Home
           
Januari 2007 Februari 2007 Januari 2007 Februari 2007 Maart 2007 Maart 2007 April 2007 April 2007 Overzicht Overzicht Mei 2007 Mei 2007 Juni 2007 Juni 2007 Juli 2007 Juli 2007 Augustus 2007 Augustus 2007 September 2007 September 2007 Oktober 2007 Oktober 2007 November 2007 November 2007 December 2007 December 2007

Dinsdag, 14 augustus 2007

Vrijdag, 17 augustus 2007

Zaterdag, 18 augustus 2007

 

Woensdag, 1 augustus 2007

    Na een prachtige week op het exotische eiland Zanzibar te hebben doorgebracht zijn we nu weer terug in Oeganda. Eveneens tropisch, al laat het weer nog steeds te wensen over. De dagen zijn regenachtig en bewolkt, en de kranten berichten regelmatig over plaatselijke overstromingen in Kampala. Het afwateringssysteem werkt sowieso al niet optimaal, dus het hoeft maar een beetje te regen of de lager gelegen delen worden alleen nog toegankelijk voor 4x4 auto's en vrachtwagens. Daarnaast vinden er momenteel allerlei voorbereidingen en reparaties plaats in verband met het komende CHOGM (Commonwealth Meeting). Al maanden wordt er geestdriftig gesproken over deze belangrijke gebeurtenis die in november gaat plaatsvinden en een drastische verandering zal brengen in de toekomst van Oeganda. Althans, dat lijkt de publieke opinie te zijn.
     De hoofdwegen zijn versierd met reusachtige billboards waarop verschillende beroemdheden aankondigen dat ze klaar zijn voor CHOGM. Politieke leiders, artiesten en zelfs sporthelden van Manchester United ontbreken niet. Ondertussen is Kampala nog even chaotisch als altijd en gaan de voorbereidingen onverminderd, in een Afrikaans tempo, door. Eén van de drukste plaatsen, tussen Kampala en Jinja Road, ligt al maanden open en wisselt dagelijks van hoedanigheid. 's Morgens is het een rotonde, kom je er een paar uur later langs is het opeens een kruising geworden en nog wat later blijkt het tot een openbare parkeerplaats te zijn omgetoverd! Rio Ferdinand mag dan klaar zijn voor CHOGM, maar Oeganda is dat duidelijk nog niet hélemaal...

 

Zaterdag, 11 augustus 2007

    Na vorige week een verrassende uitnodiging te hebben gekregen voor de bruiloft van onze Oegandese vriend Evans, stappen we vandaag vroeg in de auto om de lange rit naar Mbarara te maken. Hoewel Bas al verschillende huwelijksfeesten heeft bijgewoond, zal deze iets anders getint zijn aangezien de bruid een mzungu is. We hebben een kamer geboekt in Lake View Hotel, waar ook de receptie zal plaatsvinden. Tijdens onze lunch op het terras zien we de tante van Evans druk op en neer hollen om alles in de tuin in orde te maken. Partytenten, stoelen, tafels, boeketten en andere versiersels; er mag niets ontbreken. De boeketten waar zielig een paar roosjes uitsteken zien er zo armzalig uit dat we onze eigen weelderige bos chrysanten maar snel tevoorschijn halen. De bloemen worden dankbaar aangenomen en meteen kort gesneden om in nieuwe boeketten verwerkt te worden.

    De kerkdienst is gepland voor 14.00 uur, maar Oeganda zou Oeganda niet zijn als het niet ruim een uur zou uitlopen. Toch is het een mooie mis, in een fraai aangeklede kerk, met een 82-jarige bisschop die er geen enkele keer in slaagt om de naam van de bruid goed uit te spreken. Op haar ouders en zus na, is de hele kerk gevuld met familie en vrienden van Evans. De dienst gaat overigens compleet op z'n Amerikaans, inclusief de traditionele vows en "you may kiss the bride".
    Nu de kerkklokken meer dan een uur te laat geluiden worden, gaat ook de receptie onvermijdelijk veel later van start. Anders dan volgens de Nederlandse gebruiken, houden de Oegandezen ervan om speeches te geven: pastoors, vrienden, ouders, zussen en broers, ooms en tantes, neven en nichten, nog meer mensen waarvan de familieband ons onduidelijk is gebleven, en het bruidspaar zelf natuurlijk. Er lijkt maar geen eind aan te komen, terwijl iedereen min of meer hetzelfde zegt. Het wordt ons nogmaals duidelijk dat je in Oeganda niet zozeer de man maar met name zijn familie trouwt. De enige onderbrekingen komen in de vorm van een traditioneel dansoptreden en het aansnijden van de taart. Gelegenheid voor het bruidspaar om een dans te openen is er niet, al doet de DJ zijn best om de toespraken van bijpassende achtergrondmuziek te voorzien.
    Na bijna drie uur lang braaf op een plastic stoel te hebben gezeten en de langdradige verhalen aangehoord te hebben, is het dan eindelijk voorbij. De voornaamste reden voor deze beëindiging is het feit dat het inmiddels al donker is geworden en er geen licht aanwezig is. Eindelijk krijgen we de kans om het gelukkige paar persoonlijk te feliciteren en onze welgemeende wensen over te brengen. Terwijl andere gasten hetzelfde doen, keren we terug naar het hotel om direct aan te schuiven voor het buffet.

 

Dinsdag, 14 augustus 2007

    Eindelijk reden voor beschuit met muisjes! In twee dagen tijd hebben we er maar liefst drie boerbokgeitjes bij gekregen. Gisteren zijn er twee vrouwtjes geboren, met een typisch bruine kopje en wit lijf. Door de lange hangoren hebben ze wel wat weg van een konijntje, al zijn ze voor een lam behoorlijk groot (zie foto's). Vandaag werd de tweeling opgevolgd door de geboorte van een bokje en het zal niet lang duren voordat er nog meer van deze wollige beestjes rondscharrelen tussen de volwassen geiten.

 

Vrijdag, 17 augustus 2007

    Hoewel Bas komend weekend helaas gebonden is aan de farm, besluit ik na lang wikken en wegen mijn verjaardag op de Ssese Eilanden door te brengen. Het is één van de plaatsen waar we nog nooit zijn geweest en tevens een mooie gelegenheid om de groep Spaanse toeristen te ontmoeten, die al twee weken met Great Lakes Safaris op rondreis zijn.
    In de morgen rijden we van Kampala naar Kasenyi, vlakbij Entebbe Airport, waar de ferry om 14.00 uur vertrekt. De Ssese Islands is een archipel van meer dan 80 eilandjes, gelegen in het grootste meer van Afrika en waarvan een groot gedeelte onbewoond is. Het eiland waar wij na een 3-uur durende tocht aanleggen is Buggala Island, tevens het grootste eiland van de groep. Hier worden we vriendelijk ontvangen en naar onze accommodatie geleid (Pearl Gardens Beach). Terwijl de Spaanse gasten met hun bagage naar de kamers verdwijnen, krijg ik ongetwijfeld de beste plek van het eiland toegewezen: een grote tent mét veranda, op nog geen tien meter van het meer!
    De rest van de middag genieten we van het uitzicht, het zachtjes kabbelende water en de bontgekleurde ijsvogels die sierlijk het water induiken, op zoek naar vis. Tegen de tijd dat de avond is gevallen, ligt er een grote hoeveelheid hout op het strand en wordt er een groot kampvuur aangestoken. Na het avondeten verzamelen we ons dan ook met z'n allen rond het vuur. Met de Oegandese muziek op de achtergrond, de warmte van het oplaaiende vuur, de sterrenhemel boven ons en het door de maan verlichte Lake Victoria is het een magische plek. We drinken gezellig een biertje en langzaam druipen de Spanjaarden één voor één af. Voor ik er erg in heb is het middernacht en komt Lorenzo, de Spaanstalige gids, met een stuk ananas aangedragen. Eén grote kaars vervangt 27 kleintjes. Zo wordt mijn verjaardag toch nog feestelijk ingeluid. En op een tropisch eiland als dit smaakt de zoete ananas tien keer beter dan een stuk taart!

 

Zaterdag, 18 augustus 2007

    De morgen begint regenachtig en bewolkt. Na het ontbijt wachten we tot de ergste bui voorbij is en gaan dan met een gids mee voor een tocht over het eiland. We wandelen eerst een stuk langs het strand: langs verlaten vissersbootjes, verschillende accommodaties en dichtbegroeide oevers. Hamerkopvogels, aalscholvers en zilverreigers scharrelen in het ondiepe water, terwijl een jongen met zijn blote handen op tilapia vist. Na een tijdje verlaten we de kusstrook en gaan we het aangrenzende woud in. Dit gedeelte is groen en bebost, al schijnt het eiland voorheen één tropisch oerwoud te zijn geweest. We zien een groep vervet monkeys speels wegduiken en hornbills vliegen krijsend door de lucht. Geleidelijk aan gaat het bos over in een open veld en we klimmen naar een uitkijkpunt met prachtig uitzicht op de baai en Lake Victoria. De wandeling gaat verder naar de hoofdstad van het eiland, Kalangala. Eenmaal hier vindt onze gids dat hij zijn taak wel volbracht heeft en we het verder zelf maar uit moeten zoeken. Op eigen houtje wandelen we door het stadje, niet meer dan anderhalve straat, en vinden later onze weg weer terug naar Pearl Garden Beach.
    De rest van de middag brengen we luierend door op het strand. Een Spaanse familie huurt een kano en gaat het meer op om te vissen, terwijl een ander deel van de groep een wandeling maakt naar het nabijgelegen vissersdorpje. De middag gaat over in de avond met een prachtige zonsondergang en wederom wordt er een sfeervol kampvuur aangestoken. Bij het diner worden we getrakteerd op heerlijk verse tilapia's die dezelfde middag door de familie uit het water zijn gevist. Hoewel de groep niet op de hoogte is van mijn verjaardag, besluit ik ze op het lokaalgebrouwen drankje "UG" (waragi) te trakteren. Eén grote fles van een liter, met verschillende flesjes Krest (bitter lemon) om mee te mixen, worden gretig in ontvangst genomen én gedronken. Een onzichtbare toost op mijn verjaardag, terwijl de laatste nacht op de Ssese Eilanden nog tot in de late uurtjes in de gloed van het kampvuur wordt doorgebracht.

Overzicht Onze Ervaringen