door valleien bedekt met uitgestrekte bananenplantages en de parallel stromende Kagera rivier volgen, worden we weer getroffen door de natuurlijke schoonheid van het land. In het grensplaatsje Kikagati maken we een korte stop om even voet in Tanzania te zetten. En niet lang daarna komt Emma, de broer van Evans, ons al tegemoet gereden. Hij leidt ons via de kronkelige paadjes naar de farm waar zijn moeder en tante ons opwachten. We worden op de typische Banyankole manier verwelkomd, met Afrikaanse thee en zoete bananen. Maar terwijl de schemering al langzaam invalt moeten we ons haasten naar een Bahima dorpje, waar één van de mannen bereid is om zijn koeien aan ons te verkopen. Het is onvoorstelbaar dat deze ogenschijnlijke arme familie, in een klein eenvoudig hutje levend, in feite behoorlijk rijk is met hun kudde van minstens 100 koeien!
    Na wat kritische blikken op zijn vee geworpen te hebben en even kritische vragen gesteld te hebben, is het te donker om nog iets te zien en besluiten we om de volgende dag terug te komen voor de definitieve selectie. Terug op de farm nestelen we ons vermoeid maar voldaan in de woonkamer, terwijl buiten het eten wordt bereid en af en toe de zachte klanken van de repeterende dansgroep de kamer binnendringen. Om 21.30 uur wordt de langverwachte maaltijd opgediend - dit late tijdstip is het enige aspect van de Banyankole cultuur waar we nog steeds moeite mee hebben - en daarna worden we buiten bij het kampvuur verwacht. Aangezien menig mzungu ons al is voorgegaan, komen we er dit keer niet onderuit om mee te dansen. Onze aarzelende pogingen worden enthousiast beantwoord door de lokalen en het lijkt er meer op of wij er zijn om hén te vermaken dan andersom. De avond eindigt, zoals het hier hoort, met een kop warme melk en tegen middernacht zoeken we ons bed op.

Naar boven

Zondag, 10 juni 2007

    Zondagmorgen uiteraard vroeg op en dit keer zijn we zelfs nog eerder dan de koeien op de plek voor het melken. De kalfjes staan al ongeduldig op hun moeders te wachten, die op hun gemak terug komen lopen van hun nachtelijke grazen. Eén voor één worden ze losgelaten, mogen éven van hun moedersmelk proeven en moeten dan plaats maken voor de Muhima. Natuurlijk moeten we ook alle vier onze melkkunsten tonen, waarna we toekijken hoe de mzee en de kinderen met hun behendige vingers het verder overnemen. We keren terug voor het ontbijt en gaan dan op weg voor een tweede bezoek aan de Ankole koeien.

    Hoewel de kudde al vredig staat te grazen, worden ze efficient in een kraal gedreven zodat we rustig de beste kunnen uitzoeken. Het duurt dan ook niet lang voordat we onze keus gemaakt hebben en er tien mooie koeien in de kraal rondlopen. Allen zijn een jaar of twee en duidelijk drachtig. Helaas wordt de prijs daardoor ook opgedreven en al snel blijkt dat we het niet eens zullen worden. Dan maar weer opnieuw selecteren! Ditmaal zoeken we de jongste koeien uit van maximaal één jaar en meteen klinkt de vraagprijs ons al een stuk redelijker in de oren. Na een tijdje (plezierig) onderhandelen kunnen we onszelf de trotse eigenaren van een kleine kudde Ankole koeien noemen. Natuurlijk ontbreekt de belangrijkste schakel nog, de bull, maar de buurman van Evans' moeder belooft voor ons een sterke, gezonde stier uit te zoeken.

    Inmiddels is het al tegen 12 uur en dus hoog tijd om terug naar Mbarara te gaan. Voor vanmiddag staat immers nóg een belangrijkste selectieronde gepland. We rijden via de Mirama Hills, de grens met Rwanda, en Ntungamo naar Mbarara waar we lunchen en direct onze weg vervolgen naar de geitenfarm. De eigenaar blijkt al een voorselectie gemaakt te hebben van jonge, drachtige geiten en een paar bokjes. Uit deze groep kiezen we er vlot 12 uit; 10 geiten en 2 bokken. Mission completed!

 

Maandag, 11 juni 2007

    Na een geslaagd weekend in Nshenyi staat ons vandaag een teleurstelling te wachten; één van de Mawa Bonsmara koeien ligt op sterven na dood. We hebben haar maar snel uit haar lijden verlost en de keel doorgesneden. Tja, het leven van een boer is hard (maar onze diepvries wel gevuld)! Aan het eind van de dag zijn alle (on)mogelijk eetbare delen van de koe verkocht - behalve de staart die Mawa zich heeft toegeëigend - en heeft het ons nog bijna 350.000 shilling opgebracht.

    De koeien en geiten zijn overigens niet de enige aanwinsten op de farm. Sinds vorige week hebben we er ook vier parkieten bij gekregen, meegebracht uit Kenia. Gelukkig is het hok groot genoeg voor onze verzameling en hopelijk zit er ditmaal wel een mannetje bij, zodat de uitbreiding vanaf nu automatisch gaat.

 

Donderdag, 14 juni 2007

    Dinsdagmorgen heeft Lennart zich opgeofferd om met de truck de koeien en geiten mee op te gaan halen. Nu is het kopen van vee al een hele ervaring, maar het vervoeren van deze dieren naar een andere locatie is helemaal een kunst op zich! Buitenstaanders kunnen zich hier waarschijnlijk weinig bij voorstellen en daarom verwijzen we naar Lennarts' uitgebreide verslag op zijn site (www.lennartopstage.tk/belevingen), inclusief een 4 stappenplan om koeien in de vrachtwagen te krijgen.
    En zelfs al hadden we met zorg alle nodige papieren en permits geregeld, dan nóg moet je bij elk afzonderlijk checkpoint onderweg betalen. Discussiëren heeft geen zin; zelfs het vragen om een betalingsbewijs wordt afgestraft met een directe verdubbeling van het bedrag. Laat in de avond wordt de kudde vermoeid maar heelhuids op de farm afgeleverd en sinds deze morgen grazen ze tevreden in hun nieuwe weiland.

Naar boven

Vrijdag, 15 juni 2007

    Afrika is leuk met al haar wilde dieren, maar sommigen worden nu wel erg huiselijk! Sinds kort verlenen we onvrijwillig onderdak aan een familie ratten en drie vleermuizen. Van de vleermuizen hebben we weinig last, zij hangen voornamelijk loom aan het dak van de veranda te bungelen. Maar de ratten, die zich op zolder genesteld hebben, komen ongegeneerd de keuken en woonkamer binnen, op zoek naar voedsel. Gisteravond wist er zelfs één onze slaapkamer in te vluchten, waardoor we noodgedwongen in de logeerkamer hebben geslapen. De volgende morgen bleek het beest helaas gevlucht te zijn... Maar inmiddels hebben we ons bewapend met rattengif dat deze ongewenste indringers hopelijk snel zal uitschakelen!

 

Zaterdag, 16 juni 2007

    Gisteravond zaten we aandachtig een film te kijken toen de aarde onders ons opeens begon te bewegen. De stoelen, tafeltjes, lampen; alles leek te trillen. Langzaam werd het steeds heviger en bleef zo lang aanhouden dat we naar buiten zijn gevlucht. Een niets ervan snappende Mawa begon luid te blaffen en de anders slapende parkieten fladderden gealarmeerd door hun hok. Vreemd genoeg maakten vandaag de kranten noch de radio er enige melding over en met veel moeite zijn we er achter gekomen dat het om een aardbeving van 5.9 op de schaal van Richter ging. Het epicentrum had ín Lake Albert gelegen, op de grens met Congo en ruim 400 km van ons vandaan.

    Nog meer sensatie zoekend rijden we deze avond naar Kampala voor een gezellig avondje uit. We beginnen met een uitgebreid diner bij het Japanse restaurant Kyoto en gaan vervolgens een biertje drinken in Sabrina's Pub. Rond middernacht verplaatsen we ons naar één van de populairste discotheken in de stad: Ange Noir. De entree van deze club is aanmerkelijk hoog maar geeft ons wel toegang tot alle verdiepingen. Helemaal bovenin is blijkbaar gereserveerd voor de 'jet set' van Kampala; een kleine, trendy ruimte waar een mix van R&B en Oegandese popmuziek gedraaid wordt. Een verdieping lager zijn wat pooltafels en een lege bar en op de begane grond bevindt zich een grote zaal waar duidelijk de meer doorsnee bevolking komt. Hier blijven we hangen tot ver na middernacht en hoewel we vrijwel de enige mzungu's zijn, lijken we niet echt op te vallen - in tegenstelling tot in sommige andere discotheken!

 

Zaterdag, 23 juni 2007

    Dit weekend brengen we in Fort Portal door en gaan we een kijkje nemen bij de nieuwe lodge van Great Lakes Safaris. Nadat de constructie in maart begonnen is, zijn we erg benieuwd naar de vorderingen. Bij aankomst in Kibale Forest aangekomen worden we aangenaam verrast. Alle plaforms zijn af en de luxueuze tenten kunnen opgezet worden. Ook het hoofdgebouw met restaurant en bar ziet er veelbelovend uit. Nu maar hopen dat alles klaar zal zijn voor de eerste gasten arriveren!
    We overnachten in Rwenzori View Guesthouse waar we 's avonds een bekende ontmoeten. Deze Nederlandse jongen heeft zich sinds kort in Fort Portal gevestigd en is van plan om ook een eigen campsite te beginnen. Na het eten rijden we naar het centrum van het stadje, op zoek naar een plek om voetbal te kijken. Uiteindelijk vinden we een hotel waar prompt voor ons van zender gewisseld wordt, waardoor de overige gasten verontwaardigd moeten toezien hoe hun favoriete serie ongevraagd wordt verruild voor het boeiende spel van Oranje. Onder het genot van een Bell zien we hoe Nederland onder de 21 overtuigend Servië verslaat en Europees Kampioen wordt. Na het voetbal duiken we nog even de enige club "Heartbeat" en keren dan terug naar het guesthouse.

Naar boven

Zondag, 24 juni 2007

    Na een vroeg ontbijt gaan we weg op naar Semliki Wildlife Reserve; een relatief onbekend reservaat maar zeer geliefd bij vogelaars. We volgen het slingerende pad langs de Rwenzori Mountains en na een klein uurtje rijden we bijna ongemerkt het beschermde gebied in. Tijdens een korte game ontdekken we echter weinig wild in de open savanne vlakte, op een paar Uganda kobs na. Uiteindelijk komen we bij de Semliki Safari Lodge uit, waar we hartelijk verwelkomd worden door één van de (blanke) managers en een drankje aangeboden krijgen. Hoewel de lodge stijlvol is ingericht en een prachtig uitzicht biedt, is het ook hier verdacht rustig. Vroeg in de middag keren we weer terug naar de bewoonde wereld en rijden vervolgens door naar Mukono...

Overzicht Onze Ervaringen