Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 
 

Zaterdag, 8 juli 2006

Maandag, 10 juli 2006

Woensdag, 19 juli 2006

Zaterdag, 22 juli 2006

Dinsdag, 25 juli 2006

Woensdag, 26 juli 2006

 

Zaterdag, 1 juli 2006

    Zaterdag gaan we om 08.00 uur ontbijten. De morgen is ter vrije besteding en ik wil graag een forest walk maken. Aangezien vrijwel niemand zich bij mij aansluit, besluit ik me maar bij de rest van de groep te voegen. Om 09.30 uur verlaten we Lake Kitandara Camp om de andere accommodaties te bezoeken. Het dorpje Bwindi is eigenlijk niet meer dan één weg, die in het nationale park eindigt, met wat souvenirkraampjes en huisjes er langs.
    Tegen 12.00 uur hebben we een vijftal accommodaties bekeken, variërend in prijsklasse van 10 tot 250 dollar per persoon per nacht. We keren terug naar Lake Kitandara voor de lunch. Vervolgens trekt een gedeelte van de groep zich terug voor een siësta en de rest, waaronder ik, blijft bij de bar naar een documentaire op Animal Planet kijken. Best ironisch eigenlijk, aangezien we zelf in een omgeving zitten die op Animal Planet getoond zou kunnen worden!     Later in de middag volgt er een cocktail, compleet met wijn en geroosterde ground nuts. En om 18.00 uur is er voetbal: Engeland - Portugal. We worden omringd door Engelse toeristen en verbergen heimelijk dat wij Portugal steunen. Na de wedstrijd gaan we eten en wordt er nog gul met een fles wijn rondgegaan. Mijn collega's zijn het er allemaal over eens dat ik een naam in het Luganda toegekend moet krijgen. Om het gemakkelijk te houden, wordt er gekozen voor "Mirembe", oftewel peace. We sluitende avond af voor de tv met de wedstrijd Brazilië - Frankrijk, waarna de meerderheid gerust kan gaan slapen dankzij de overwinning van Frankrijk.

 

Zondag, 2 juli 2006

    Zondagmorgen, na het ontbijt, vertrekken we tegen 08.30 uur voor de lange terugreis naar Kampala. De eerste drie uur rijden we weer over een onverharde weg. Eenmaal in Rukungiri gaat het een stuk sneller, al zijn 't nu de vele verkeersdrempels die regelmatig voor ongemak zorgen. In Mbarara lunchen we weer bij het hotel met het fantastische uitzicht op het meer en zonder echte stops rijden we door naar Kampala, waar ik in het centrum Bas weer ontmoet.

 

Vrijdag, 7 juli 2006

    De veranda is klaar! Weliswaar later dan gepland was, maar alles zit erop en eraan: een grasdak, een hekwerk van bamboestokken, de houten vloer is gerepareerd en er zit zelfs een poortje in om Mawa buiten te houden. Alles is nu ook geschilderd, al hadden we dat misschien nog beter zelf kunnen doen. Rode verf zit op plekken waar het niet hoort te zitten en zwarte verf zit níet op plekken waar het wel zou moeten zitten! Maar goed, wij hebben nu eindelijk een mooie plaats om 's avonds buiten te zitten, zonder door Mawa gestoord te worden. Al zal ze daar zeker wel een manier voor vinden!

    Geheel in contrast met het plan om de avonden meer buiten door te brengen, zijn we vanaf deze week gestopt met het slikken van Lariam. Voorlopig althans. Nu het droge seizoen is begonnen, is de kans om door een (malaria)mug geprikt te worden verkleind en bovendien is het ons niet aangeraden om drie jaar lang Lariam te blijven slikken. Een keer in het jaar goed ziek worden van malaria schijnt nog altijd beter te zijn dan jaarlijks 52 pillen te slikken.
Niet iedereen is overigens even blij dat het droge seizoen weer is aangebroken. Wanneer humpswe tussen Namaiba en de farm rijden, laten we vele mensen in het stof achter. De verkeersdrempels in het dorpje Katuba zijn ondertussen enigszins autovriendelijker gemaakt en van heuse waarschuwingsborden voorzien. Drie moderne verkeersborden, op een achteraf weggetje in-the-middle-of-nowhere waarschuwen bestuurders van auto's, bodaboda's en fietsen nu dat ze af moeten remmen voor de humps. Profijt hebben we er al aan ondervonden, want zelfs wij moeten nog regelmatig aan de aanwezigheid ervan herinnerd worden.

    Vandaag zijn de laatste voorbereidingen voor het feest begonnen. Zo'n 250 kippen en 6 geiten zijn geslacht en een catering service is opgetrommeld om grote hoeveelheden matoke en cassave klaar te maken. Het podium is opgebouwd, er zijn partytenten neergezet en een team gaat de hele nacht door om alles van de nodige decoratie te voorzien.

Naar boven

Zaterdag, 8 juli 2006

    Vandaag staat in het teken van het 10-jarig bestaan van Royal Van Zanten Uganda. Terwijl er de hele nacht flink is doorgewerkt en de voorbereidingen nog steeds in volle gang zijn, verlaten wij na het ontbijt de farm om in Kampala nog een paar autodealers te bezoeken. Na even rondgelopen te hebben bij een bekende organisatie, stuiten we op een zwarte Pajero die er heel goed uit ziet! We gaan mee naar het kantoortje van de grote baas, die ons nog van de vorige koop kent. Zelfde bedrijf, zelfde Indiër, zelfde auto... maar helaas niet dezelfde prijs... We worden het niet eens over het bedrag, dus zonder een deal verlaten we zijn kantoor. We bekijken nog een paar andere auto's en belanden uiteindelijk weer bij het bedrijf waar we vorige week ook hebben rondgekeken. Hier vinden we een Pajero die vrijwel identiek is aan de auto waar we zojuist op geboden hadden. Na een uitgebreide keuring en lang onderhandelen, vertrekken we ook hier zonder het beoogde resultaat, veroorzaakt door een verschil van een half miljoen shilling. Het duurt echt niet lang voordat we ons bedenken en de Indiër opbellen om te vertellen dat we akkoord gaan met de prijs. Het ziet er naar uit dat Miranda binnenkort weer over een eigen auto beschikt!

    Het feestelijke gebeuren op de farm begint met een lunch voor alle werknemers. Halverwege de middag wordt officieel de Oegandese vlag gehesen, temidden van de vlaggen van Royal Van Zanten. Vanaf 17.00 uur komen langzaam de genodigde gasten binnendruppelen; de medewerkers hebben inmiddels al een plaats in de partytenten gevonden. Naast een aantal mzungu's, zijn ook mensen uit de omgeving uitgenodigd, waaronder de LC van Mukono (burgemeester), onze 'vrienden' van de politie en verschillende leveranciers. Tegelijk met de gasten arriveert ook de eerste band: Watoto. Het is een koor van Oegandese (wees)kinderen, wat de naam Watoto overigens ook al verhuld (Swahili woord voor 'kinderen'), opgericht door een Canadees stel.
    Tegen 18.30 uur gaat het feest officieel van start met een speech van de General Manager. Na de speech mogen de kinderen performance laten zien en ook de directeur uit Nederland houdt een korte toespraak, wederom gevolgd door Watoto. Natuurlijk ontbreekt de taart niet op dit feest, toepasselijk gemaakt in de letters: 10 ROYAL VAN ZANTEN. De eregast krijgt de eer om 't aan te snijden, begeleid door vuurwerk en knallende kurken. Ook het buffet wordt geopend , terwijl de band Eagles Productions voor de passende achtergrondmuziek zorgt. Zodra iedereen gegeten heeft, begint het feest pas écht. Het officiële gedeelte is voorbij, nu is het tijd om te dansen! De managers van Van Zanten nemen het voortouw en al snel volgen de andere gasten. Het hoogtepunt wordt zonder meer gevormd door de beroemde Oegandese zanger(es) Juliana en Ragga Dee. Met name het personeel gaat helemaal uit hun dak. Aangezien wij de taak hadden gekregen om foto's te maken en te filmen, zijn we de hele avond druk bezig om alles vast te leggen. Maar wanneer de optredens afgelopen zijn en de DJ het over neemt, kunnen wij zelf ook optimaal van het feest genieten. Ver na middernacht, terwijl er nog steeds een groep mensen staat te dansen, de partytenten al afgebroken worden en de DJ nog ongestoord doorspeelt, houden wij het ook voor gezien.

 

Maandag, 10 juli 2006

    We dachten dat we een auto gekocht hadden... maar helaas. Vandaag zijn we aan het eind van de middag naar Kampala gereden om een aanbetaling te doen. We werden echter doodleuk verteld dat de prijs met een half miljoen shilling gestegen was. In verband met de verhoogde invoerbelastingen. Alleen in de huidige staat mochten we de Pajero voor het eerder afgesproken bedrag meenemen. Een zinloze rit naar Kampala gemaakt dus en nog steeds géén auto voor Miranda!
    Overigens hebben we sinds gisteren al geen water meer. Alleen de kraan in de keuken geeft nog (koud) stromend water; in de badkamer valt er geen druppel. Ach ja, dit zijn één van de charmante bijkomstigheden van het wonen in Afrika. Maar het komt nu wel goed uit dat we morgen voor een week naar Nederland vertrekken...!

 

Woensdag, 19 juli 2006

    Weer terug in het tropische Afrika! Alleen met minder tropische temperaturen dan in Nederland.
    Na een drukke week stonden we gisteren weer met onze koffers volgepakt op Schiphol. Bij het inchecken bleek dat we ze net iets té volgestopt hadden en dus zouden moeten bijbetalen. Bas heeft zijn zware motorjas uit de koffer gehaald, wat verrassend genoeg de koffer alleen maar zwaarder maakte! In plaats van 46,8 kg woog onze bagage nu ruim een kilo meer. De vrouw achter de balie heeft ons maar het voordeel van de twijfel gegeven omdat de weegschaal blijkbaar niet klopte.

    's Avonds waren we tegen 22.30 uur terug op de farm, waar Mawa ons uitgelaten verwelkomde. Volgens de buren heeft ze de hele week geen kik gegeven; blijkbaar vindt ze het alleen nodig om te waken als wij er zijn. Wel lag ze elke middag trouw bij de poort te wachten tot één van ons thuis kwam...

Naar boven

Zaterdag, 22 juli 2006

    Omdat Bas moet werken blijven we vandaag op de farm. Aan het eind van de middag is er een vriendschappelijke competitie tussen Royal Van Zanten en Wagagai georganiseerd. RVZ speelt een thuiswedstrijd. Gezien de kwaliteit van het veld is het echter maar de vraag of dat in hun voordeel is. Ditmaal spelen beide partijen zonder de steun van mzungu's. De wedstrijd eindigt in een niet teleurstellende 1-1, terwijl het vrouwenteam met korfbal een overtuigende overwinning behaalt (12-2). Precies op tijd worden de wedstrijden afgefloten, net voor een hevige onweersbui losbarst.

Dinsdag, 25 juli 2006

    Vandaag speelt zich een amusant, typisch Afrikaans tafereel af op kantoor van Great Lakes. De organisatie wil een stofzuiger kopen en heeft een salesman uitgenodigd om zijn product te demonstreren. Het gaat om een "wet'n dryer, vacuum & blower" maar verder dan blowen komt 'ie niet. Hoe het apparaat moet zuigen weet de verkoper ook niet en dat er geen stof in de opvangzak komt, is volgens hem te wijten aan ons brandschone kantoor. Met aanwijzingen van ons moet hij een uur lang puzzelen voordat hij ontdekt dat het apparaat inderdaad ook kan zuigen. Maar dan heeft hij nog maar de helft van de functies gedemonstreerd. Nu de wet 'n dryer nog! Weer begint hij onhandig te klungelen aan het apparaat, maar zonder enig resultaat. Tot Amos rond de middag terugkomt op kantoor en hem naar huis stuurt, met de mededeling dat hij pas terug hoeft te komen als hij zijn huiswerk heeft gedaan. Een zeer overtuigende salesman dus; hij moet zijn eigen product nog uitvinden!
    Overigens is hij dezelfde middag nog teruggekomen en - met weer enige hulp van onze kant - slaagt hij er uiteindelijk in om ons te overtuigen van het feit dat de beloofde functies inderdaad aanwezig zijn.

 

Woensdag, 26 juli 2006

    We hebben een auto gekocht! En nu écht. We hebben zelfs al een klein bedrag aanbetaald, dus de koop is bezegeld. Tijdens het bezoek aan een ander depot in Kampala valt ons oog op een verkorte Pajero uit 1989. Het is een robuust autootje, sterk en hoog op de wielen, met alles erop en eraan. Zelfs een imperiaal op het dak ontbreekt niet. Ondanks de leeftijd ziet de auto er nog heel goed uit en is pas twee weken geleden in Oeganda gearriveerd. Al snel worden we naar het kantoortje van de grote baas geleid, waar we na een tijdje stug onderhandelen tot een overeenkomst komen. Nu is het slechts een kwestie van een week of twee voordat Miranda weer in haar eigen auto naar het werk kan rijden.

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen