Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 

 

Dinsdag, 14 maart 2006

Vrijdag, 17 maart 2006

Zaterdag, 18 maart 2006

Zondag, 19 maart 2006

Maandag, 20 maart 2006

Donderdag, 23 maart 2006

Vrijdag, 24 maart 2006

Vrijdag, 31 maart 2006

 

 

Dinsdag, 14 maart 2006

    Na een lang verblijf in Europa, vliegt Miranda vandaag weer terug naar Oeganda. Het is heerlijk om het vliegtuig uit te stappen, de warme avondlucht te voelen en de typisch Afrikaanse geuren op te snuiven. Eindelijk weer thuis... Overigens is Miranda niet alleen naar Oeganda teruggekeerd, maar in het gezelschap van Riky, de moeder van Bas. Nieuwsgierig geworden door alle foto's en verhalen en van plan om in alle rust te genieten van het Afrikaanse leven , zal ze anderhalve week bij haar zoon en schoondochter doorbrengen.

    Al met al is er weinig veranderd in de afgelopen maanden. Mawa is van een pup tot een sterke hond uitgegroeid, maar nog steeds even speels en ondeugend. Ook het regenseizoen laat zich duidelijk gelden en de tropische buitjes hebben merkbaar hun invloed gehad op de omgeving. Het gras is weer lang, de bomen en struiken zijn diepgroen en de weg van Mukono naar de farm is weer donkerrood van kleur. Dat de gaten in deze weg met elke bui steeds talrijker en dieper worden, moeten we maar voor lief nemen... De presidentsverkiezingen die we beide ontvlucht hebben, zijn rustig verlopen en Yoweri Museveni is door de ruime meerderheid herkozen. Na nog enkele kleine verkiezingen die vorige week hebben plaatsgevonden, is er niets meer van politieke strijd te merken.

 

Vrijdag, 17 maart 2006

    Vrijdag wordt het werk al vroeg neergelegd, aangezien er een nieuwe interland op het programma staat: Nederland - Duitsland. Naast Bas en Hans als onmisbare spelers, zijn er veel bekende gezichten op het veld te zien. De tribune zelf is helaas niet druk bezet met supporters, al is Van Zanten ook hier wederom goed vertegenwoordigd. Met Bas als rechtsmidden en Hans linkshalf heeft iedereen een goede positie en wordt de wedstrijd al snel overheerst door de Nederlanders. Veel kansen doen zich voor, maar er verstrijkt een ruime tijd voordat de bal pas in het net rolt. De 1-0 voorsprong is echter van korte duur, want niet lang daarna krijgen de Duitsers door een twijfelachtige overtreding een penalty mee. Met een 2-1 voorsprong gaat Nederland vol vertrouwen de rust in. Ook in de tweede helft is het Nederlandse team weer duidelijk beter en de vele wissels van de Duitsers doen daar niets aan af. Zelfs de Nederlandse keeper kan rustig toekijken hoe de Duitsers het steeds benauwder krijgen. Tijdens de zeldzame keer dat de bal dan toch zijn richting oprolt, wordt deze van schrik doorgelaten. De enerverende wedstrijd wordt afgesloten met een 7-2 overwinning voor Nederland, dat door ons gevierd wordt met een etentje bij de Italiaan in Muyenga.

 

Zaterdag, 18 maart 2006

    Vanmorgen vroeg vertrokken voor een weekend... Sipi! Ons verblijf was de vorige keer zo goed bevallen dat een herhaling, deze keer met Riky, bepaald geen straf is. Via Jinja, Iganga en Mbale rijden we in vier uurtjes naar Sipi. Na een gastvrij ontvangst worden ons de banda's toegewezen en kunnen we uitgebreid lunchen, alvorens met de "long walk" te beginnen. De wandeling is wederom prachtig, al is het deze keer beter wandelweer. Na de steile klim kunnen we een kijkje nemen in één van de grotten, het verblijf van een tiental vleermuizen.
    Met het bereiken van de derde waterval is de lucht inmiddels zo donker geworden en gebeurt er wat volgens onze gids absoluut niet kan: het begint - midden op de dag - te regenen. De tropische bui zorgt ervoor dat we snel een rots opzoeken, waar we, omringd door lokalen, een schuilplaats vinden. Binnen no time hebben de kindertjes hun schuilplaats in de boom verruild voor die van ons. Met grote ogen en een brede glimlach staren ze ons nieuwsgierig aan; een glimlach die nog breder wordt als Bas zijn fototoestel tevoorschijn haalt. Na tien minuten lijkt de hevigheid van de regen minder te worden en vervolgen we het laatste stuk van de wandeling. Het pad is nu in een modderpoel veranderd en regelmatig glijden we zomaar een stuk weg. Tegen 18.00 uur bereiken we heelhuids de lodge en maken we ons meteen klaar om de zonsondergang op Crown's Nest te bekijken. Later op de avond genieten we van een heerlijk 3-gangendiner, onder het schijnsel van kaarsen en olielampen.

Naar boven

Zondag, 19 maart 2006

    Na een goede nachtrust en hartig ontbijt besluiten we om naar Pian Upe Wildlife Reserve te rijden, richting het plaatsje Moroto. Het is het grootste wildreservaat in Oeganda en staat bekend om de grote populatie van de zeldzame Roan antelopes. Daarnaast zijn er zebra's, topi's, elanden en is er de Rothschild's giraf te vinden. De rode murram road leidt ons recht door de Karamoja vlakte en eens in het half uur komen we een auto tegen.
    De eerste tien kilometer rijden we door bewoond gebied en krijgen we een goede indruk van het dorpsleven. Het is een drukte van belang langs de weg. Mensen lopen op straat of zitten voor hun huisje. De bonte was is keurig aan de lijn óf op het dak te drogen gehangen. Kinderen begroeten ons vol enthousiasme en zelfs de volwassenen zwaaien vriendelijk naar ons. Velen dragen hun zondagskleren; een mooie jurk of een net overhemd. Zo af en toe zien we, in the middle of nowhere, een verkeersbord met een waarschuwing voor overstekende koeien of mensen. En passeren we eerst een ploeg getrokken door vier koeien, nog geen vijfhonderd meter verderop is een moderne tractor bezig de grond om te ploegen. Wat een tegenstellingen!

    Geleidelijk aan wordt de afstand tussen de dorpjes steeds groter, tot we door een geheel verlaten streek rijden, vooral gekenmerkt door savannegras en cactusbomen. Terwijl de weg doorkronkelt door een steeds groener wordend gebied, tekenen op de achtergrond de grillige bergen van de Debasien Range zich af, met Mt Kadam (3068 m) als hoogste punt. Met het uitblijven van de dorpjes krijgen we steeds meer de kans om wild te zien. Het duurt dan ook niet lang voordat de eerste hertachtigen zich laten zien, de Bohor Reedbuck. Ook tulpetaten, de trap en vele andere soorten vogels zijn gemakkelijk te spotten. Na ruim twee uur rijden bereiken we het hoofdkwartier van Uganda Wildlife Authority (UWA), waar we omdraaien om weer terug naar Sipi te rijden.
    We kunnen het echter niet laten om een smal weggetje in te slaan, waarbij we bijna vast komen te zitten in de modder. Het gebied waar we doorheen rijden is groen, vruchtbaar en biedt veel kans op wild. Gezien onze beperkte tijd draaien we echter na enkele kilometers al om. Net voor we de 'grote' weg bereiken, komt een pick-up van UWA, volgeladen met mannen in legergroene jasjes, ons tegemoet rijden. We voelen de bui al hangen en met een handgebaar wordt ons duidelijk gemaakt dat we moeten stoppen. Of we mee willen komen naar het hoofdkwartier, wordt ons vriendelijk verzocht. In de veronderstelling dat de mannen vooral geld van ons willen, gaat Bas mee naar binnen en blijven Riky en Miranda achter in de auto. Een kwartier later komt Bas met een tiental nieuwe vrienden naar buiten. Het hoofd van de rangers heeft uitgelegd dat hij zijn mannen op ons afstuurde voor onze eigen veiligheid. Schijnbaar bevinden we ons in een gevaarlijk gebied - niet zozeer vanwege de leeuwen en buffels, maar vooral door de bevolking. Regelmatig vinden er gevechten plaats tussen de dorpen onderling en de agressiviteit van de mensen hebben het meeste wild hier al weggejaagd. Het reservaat mag alleen betreden worden in het gezelschap van een ranger, met een groot geweer. Met een waarschuwing en tevens een warme uitnodiging om terug te komen, wordt er afscheid genomen en kunnen we eindelijk weg. Maar terugkomen doen we zeker!
    De terugweg gaat sneller dan verwacht, al hebben we regelmatig last van wegversperringen, veroorzaakt door besluitenloze kippen. We lunchen bij onze lodge in Sipi en vroeg in de middag rijden we terug naar Mukono, waarbij we nog een korte stop maken bij de bavianen tussen Tororo en Iganga.

 

Maandag, 20 maart 2006

    Vandaag viert Riky haar verjaardag in het verre Afrika. Dit jaar geen feestje met veel familie en vrienden, maar rustig doorbrengend in de tuin, met een warm zonnetje, veel gekleurde vogels en Mawa. 's Avonds trakteren wij haar op een etentje in één van de duurste restaurants in Kampala; Emin Pasha. Het eten is heerlijk en de ambiance is te vergelijken met dat van een 3-Michelin-sterren restaurant (oftewel, een reis waard!). Het personeel is ook deze keer weer ongekend snel; zodra je je bestek neerlegt wordt je bord al onder je neus vandaan gehaald. Niet bepaald een gewoonte hier in Oeganda! Het opmaken en brengen van de rekening gaat daarentegen wel weer op een vertrouwd Afrikaans tempo.

 

Donderdag, 23 maart 2006

    Terwijl Miranda moet werken vandaag, gaan Bas en Riky het gebruikelijke rondje Jinja maken. Ze beginnen met een boottochtje naar de werkelijke bron van de Nijl. Naast de vele watervogels laat ook de Monitor Lizard zich regelmatig zien. Er volgt een lunch bij de Bujagali Falls en ook een bezoek aan de Itanda Falls mag niet ontbreken. Enkele jongens staan zich schaamteloos te wassen aan de oever van de rivier, totaal niet gehinderd door de blikken van de twee Mzungu's. Via de Kayunga Falls, zonder meer één van de mooiste plekjes in Oeganda, rijden ze terug naar Mukono.

Naar boven

Vrijdag, 24 maart 2006

    Voor Riky is de laatste dag in Oeganda aangebroken. Om nog even van het Afrikaanse natuurschoon te genieten, maakt ze met Miranda een wandeling door Mabira Forest. Door het gebruikelijke regenbuitje van deze morgen zijn de paden behoorlijk modderig, maar is het heerlijk wandelweer. Ook nu zien we weer de vertrouwde bewoners van het tropische, dichte bos: Red-tailed Monkeys, Grey Mangabeys, verschillende eekhoorns en vele vogels en vlinders.

    Aan het eind van de middag rijden we naar Entebbe. Omdat KLM onlangs de veiligheidsmaatregelen heeft aangescherpt, dienen passagiers officieel vijf uur van te voren in te checken. Vijf uur lang doorbrengen op dit kleine vliegveldje is echter ondoenlijk, dus wij melden ons pas drie uur voor vertrek. We eten nog wat in het restaurant op het vliegveld en dan is het tijd om afscheid te nemen. Opmakend uit haar tevreden terugblik op deze korte maar indrukwekkende vakantie, zal een nieuwe reis naar Oeganda echter snel geboekt zijn!

 

Vrijdag, 31 maart 2006

    Een doorsnee werkweek voor ons beide. Miranda gaat weer dagelijks naar Kampala en Bas houdt zich bezig met de laatste ontwikkelingen op zijn werk.
    Overigens heeft Oeganda al een maand of twee te kampen met regelmatige stroomuitval. Al keken we voorheen niet raar op wanneer we plotseling in het donker zaten - met name op zondagavond rond 19.00 uur - nu heeft de uitval wel heel rigoureuze vormen aangenomen. In de theorie komt het erop neer dat we om de dag elektriciteit hebben. Helaas blijkt dit schema in de praktijk niet altijd te kloppen. De generator op de farm maakt dan ook overuren en het ziet ernaar uit dat er voorlopig geen verbetering in komt. De Oegandese bevolking lijkt zich er echter bij neergelegd te hebben, er is wel meer voor nodig dan om zich hierover op te winden!

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen