Home
           
Januari 2007 Februari 2007 Januari 2007 Februari 2007 Maart 2007 Maart 2007 April 2007 April 2007 Overzicht Overzicht Mei 2007 Mei 2007 Juni 2007 Juni 2007 Juli 2007 Juli 2007 Augustus 2007 Augustus 2007 September 2007 September 2007 Oktober 2007 Oktober 2007 November 2007 November 2007 December 2007 December 2007

Dinsdag, 25 december 2007

Woensdag, 26 december 2007

Zaterdag, 29 december 2007

Zondag, 30 december 2007

Maandag, 31 december 2007

 

Zondag, 9 december 2007

    Vandaag is het zover. Na maanden van training MTN Marathon Kampaladoet Miranda mee aan de MTN Marathon van Kampala. Niet de marathon zelf wordt gelopen, maar een bescheiden 10 kilometer, samen met nog zo'n 6000 andere deelnemers.
    Om 07.30 uur klinkt het startschot en komt de menigte langzaam maar zeker op gang. De één wat sneller dan de ander; sommigen gaan als een razende van start en anderen houden het na tweehonderd meter al voor gezien. Onderweg worden er verfrissende elementen uitgereikt en in een mum van tijd ligt de hele weg bezaaid met lege flesjes en vochtige sponzen, waar je je als renner al zigzaggend een weg doorheen moet zien te vinden. Ook moeten we regelmatig opzij springen voor een fanatieke rolstoelrijder die meedingt naar een eerste plaats bij de 10 km Wheelchair race.
    Al met al is het een plezierige loop met een niet tegenvallende tijd van precies één uur. Goed voor een 1375e positie (maar wel 90e van de 1009 vrouwen!).

 

Zondag, 16 december 2007

    Inmiddels is CHOGM gekomen en weer voorbijgegaan, zonder enige opschudding of verwachte problemen. Tegelijk met de opzichtige versieringen zijn ook de grote aantallen agenten van de straat verdwenen en langzaam gaat iedereen weer over tot de orde van de dag. Totdat de media uitspraak doet over het Ebola virus dat geconstateerd en angstvallig stilgehouden is tot enkele weken na het vertrek van de koningin. De uitbraak in het grensgebied met DRC houdt Oeganda wekenlang in de ban. Publieke bijeenkomsten worden afgelast, verkopers dragen zorgvuldig handschoenen en de traditionele begroeting van het handen schudden wordt prompt afgeschaft, uit angst om op welke manier dan ook besmet te raken. Hoewel de ernst van de ziekte bij iedereen bekend is, is het spijtig dat zowel de bevolking als de media slecht geïnformeerd blijken te zijn over het virus, wat tot veel misverstanden leidt en het onvermijdelijke gevolg heeft dat toeristen wegblijven.
Uiteindelijk zijn er 37 mensen gestorven aan het Ebola-virus en is Oeganda op 20 februari 2008 volledig Ebola vrij verklaard.

    Op de farm gaat gelukkig alles z’n gangetje, met een kleine uitbreiding in de dierenverzameling. Naast een mooi stierkalfje hebben we er namelijk ook een hond bijgekregen. George, een mager aftreksel van een Deense Dog, heeft zijn intrek genomen in de afgerasterde tuin naast ons en wordt argwanend in de gaten gehouden door Mawa. Dat hij bijna twee keer zo groot is, lijkt weinig indruk te maken want het is een oud en schuw dier, dat het liefst languit op de veranda ligt en ’s avonds aarzelend op stap gaat met de night operators. Een waakhond met zijn staart tussen z’n poten...

 Stierkalfje Bonsmara           Waakhond George

Dinsdag, 25 december 2007
Eerste Kerstdag

    Half december zijn Noud en Riky overgekomen om de feestdagen met ons in Oeganda door te brengen. Zonnige kerstdagen en een warme jaarwisseling staan voor de deur, zonder het gebruikelijke bezoek aan de nachtmis of de traditionele kerstboom in de woonkamer.

    Het eerste weekend van hun bezoek brengen we door in Jinja bij The Haven. De fraaie banda’s met hun grote ramen en schommelstoelen zijn een schitterende plek om te relaxen en simpelweg te genieten van het uitzicht op de stromingen van de Nijl. De ontspannende momenten worden afgewisseld met een Community Walk door de omliggende dorpjes en een avontuurlijke quadbike safari langs de rivier. Hoewel onze voorgaande tochten redelijk gemoedelijk van aard waren, lijkt de gids ons ditmaal op een racetocht mee te nemen, wat flink wat stof doet opwaaien. Letterlijk!
    Kerstavond vieren we met een traditioneel Oegandees diner, bestaande uit matooke, aardappels, kip, rundvlees en spinazie. Dankzij de kerstmuziek op de Nederlandse radio (via internet), de kerstlichtjes aan de muur, de kaarsen op tafel en een heuse kerstfilm op tv krijgen we dan toch iets van de langverwachte kerststemming in huis. Zelfs de kerstcadeaus ontbreken niet!

    Het uitgebreide ontbijt op Eerste Kerstdag wordt gevolgd door een wandeling in de omgeving van de farm en vervolgens gaan we lunchen bij het nabij gelegen Ridar Hotel. Temidden van lokale families doen we ons tegoed aan het buffet in de tuin, zij het niet zo overdadig als de Oegandese gewoonte voorschrijft, en worden we vermaakt door traditionele dansen van Kika Troupe. De dag eindigt in één van de duurdere restaurants in Kampala voor een sfeervol kerstdiner.

 

Woensdag, 26 december 2007
Tweede Kerstdag

    Ook Tweede Kerstdag (Boxing Day) wordt anders dan gebruikelijk doorgebracht. Voor de gelegenheid zijn de Botanische Tuinen in Entebbe omgetoverd tot het decor van motor- en autoraces. Luide muziek dreunt uit verschillende boxen op het terrein, er zijn stalletjes met eten en drinken en het publiek staat joelend langs de kant om hun favoriete coureur aan te moedigen. Het parcours loopt midden door de tuinen, vol eeuwenoude bomen, inheemse planten en het leefgebied van vele apen- en vogelsoorten. Valpartijen blijven uiteraard niet uit en de jongste deelnemertjes zorgen voor hilarische momenten wanneer zij zich meer dan eens in de aangegeven route schijnen te vergissen.

Naar boven

Zaterdag, 29 december 2007

    Na een feestelijke week vertrekken we zaterdag al vroeg in de ochtend richting Murchison Falls National Park. We volgen de splinternieuwe weg naar Hoima en vervolgens het net gegrade pad naar Masindi. Na enig oponthoud bij het kantoortje van de gate, rijden we in twee uur naar de ferry. Hoewel wij al ruim vantevoren ons verblijf in Paraa Safari Lodge hebben vastgelegd, blijken nu alle accommodaties in het park volgeboekt te zijn. Een teleurgestelde familie, die speciaal voor één nacht vanuit Kampala naar Murchison Falls was komen rijden, moet uitwijken naar het noordelijker gelegen dorpje Pakwach. En dat een Mercedes leuk is om te hebben, maar NIET in Murchison Falls National Park, moeten deze mensen ook hebben ondervonden, wanneer we hen midden in het park passeren. De complete achterband ligt eraf en het ziet er niet naar uit dat ze Pakwach nog voor het donker zullen bereiken...
    Hoewel we al midden in het nationaal park zitten, zien we op enkele kobs, wrattenzwijnen en bavianen na, weinig. Eenmaal aan de overkant van de Nijl stuitten we echter direct op een familie olifanten, die zich op hun gemak tegoed doen aan de omringde struiken van het ranger dorpje.

 

Zondag, 30 december 2007

    Een goed begin van de dag met een vroege, succesvolle game drive. De gids die we voor deze gelegenheid hebben ingehuurd, wijst ons op het vele wild dat we passeren. Kobs, buffels, hartebeesten, oribi’s, grote kuddes giraffes, etc. Terwijl we geïnteresseerd naar enkele antilopen langs de Nile Albert staan te kijken, kondigt hij kalm aan dat het nu wel tijd is voor leeuwen. En ja hoor, honderd meter verderop ligt een vrouwtje in het gras, omringd door drie spelende welpjes. Het is een prachtig gezicht om hun onhandige sprongen en speelse gestoei te zien, onder het wakende oog van de moeder. De mannetjesleeuw vinden we een eindje verderop, verscholen in de struiken. Nog meer leeuwen volgen elkaar op wanneer we langzaam langs de oever van de Nijl rijden, tot het tijd is om terug te keren naar Paraa.
    Na een frisse duik in het zwembad en heerlijke lunch op het terras, gaan we in de middag aan boord voor een boottocht naar de watervallen. Met een brandende zon aan de strakblauwe lucht, genieten we vanaf het bovendek van alles wat voorbijkomt. Aan de oever zijn veel olifanten te zien, al drinkend of etend van het lange groene gras. Nijlpaarden liggen in groepjes in het water, vogels speuren ijverig de rivier af naar visjes en krokodillen liggen roerloos in de schaduw aan de oever. Voldaan keren we terug naar de lodge waar een prachtige dag met een drankje bij de poolbar wordt afgesloten.

 

Maandag, 31 december 2007

    De laatste dag van het jaar. En geen betere plek om deze door te brengen dan in Murchison Falls! We zitten al vroeg aan het ontbijt zodat we om 08.00 uur de ferry naar de overkant kunnen nemen voor een wandeling op de top van de machtige watervallen. Na echter een half uur tevergeefs wachten, terwijl de ferry zich nog steeds aan de overkant van de rivier bevindt, komen we erachter dat er sprake is van een mechanisch probleem. Nog een half uur later geven we het maar op en keren terug naar de lodge, om de rest van de morgen aan en ín het zwembad door te brengen.
    Om 16.00 uur stappen we weer in de auto en pikken een gewapende UWA ranger op, om ons op een game drive te vergezellen. Ondanks de prachtige route die hij uitkiest, zien we vrij weinig wild en weet hij ons voornamelijk te vermaken met zijn merkwaardige gevoel voor humor. Bovendien zijn we één van de weinige die op de vooravond van het nieuwe jaar nog een game drive maken en lijken zelfs de dieren hun eigen, afzonderlijke plannen voor deze avond te hebben.

    's Avonds is de tuin bij het zwembad feestelijk versierd en ingericht voor een uitgebreid dinerbuffet. Om alvast in de stemming te komen, worden alle gasten voorzien van feestmutsen en fluitjes. Na het eten volgt er een fascinerend optreden van de Masindi Troupe. Wij blijken overigens bijna het enige publiek te zijn, want de meerderheid van de gasten is na het diner afgedruppeld. Een dronke Russin voelt zich geroepen om ook haar danskunsten met ons te delen en mengt zich onuitgenodigd in de dansgroep. Vervolgens begint ze in het wilde weg af te tellen, wat de aanzet is om het nieuwe jaar, weliswaar net iets te vroeg maar uitbundig, in te luiden. Compleet met sterrenflikkertjes en het knallen van ballonnen die van het balkon naar beneden worden gegooid, creëren we ons eigen vuurwerk midden in het nationale park.
    Binnen tien minuten na de jaarwisseling zijn de weinige gasten die nog tot middernacht gebleven waren verdwenen en maakt ook de lokale dangroep aanstalte om te vertrekken. Maar niet voordat ze ons persoonlijk bedankt hebben voor onze loyale aanwezigheid en verlegen eraan toevoegen of ze samen met ons op de foto mogen. Wat uiteraard niet bij één enkele foto blijft...

Naar boven



Overzicht Onze Ervaringen