Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht
 
 

Donderdag, 12 oktober 2006

Vrijdag, 13 oktober 2006

Zaterdag, 14 oktober 2006

Zondag, 15 oktober 2006

Maandag, 16 oktober 2006

Dinsdag, 17 oktober 2006

Woensdag, 18 oktober 2006

Vrijdag, 20 oktober 2006

Maandag, 23 oktober 2006

Woensdag, 25 oktober 2006

Zaterdag, 28 oktober 2006

Zondag, 29 oktober 2006

 

Donderdag, 5 oktober 2006

    We hebben weer een nieuwe auto aan ons verzameling vervoermiddelen toegevoegd. Ditmaal een Landrover, die een week geleden nog dienst deed als safari auto bij Great Lakes Safaris. Hoewel niet alle ruitenwissers en lichten het doen, de deuren met veel geweld dichtgeslagen moeten worden en in het dashboard meer dingen níet werken dan wel, is het een sterke auto. Aangezien familie van Lankveld morgen in Oeganda arriveert, hebben zij het geluk om de auto als eerste uit te proberen. We zullen de komende dagen enkele testritten maken en mocht de auto goedgekeurd worden, dan mag 'ie mee op safari!

 

Vrijdag, 6 oktober 2006

  Vandaag gaan we de Noud, Riky, Anneke en Justin van het vliegveld ophalen! We vertrekken extra vroeg van de farm in verband met de verwachte drukte door de diploma-uitreikingen in de stad. Het verkeer valt echter heel erg mee. We eten wat in een lokaal restaurantje in Entebbe en arriveren nog veel te vroeg op het vliegveld. Gelukkig landt het vliegtuig op tijd en is de familie van Lankveld snel door de douane. Een hartelijke begroeting volgt en met een beetje meten, passen alle personen en bagage in de Landcruiser. In een kleine twee uur rijden we naar de farm. Hoewel het al donker is, verbazen onze gasten zich al duidelijk over alles wat ze op en langs de weg zien. Auto's zonder licht, volgepakte taxibusjes, vlees in kraampjes aan de straatkant en een druk bezochte avondmarkt verlicht door kaarsjes. Ook de verwachte verbazing blijft niet uit als we in Namaiba de weg naar Van Zanten inslaan. Tegen 23.00 uur arriveren we op de farm waar hen een nóg uitbundigere begroeting staat te wachten: Mawa! We brengen alle bagage naar binnen en drinken nog een biertje om te toasten op hun komst.

Zondag, 8 oktober 2006

   De eerste dag na de aankomst hebben we het rustig aangedaan en voornamelijk op en rond de farm gewandeld. Het kantoor, de kassen en baby daycare centre werden getoond, alles onder de nieuwsgierige blikken van het personeel. Na de lunch hebben we een wandeling gemaakt buiten de poort maar nog steeds op het land van Van Zanten, dat nu druk bewerkt wordt voor de aanplanting van Jatropha. 's Avonds hebben we heerlijk gegeten bij de Belg in Kampala en bij terugkomst nog even op de veranda gezeten. Mawa, die persé wilde delen in de gezelligheid, werd na enig smeken ook op de veranda toegelaten. Tot ze té lastig werd, want ze zorgde er natuurlijk wel voor dat zij in het middelpunt van de belangstelling kwam te staan!

   Vandaag is het tijd om onze gasten meer van de omgeving te laten zien. Samen met de familie van Lankveld, Koen én de Landrover vertrekken we naar Jinja. Een testrit voor de nieuwe auto! De eerste stop is bij de Source of the Nile waar we een boottocht maken naar de échte bron van de Nijl. Vele soorten watervogels zijn te bewonderen, waaronder de aalscholvers die wel iets weg hebben van pinguïns. Ook de Monitor Lizard laat zich duidelijk zien. Vervolgens volgen we de rivier een stuk naar het noorden en stoppen bij de Bujagali Falls. Hier lunchen we, ondertussen genietend van het prachtige uitzicht.
    Van de toeristische watervallen rijden we naar de (momenteel nog) redelijk onbekende Kayunga Falls. Onderweg komen we tot de ontdekking dat er een verstekeling op de auto zit: een kameleon heeft plaats genomen op de ruitenwissers van de voorruit en heeft dezelfde kleur aangenomen om niet op te vallen. Hoewel de Landrover geen geweldige snelheid maakt, moet hij zich stevig vasthouden en eenmaal bij de Kayunga Falls aangekomen maken we hem toch duidelijk dat dit het eindpunt van zijn reis is. Later in de middag keren we terug naar Mukono en 's avonds barbecuen we op de veranda.

    Overigens is vandaag unaniem besloten dat de Landrover níet mee mag op safari. Hoewel de auto ons tot nu toe overal netjes naar toe heeft gebracht, is de Landcruiser toch een stuk comfortabeler, zowel voor de bestuurder als voor de passagiers.

Maandag, 9 oktober 2006

    Na een goede nachtrust en stevig ontbijt rijden we halverwege de ochtend naar Kampala. We brengen eerst een bezoek aan de Craft Market voor souvenirs, maar daar worden de verkopers niet echt rijker van. Vervolgens naar Garden City waar we lunchen en tenslotte maken we een stadstour per auto. Terug in Mukono gaan we langs de twee souvenirkraampjes dat het plaatsje rijk is, de fietsenwinkel op verzoek van Noud en we halen bier. Dankzij het bezoek slinkt de voorraad Bell namelijk verrassend snel! 's Avonds nemen we de familie en Koen mee naar het Colline Hotel voor een smakelijk diner.

Naar boven

Dinsdag, 10 oktober 2006

    De safari begint! We vertrekken vroeg van de farm, maar een file in Kampala is niet te vermijden. Met een korte stop in Kyegegwa arriveren we vroeg in de middag in Fort Portal. Na onze bagage bij het Rwenzori View Guesthouse afgeleverd te hebben, gaan we lunchen in het centrum. Al sinds ons vertrek uit Mukono is het enorm bewolkt en het lijkt erop dat we de regen met ons meegenomen hebben.
    map routeDe rest van de middag, die overigens redelijk droog blijft, gebruiken we om de Crater Lakes regio te verkennen. We rijden naar het dichtstbijzijnde meer, Lake Nkurubu, waar we bijna een jaar geleden ook met de familie Bekkers hebben gewandeld. Door de veelvuldige regenval is het pad om het meer modderig en vormt het een grote uitdaging. We moeten over omgevallen gladde boomstammen klimmen, wat spannende momenten oplevert. Ook het smalle paadje langs de afgrond maakt de wandeling bijna levensgevaarlijk. Waar we het allemaal voor doen zijn uiteindelijk twee Black-and-white Colobus Monkeys die hoog in de boom zitten en nauwelijks zichtbaar zijn. De vele apen die Bas ons beloofd heeft zien we pas nadat iedereen heelhuids het eindpunt bereikt heeft. Een familie Vervet Monkeys laat zich ongegeneerd van dichtbij bekijken, zodat ons een interessant detail opvalt: de ballen van deze aap zijn blauw! Een stuk verder zien we met de verrekijker de Red Colobus Monkey zitten en later ook zijn zwart-witte broer. Wat gemakkelijker, maar zeker niet minder mooi, is het spotten van felgekleurde vogels, waaronder de White-throated Bee-eater.
   Na de wandeling rijden we verder tot we een ander schitterend kratermeer passeren en besluiten dan terug te keren naar Fort Portal. 's Avonds maken we kennis met de andere gasten van het guesthouse, met wie we gezellig aan één grote tafel dineren.

 

Woensdag, 11 oktober 2006

    Vandaag rijden we via de pas aangelegde weg naar Kasese. De wegwerkzaamheden zijn nog volop bezig en hoewel bulldozers af en toe het verkeer verstoren, gaat het dagelijks leven hier gewoon z'n gangetje. We passeren mannen die hun geiten naar de markt brengen en fietsers, zwaar beladen met matooke of jerrycans. Berg af gaat in een snel tempo, maar voor het klimwerk stappen ze van hun fiets. Ook het vergezicht is schitterend, met het Rwenzori gebergte aan onze rechterkant en het groene, vruchtbare dal links van ons.

    In Kasese volgen we de verharde weg die Queen Elizabeth National Park doorkruist. We verlaten echter al snel deze grote weg om een kijkje te nemen in een vissersdorpje aan Lake George. Het toont het gebruikelijke dorpsbeeld in Oeganda: kinderen die met jerrycans water sjouwen, vrouwen met uitlopende voorwerpen op hun hoofd en mannen die in groepjes bij elkaar zitten en niet zichtbaar iets nuttigs doen. Een stukje verder gaan we nogmaals van de weg af zodat we door een savanneland gevuld met goudbruine Uganda kobs rijden. Op weg naar Mweya passeren we een zoutmeer waar verschillende dieren zich verzameld hebben. Hier, en later op de route, spotten we de eerste wrattenzwijnen en buffels.
    Eenmaal in Mweya Safari Lodge is het inchecken zo gebeurd en kunnen we van een uitgebreide lunch en een prachtig weids uitzicht genieten. De lodge is gelegen op een klif aan het Kazinga Kanaal, vanwaar je direct de dieren kunt zien die aan het water komen drinken. Uganda kobs, waterbucks, buffels, nijlpaarden en zelfs olifanten lopen door elkaar aan de overkant. Nog dichterbij zitten tientallen gele wevers die ons tijdens de lunch gezelschap houden en letterlijk het brood van ons bord pikken.
   In de middag is het tijd voor ontspanning en een verkoelende duik in het zwembad alvorens met een game drive te starten. Van 16.00 tot 19.00 uur volgen we de tracks langs het kanaal en kijken zoekend rond. Er zijn veel vogels te zien waaronder de African Fish Eagle, Guineafowl (tulpetaat), de Red-billed Francolin met zijn knalrode snavel en poten, en de Malachite Kingfisher. Naast de talloze wrattenzwijnen en waterbucks, zien we ook konijnen en zelfs een klein muisje gaat niet onopgemerkt aan ons voorbij. Als je zelfs een muis in Queen Elizabeth ziet, hoe moeilijk moet het dan zijn om een olifant te vinden?! Toch niet zo eenvoudig als we denken, maar we hebben geluk. Na enige tijd stuiten we op een familie olifanten die zich rond een poel langs het pad hebben geschaard. Het tafereel van deze grijze reuzen die een modderbad nemen is prachtig en geboeid blijven we staan kijken. Enkele meters voor ons steken ze één voor één de weg over, tot ze in het struikgewas verdwenen zijn. Een stuk verder op de track zien we nogmaals enkele olifanten, zij het niet zo spectaculair als de eerste keer. Op de terugweg bemerken we de vervet monkeys die ons nieuwsgierig vanuit de cactusbomen bekijken en we spotten een nijlpaard op het land. Eenzaam staat hij te grazen, onze aanwezigheid nauwelijks opmerkend. Wie ons wel nauwlettend in de gaten houdt is een wrattenzwijn, dat zich haastig in zijn hol verschuilt zodra wij ook aandacht voor hem krijgen. Als de schemering invalt zijn we weer terug bij de lodge en kiezen we later een heerlijk 3-gangenmenu van de té uitgebreide menukaart.

Queen Elizabeth National Park
Klik hier voor meer informatie over Queen Elizabeth National Park

 

Donderdag, 12 oktober 2006

    Een volle dag om de rijkdom aan wild in Queen Elizabeth National Park te ontdekken. We staan voor zonsopgang op en na een kopje koffie in de lobby, samen met tientallen andere gasten die hetzelfde plan hebben, vertrekken we in alle vroegte voor een game drive. Via het Royal Circuit rijden we naar de Katuguru Gate. Waterbucks, wrattenzwijnen, reedbucks, Uganda kobs, buffels, vele kleurrijke vogelsoorten en zelfs bavianen laten zich zien. En natuurlijk weer olifanten. Een familie steekt vlak voor onze auto de weg over en fascinerend kijken we toe hoe een kolossaal vrouwtje voor haar groep zorgt. Terwijl ze ons nauwlettend in de gaten houdt en af en toe dreigend met haar oren klappert, beschermt ze haar familie vol toewijding en let erop dat niemand achterblijft.
   Via een stukje verharde weg rijden we weer richting Mweya en tegenover de Kabatoro Gate slaan we een pad in naar de Baboon Cliffs. Hoewel het uitzicht hier prachtig is, blijkt er van wild geen spoor te zijn, voornamelijk vanwege het feit dat hier bijna geen water te vinden is. Om 10.30 uur zijn we terug bij Mweya, mooi op tijd voor het ontbijt. Terwijl Noud, Riky, Anneke en Justin bij het zwembad gaan liggen, brengen wij onze vrije uurtjes door met tanken en het bezoeken van het dorpje Katwe, bekend om de zoutwinning. Omdat het midden in het wildpark én direct aan Lake Edward gelegen is, trekt het ook veel dierenleven. Niet zelden zien we de bevolking water halen tussen de hippo's. Kobs lopen tussen de geiten en koeien delen het gras vreedzaam met waterbucks en wrattenzwijnen. We rijden het dorpje door maar er is verder weinig te beleven. Voor de lunch zijn we weer terug en om 15.00 uur vertrekken we voor een twee uur durende boottocht over het kanaal. We varen eerst de linkerkant op, langs vele nijlpaarden, krokodillen en buffels. Zelfs een heel klein baby nijlpaardje, een albino nijlpaard en twee vechtende monitor lizards ontsnappen niet aan onze aandacht. Vervolgens keren we terug naar het beginpunt om nu langs de andere kant op te varen. Hierbij passeren we olifanten op het land, een vissersdorpje en een schiereiland dat bevolkt wordt door honderden watervogels. Aalscholvers, pelikanen en de saddle-billed stork lopen door elkaar en ruziën om vis. Wanneer we om 17.00 uur weer voet aan land zetten, besluiten we nog een game drive te maken tot de schemering valt. Helaas (of juist gelukkig) laten de donkere wolken, die al een tijdje boven het kanaal hangen, hun regendruppels nu los en zien we geen enkel wild meer. Alles schuilt voor de bui. 's Avonds genieten we van een heerlijk buffet en drinken we een biertje op het terras, alvorens vroeg het bed in te duiken.

Naar boven

Vrijdag, 13 oktober 2006

    Na een laatste, uitgebreid ontbijt verlaten we Mweya Lodge en rijden we al game drivend naar de gate. Het wild lijkt een rustdag te houden want op een paar wrattenzwijnen en waterbucks na valt er weinig te spotten. Typisch, gisteren was er nog zoveel leven langs deze route! We volgen een stukje verharde weg en slaan al snel weer af, richting Ishasha. Het eerste stuk valt echter niet mee; de regen heeft het pad tot één grote modderpoel veranderd en Bas moet met zorg zijn weg kiezen om niet vast komen te zitten. Geleidelijk aan wordt het beter en bereiken we zonder problemen de Katookye Gate. Het is de officiële ingang van Ishasha, het zuidelijk gedeelte van Queen Elizabeth National Park en beroemd om de boomklimmende leeuwen! Het landschap heeft overigens een opmerkelijke verandering ondergaan sinds we de omgeving van Mweya verlaten hebben. Het droge, relatief kale gebied heeft plaats gemaakt voor groenere en beboste natuur en onderweg zien we grote kuddes buffels, kobs en zelfs een familie bavianen en topi's.

    Vanaf de gate rijden we een paar kilometer door naar Ishasha Camp waar we een flesje drinken en onze lunch bestellen. Van 12.00 tot 14.00 uur houden we ons bezig met een game drive over het zuidelijke circuit, op zoek naar leeuwen. We zien héél véél kobs, klein en groot, mannetjes en vrouwtjes, levend en dood. Maar geen leeuwen... Hoopvol volgen we de trails die ons speciaal naar de fig trees leiden, waarin ze zich graag verstoppen, maar geen enkele leeuw is ons gegund. We moeten ons tevreden stellen met de pootafdrukken en de prooien. Hoewel het pad over het algemeen goed is, zitten er een paar verraderlijke modderige stukken tussen en natuurlijk gebeurt het onvermijdelijke: de auto zakt weg in een drassig stuk gras! Bas neemt het stuur over van Miranda en de 4x4 behoedt ons ervoor dat we iemand moeten aanwijzen om te duwen.
    Na een teleurstellend ritje gaan we nog even een kijkje nemen bij de Ishasha River, de natuurlijke grens tussen Oeganda en Congo. Aan de oevers liggen enkele nijlpaarden die zich af en toe lui met de stroom laten meedrijven. Of ze van Oegandese nationaliteit zijn of illegaal de grens proberen over te steken is ons niet duidelijk. Twee bavianen komen nieuwsgierig naar deze vreemde bezoekers kijken maar laten ons verder met rust. Om 14.00 uur genieten we van een luxe lunch in het al even luxe restaurant van UWA: chips & chappati! Vervolgens gaan we door naar Bwindi. In zo'n 2,5 à 3 uur rijden we via een behoorlijk oncomfortabele maar prachtige weg richting de grens met Rwanda. Eenmaal in het dorpje Buhoma gearriveerd, gaan we op zoek naar Buhoma Community Bandas waar we de komende twee nachten zullen verblijven. 's Avonds wordt ons een 3-gangenmenu geserveerd - weliswaar minder uitgebreid dan we gewend zijn maar nog steeds prima - in ons privé-hutje buiten, dat wij tijdens ons verblijf in beslag hebben genomen. Ten slotte sluiten we de enigszins frisse avond af met een biertje bij Lake Kitandara Tented Camp.

Zaterdag, 14 oktober 2006

    Het is 09.00 uur als we ons bij UWA melden voor de forest walk. In tegenstelling tot de meeste toeristen komen wij níet voor de gorilla tracking, al zouden we er niets op tegen hebben om deze indrukwekkende apen 'toevallig' tegen te komen op onze wandeling. De gids die ons een korte briefing geeft, blijkt niet het enige gezelschap te zijn; twee gewapende escorts gaan ook mee om ons te beschermen tegen bosolifanten en wilde gorilla's.
    Apen zien we helaas niet tijdens de tocht. Wel mannetjes die met bierkratten op hun hoofd lopen. Op de heenweg dragen ze nog lege kratten, op de terugweg zijn ze vol. Dat is 25 keer een halve kilo, de krat zelf niet eens meegeteld! Daarnaast zien we slakken, vlinders, de Great Blue Turaco én de uitwerpselen van de gorilla! Het is voor ons weer een bewijs dat ze dichtbij zitten. Vanmorgen was ons al duidelijk geworden dat de R-groep niet ver van het dorp te vinden is want de groep trackers was gisteren al binnen een paar uur terug. Onze gids laat echter niets los en blijkt niet gevoelig te zijn voor onze omkooppogingen.
    Voor circa twee uur volgen we de Munyanga River Trail door de prachtige, woeste jungle. Midden door het bos stroomt een riviertje met kristalhelder water en regelmatig moeten we een bruggetje over. Al klimmend bereiken we de eerste waterval. De tweede fall is minstens net zo mooi en om de hoogst gelegen waterval te bereiken moeten we weer een beekje oversteken. Ditmaal is er geen bruggetje maar moeten we ons behelpen met platte keien en onze gidsen. We genieten even van deze magische plek en de stilte, onderbroken door het geluid van het vallende water. Na de gebruikelijke foto's beginnen we weer aan de terugweg. Op het laatste stuk halen we de trackers van de R-groep in, die hun gorilla-ervaring al achter de rug hebben. Zie je wel dat ze in de buurt zitten!

    Na de lunch maken we ons op voor een nieuwe wandeling: de Buhoma Village Walk. In samenwerking met UCOTA wordt deze wandeling georganiseerd om een betere leefomgeving voor de gemeenschap te creëren. Het begint met een bezoek aan een handcraft shop, gerund door vrouwen. Ze ontwerpen en faBuhoma Village Walkbriceren hier verschillende souvenirs, variërend van matten en mandjes tot sieraden en houtsnijwerken. Alle opbrengsten worden besteed aan het levensonderhoud en schoolkosten. Eén van de vrouwen toont ons hoe ze een mandje van gras weeft. Het is onvoorstelbaar hoeveel moeite en tijd er in één klein mandje zit! Onze gids Doreen, begeleid door Sipi, een gids-in-opleiding, geeft aanvullende informatie. Overigens worden we bij deze wandeling óók weer vergezeld door twee gewapende escorts. Deze keer zijn er geen wilde gorilla's of olifanten die ons kunnen lastigvallen, maar Doreen antwoordt ontwijkend dat het een regel van UWA is. Wat ze natuurlijk niet wil zeggen is dat het een gevolg is van de moord op toeristen zeven jaar geleden. Op 1 maart 1999 stormde een rebellengroep uit Congo het dorpje binnen. Ze schoten in het wilde weg en staken gebouwen en auto's in brand. Zeventien mensen werden gekidnapt en meegenomen in het bos. Uiteindelijk vonden hier acht blanke toeristen hun dood, met een een machete de keel doorgesneden. Het toerisme heeft er een flinke klap aan overgehouden en begrijpelijkerwijs wordt het onderwerp zoveel mogelijk vermeden.
    We vervolgen de route en lopen het dorpje uit, langs koffie- en theeplantages. We passeren een rivier met een lieflijk watervalletje, wat na de wandeling van vanmorgen natuurlijk niet erg indrukwekkend meer is. En zoals gewoonlijk worden we weer op de voet gevolgd door nieuwsgierige kinderen. Het tweede bezoek is aan een traditional healer, die in een huisje tussen de bananen woont. Omdat het overgrote deel van de Oegandese bevolking niet over medische voorzieningen in de nabije omgeving beschikt, zijn ze afhankelijk van deze medicijnmannen. We nemen plaats op de klaargezette stoeltjes, terwijl de man zijn planten en kruiden tevoorschijn haalt. In de lokale taal vertelt hij over de werking ervan, variërend van een middel tegen buikpijn tot iets vergelijkbaars met Viagra, en Doreen is onze tolk. Af en toe plukt hij willekeurig wat stekjes uit zijn tuin die over wonderbaarlijke krachten blijken te beschikken; deze mzungu's kunnen immers alles wijsgemaakt worden. Ook de geitenhuiden en aparte hoed van de man, speciaal aangetrokken en opgezet voor ons bezoek, maken het geheel niet echt geloofwaardiger op.
    Wat later komen we bij een authentieke "Banana Brewing". Sipi legt ons gedetailleerd uit hoe de bananen verwerkt worden tot sap, vervolgens tot bier (rwarwa) en ten slotte tot gin (waragi). Natuurlijk hoort het proeven er ook bij. De sap smaakt redelijk, al lijkt het alcohol te bevatten. Het bier is nog veel sterker en de gin met 45% pure alcohol slaan de meeste van ons maar over. De vrouw van de brouwerij is daarentegen maar al te blij dat wij het laten staan en gretig drinkt zij de rest van de waragi op.
    De wandeling wordt vervolgd naar een schooltje, Anglicaanse kerk en stenenbakkerij. In verband met het weekend is de Mukona Parents School vandaag gesloten, maar we mogen toch even binnen kijken. Tot slot beklimmen we de Karehe Hill voor ons laatste bezoek: de Batwa People, oftewel Pygmeeën. Zodra wij arriveren bouwen ze haastig hun souvenirkraampjes op en beginnen vervolgens te zingen en te dansen, waar de kleine kinderen nog het fanatiekste aan meedoen. Voorheen leefde de Batwa in het ondoordringbare woud van Bwindi maar sinds ze hieruit weggejaagd zijn, vormen ze onderdeel van het "Mgahinga and Bwindi Impenetrable Forest Conservation Trust". Dit NGO programma koopt land voor hen zodat ze toch nog gewassen kunnen verbouwen en zelfvoorzienend zijn. Na de voorstelling lopen we langs de stalletjes met zelfgemaakte handwerken. Natuurlijk komen we er niet onderuit iets te kopen en we laten aardig wat shillingen achter. Via kleine dorpjes en bananenplantages wandelen we in een rustig tempo terug naar Buhoma. En wat smaakt er beter na zo'n actieve dag als vandaag dan een cold Bell?

Queen Elizabeth National Park
Klik hier voor meer informatie over Bwindi National Park

 

Zondag, 15 oktober 2006

    In Bwindi begint de dag altijd goed. Want wat is er beter dan wakker worden met de vele vogelgeluiden en uitzicht op de dichte, groene jungle?! Na het ontbijt moeten we eerst de langzaam leeglopende band van de Toyota verwisselen voor we Buhoma kunnen verlaten. De reserveband blijkt echter ook niet erg hard te zijn. Een behulpzaam kereltje brengt ons naar iemand die wel extra lucht kan toevoegen aan de band. Met een fietsenpomp. Niet verwonderlijk dat dit wel even gaat duren...
    Via een prachtige route dóór het nationaal park rijden we via Ruhija en Ikumba naar Kabale. Onderweg worden we verrast met een adembenemend uitzicht; aan de ene kant de ondoordringbare jungle van Bwindi en aan de andere kant een weids zicht over de gecultiveerde heuvels, bezaaid met huisjes. Werkelijk óveral wonen mensen! Ook de toppen van de vijf vulkanen zijn duidelijk te zien: Mount Muhavura (4127 m), Mount Mgahinga (3474 m) en de andere vulkanen van het Virunga massief in Rwanda. De prachtige vergezichten en de route door het sprookjesachtige woud maken de omgeving zó mooi dat het bijna nep lijkt. En gelukkig maakt de natuur veel goed want de weg zelf is vrij slecht en erg stoffig.

    Tegen 13.30 uur arriveren we in het charmante dorpje Kabale. Hier lunchen we, laten we de lekke band repareren en proberen tevergeefs te pinnen. Vanaf Kabale is het nog een kleine tien kilometer naar Lake Bunyonyi, dat letterlijk Lake of the small birds betekent. Overigens staat de omgeving van Kabale bekend als "Little Switzerland of Uganda", te danken aan zijn kale bergen en het meer. In de dalen liggen groene uitgestrekte weilanden, gevuld met tevreden grazende Holstein koeien en gescheiden door smalle beekjes. Zonder de heuvels zou het zelfs voor "Little Holland" kunnen doorgaan!
    We laten de auto achter op het parkeerterrein van Bushara Island Camp en met een motorboot worden we naar het eiland gebracht. Onderweg passeren we enkele eilandjes en bootjes die zowel mensen als goederen en dieren vervoeren. Wat een matatu op het land is, is een kano hier in Lake Bunyonyi!

    Bushara is een eiland van 16 hectare en zeer bebost met voornamelijk eucalyptusbomen, in tegenstelling tot andere eilanden in het meer die juist heel kaal zijn. Het camp is in 1992 opgezet door een Canadese ontwikkelingsorganisatie in samenwerking met de Church of Uganda. Alle opbrengsten van het resort komen ten goede aan de lokale gemeenschappen op en rond het meer.
    Eenmaal voet op (ei)land gezet te hebben is het nog een hele klim naar de receptie. Na het inchecken gaan we rustig wat drinken en bestellen we meteen het avondeten. Vervolgens worden we naar de tenten geleid die verspreid over Bushara liggen. Het camp zorgt er wel voor dat gasten tijdens hun bezoek niets van het eiland missen! Maar over de safaritenten noch de omgeving valt niets te klagen. Ze zijn ruim en praktisch ingericht, met een openlucht douche in de achtertuin. Elke avond komt het het personeel op het gewenste tijdstip heet water brengen. En klagen wij al dat we zo'n eind moeten lopen; zij moeten het hele stuk met één of twee jerrycans van 20 liter afleggen!
    's Avonds krijgen we weer een heerlijk uitgebreid 3-gangenmenu voorgeschoteld, maar - zoals gewoonlijk - veel te veel. Sinds ons verblijf in Mweya heeft iedereen al last van het feit dat elke maaltijd té veel en té lekker is. Met als gevolg dat we keer op keer met een té vol gevoel de tafel verlaten. Hier op Bushara Island doen ze er nog een schepje bovenop: direct na het avondeten moeten we al beslissen wat we morgenvroeg voor het ontbijt willen hebben! Voor sommige van ons is dat (letterlijk) net iets teveel om te verdragen. Na het eten scharen we ons nog even behaaglijk voor de grote open haard voor we in de koude nacht naar onze tent op zoek gaan.

Naar boven

Maandag, 16 oktober 2006

    We maken een ochtendwandeling over het eiland alvorens rond 9 uur te gaan ontbijten. Gelukkig is bij iedereen het avondeten wat gezakt zodat er weer plaats is voor het ontbijt. We hebben het goed en wel op of Bas en Miranda maken dankbaar gebruik van een mogelijkheid om mee naar het vasteland te liften. Het is verrassend druk op weg naar het vasteland. Tweemaal in de week is er namelijk markt in Rutinda en bijzonder veel mensen gaan naar het vasteland om hun waren te verkopen. Wat fietsen in Kabale zijn, zijn boten in Lake Bunyonyi. Met echter één belangrijk verschil: vrouwen fietsen niet, maar roeien wél!
    Omdat we er gisteren niet in geslaagd waren geld uit de automaat te halen, moeten we vandaag noodgedwongen de oversteek naar Kabale maken. En aan de lange rij voor de bank te zien, zijn we niet de enige... Terwijl Bas achteraan sluit, wacht Miranda in de auto en kijkt geboeid hoe het leven op straat op gang komt. Over het algemeen zorgt het straatbeeld in Oeganda altijd wel voor een fascinerend schouwspel: chauffeurs van boda-boda's zijn gedreven op zoek naar passagiers - de bank is natuurlijk een strategische plek! - vrouwen met zware zakken op hun hoofd én een kind op hun rug lopen langs de weg, krantenverkopers proberen het nieuws van de dag aan de man te brengen, etc. Een doorsnee maandagmorgen in Kabale. Na het, dit keer succesvol, pinnen rijden we terug naar het meer. De Rutinda markt is inmiddels in volle gang en kraampjes zijn opgezet om kleding en andere producten te verkopen.

    Hoewel het gisteren en vandaag vrij bewolkt is geweest, lijkt na de lunch de hemel eindelijk op te breken en zien we voor het eerst de zon op Lake Bunyonyi schijnen. Het komt goed uit voor de "Mukoni Village Walk". Terwijl Anneke en Justin op het eiland blijven om van de zon te genieten, peddelen Noud, Riky, Bas en Miranda in een kano naar het vasteland, recht tegenover Bushara Island. We hebben nauwelijks voet aan wal gezet of er klinkt al een uitbundig gegroet door kinderen. Mzungu's in aantocht! De kinderen lopen giechelend achter ons aan en kijken verwonderd naar onze petten, sandalen en rugzak. En hoe langer we lopen, hoe meer kinderen zich aansluiten! De meisjes hebben een pop bij zich, in doeken gewikkeld en op de traditionele manier op de rug dragend. Een tweede blik leert ons dat de pop een bloem van een bananenboom is.
    Langs de lokale huisjes volgen we langzaam de weg naar boven. De gids wijst op ons de verschillende exotische vogels en vinkt ze fanatiek op een lijst af. Van alle kanten roepen kinderen; we horen ze duidelijk maar zien ze niet! De gids vertelt ons een verhaal dat door ouders aan hun kinderen verteld wordt als ze 's nachts huilen. Ze waarschuwen de kleintjes dat als ze niet snel stoppen, de mzungu met z'n rugzak komt om hen mee te nemen. De camera gebruiken mzungu's om een foto te maken van het kind dat ze later op zullen halen. Nu wordt ons duidelijk waarom de meeste kindjes zo snel wegduiken als ze een fototoestel zien. Of nog erger, onze rugzak.
    We beklimmen een heuvel en vanaf de top hebben we eenprachtig 360 graden uitzicht over het meer en haar 29 eilanden die stuk voor stuk intens gecultiveerd worden. Ook de top van de vulkaan Muhavura in Rwanda is weer te zien. De gids vertelt ons het verhaal achter één van de kleinste eilandje, waar niet meer dan een eenzaam boompje op staat. Het draagt de naam 'Akampene', oftewel Punishment Island. Ongetrouwde meisjes die de zonde hadden gepleegd om zwanger te worden, werden naar dit eilandje verbannen. Vrijgezelle mannen, te arm om een bruidsschat te betalen, konden vervolgens naar het eiland gaan om een meisje uit te kiezen. Degene die niet werden opgehaald stierven op het eiland of terwijl ze naar het vasteland probeerden te zwemmen.
    Een stukje verder komen we op een land dat volgens onze gids aan één man toebehoort. Deze man was blijkbaar wel rijk genoeg want hij is met maar liefst 13 vrouwen getrouwd, die verspreid over het landgoed wonen, en heeft meer dan 100 kinderen. Langs bananenplantages en kleine boerderijtjes met kippen en geiten wandelen we nog een eind door, tot we in het centrum van Mukoni arriveren. Het is een idyllisch plaatsje, met een dorpswinkeltje, beautysalon en plaatsen waar je het lokale drankje 'obushera' kunt drinken, een mix van water en sorghum. Mannen zitten in groepjes langs de weg rustig de middag door te brengen en bij de waterpompen, omringd door cactussen, staan jerrycans netjes in een rij, wachtend om gevuld te worden. Om 17.00 uur is het hoog tijd om weer terug te keren en langzaam peddelen we weer naar ons eiland voor de laatste overnachting.

 

Dinsdag, 17 oktober 2006

    Tijd om Lake Bunyonyi met haar vele, kleine vogels te verlaten. Uiteraard belooft het vandaag wél een stralende dag te worden en zijn er nauwelijks wolken aan de helderblauwe lucht. Om 08.00 uur staan we met onze bagage op die pier en worden we met hetzelfde motorbootje terug naar Rutinda gebracht. Via Kabale, Ntungamo en Mbarara rijden we richting Kampala. Vroeg in de middag stoppen we in Masaka voor de lunch maar omdat de sandwiches op zijn, drinken we alleen een soda en doen bij de evenaar een tweede poging. Hier blijken ze wel te hebben wat de menukaart ons belooft. In de schemering arriveren we op de farm in Mukono, waar een warme begroeting van Mawa ons verwelkomt.

 

Woensdag, 18 oktober 2006

    De tweede verjaardag van Bas in Oeganda en de eerste mét familie in Oeganda! We krijgen een feestelijk ontbijt, cadeautjes worden tevoorschijn gehaald en de woonkamer wordt versierd met ballonnen. Natuurlijk vindt Mawa deze kleurige voorwerpen ook leuk en nieuwsgierig vliegt ze erop af. Maar nadat de eerste meteen knapt bij de aanraking van haar tanden, blijft ze vervolgens op veilige afstand. Aan het eind van de middag vertrekken we naar Kampala. Met een bezoekje aan de craft market - deze keer hebben de verkopers meer geluk - en Garden City eindigen we uiteindelijk bij het Italiaanse restaurant Mamba Point. Dat die Italianen kunnen koken blijkt maar weer eens!
    Op de terugweg naar de farm laten de koplampen van de Toyota ons in de steek. Gelukkig hebben we de hoofdweg al verlaten, maar het valt nog niet mee om in de duisternis naar huis te rijden. In de schaarse ogenblikken dat ze even aangaan geven we snel gas, maar moeten weer afremmen zodra ze doven. In het donker, afgewisseld met het licht dat we af en toe hebben en de lamp van een inhalende boda-boda rijden we door. Niet iedereen is er echter gerust op en op aandringen belt Bas zijn collega om ons tegemoet te rijden. En dan ontdekken we dat het linkerknipperlicht toch best wel veel licht geeft. Althans genoeg om de scheiding tussen weg en berm te kunnen volgen! Dankzij deze uitvinding, en Hans die we in Namaiba ontmoeten, bereiken we veilig de farm.

 

Vrijdag, 20 oktober 2006

    Na een wandeling door Mabira Forest en nog wat uurtjes op de farm gespendeerd te hebben, is de laatste dag voor de familie van Lankveld in Oeganda aangebroken. Al vroeg in de middag vertrekken we richting Kampala. We eten een hapje in Garden City en staan op het punt nog ergens een terrasje op te zoeken als we de vrijdagmiddagfile zien. Dan maar eerst richting Entebbe! Hoewel we best lang vaststaan, is er uiteindelijk nog genoeg tijd over om een laatste Bell in een bar in Entebbe te drinken. Rond 19.30 uur zetten we Noud, Riky, Anneke en Justin op het vliegveld af en nemen we afscheid. Een langverwachte vakantie is ten einde, maar onvergetelijke herinneringen zullen nog lang blijven hangen...

 

Maandag, 23 oktober 2006 - IDI-day

    Afgelopen weekend hebben we rustig doorgebracht en vandaag is uitgeroepen tot een public holiday, vanwege het einde van de Ramadan. Heerlijk nog een dagje vrij dus! Omdat Doreen er niet is, moeten we sinds een héél lange tijd weer voor onszelf koken, wat overigens nog niet meevalt. Over twee jaar zullen we het wel helemaal verleerd zijn...

Naar boven

Woensdag, 25 oktober 2006

    Er is nieuws over het vonnis dat gisteren heeft plaatsgevonden. De lang verwachte uitspraak in de rechtszaak! De jongens die bij de autodiefstal betrokken waren en opgepakt zijn, gaan achter de tralies! Maar liefst zes jaar hebben ze gekregen! Het is meer als we verwacht hadden; het feit dat ze überhaupt veroordeeld zijn verbaast ons al eigenlijk.

    Dat is het goede nieuws voor vandaag. Het minder goede nieuws is dat Miranda een aanvaring met een vrachtwagen heeft gehad op weg naar haar werk. Tijdens haar inhaalmanoeuvre zwenkte de truck opeens naar rechts. In Nederland zou dat niet zo'n probleem zijn maar aangezien we hier aan de andere kant van de weg rijden, valt het net iets anders uit. De vrachtwagen raakt de linkerkant van de auto met als gevolg dat de hele passagiersdeur beschadigd is. De verzekeringsman komt dezelfde morgen nog kijken en raadt aan een politierapport en offerte van de garage op te laten maken. Dachten we eindelijk van het gedoe met de politie en verzekering af te zijn, begint het weer helemaal opnieuw!

    Aan het eind van de middag spreekt Miranda met Bas in de stad af om gezamenlijk naar de garage te rijden. Het levert ons echter wéér een aanvaring met de politie op wanneer Bas op een rotonde een éénrichtingsweg van de verkeerde kant inrijdt. Er is nergens een verboden-in-te-rijden bord te bekennen dat ons had moeten waarschuwen. Wat er wel staat is een politieman die ons met open armen ontvangt. Hij houdt Bas aan en stapt al snel in. Hij zal ons wel even naar het politiebureau brengen, waar de auto's in beslag zullen worden genomen en morgen moeten we voor court verschijnen. Hebben we net de ene rechtszaak achter de rug, wordt er al weer gedreigd met een nieuwe! Gelukkig zitten we hier nu al een tijdje en weten hoe we met dit soort situaties moeten omgaan. Er valt meestal wel te praten met deze mensen en vaak zijn ze ook wel in een andere oplossing geïnteresseerd. Met een paar aardige woorden tijdens het blokje om én 20.000 shilling lichter weet Bas de agent de auto uit te werken. Uiteindelijk kunnen we de Pajero bij de garage achterlaten en zonder hindering van de politie naar de farm terugrijden.

 

Zaterdag, 28 oktober 2006

    Dit weekend zijn we vrij en hebben we met een dorpsgenoot in Kampala afgesproken. Door een bijzonder drukke zaterdagspits duren de geplande boodschappen in de stad wat langer, maar uiteindelijk ontmoeten we Sanne en haar vriending Manon in Garden City. Tijdens een late lunch maken we kennis en wisselen we nieuwtjes uit. Vervolgens rijden we met hen terug naar Mukono. Hier maken we het gebruikelijke rondje langs de kassen, waarbij ze veel interesse tonen in de bloementeelt. En Mawa in hen. 's Avonds keren we terug naar Kampala om bij de Mexicaan te eten en tenslotte drinken we nog een biertje bij de buurman. Al met al dus een heel gezellige avond waarin we weer uitgebreid hebben kunnen bijkletsen over het leven in St Tunnis en omgeving.

 

Zondag, 29 oktober 2006

    Deze morgen willen we een eindje in de omgeving rijden, maar door de regen is de 'weg' vrijwel onbegaanbaar geworden. Later in de middag proberen we het opnieuw en dit keer houdt de modder ons niet tegen. Door tropisch bos rijden we richting Lake Victoria, waarbij we kleine dorpjes en traditionele hutjes passeren. Een schitterend route en ongelofelijk dat het zo dicht bij huis is! Bovendien blijkt het ook een Jatropha-rijk gebied te zijn, wat het voor Koen nóg interessanter maakt!

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen