Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 

 

Zondag, 1 januari 2006

Maandag, 2 januari 2006

Dinsdag, 3 januari 2006

Woensdag, 4 januari 2006

5 - 29 januari 2006

 

 

Zondag, 1 januari 2006

    Nieuwjaarsdag met een vroege start! Rond 09.30 uur zitten we in de auto op weg naar Jinja, om in de voetsporen van John Speke te treden. Na een kort rondje door Jinja zelf brengen we een bezoek aan de Source of the Nile. We drinken een soda en nemen uitgebreid een kijkje bij de souvenirkraampjes, alvorens naar de Bujagali Falls te rijden.
Hoewel wij deze plek al een keer of vier bezocht hebben, blijft het elke keer even mooi. Wij zijn duidelijk niet de enige die bedacht hadden om deze Falls op nieuwjaarsdag te bezoeken, want het is ontzettend druk: lokalen, expats met hun familie en toeristen. Uit ervaring weten we dat tussen het bestellen en het krijgen van een maaltijd minstens een uur verschil zit, dus we geven eerst onze bestelling voor de lunch door, om daarna een boottochtje over de Nijl te maken. De verkoelende tocht over het water laat ook ons dit keer weer genieten van de groene omgeving, vele watervogels en geeft ons de kans de machtige watervallen vanuit een ander perspectief te bekijken. Marie-José zet onbewust een paar blowende Oegandezen op de foto en Bas (bewust) een paar naakte, badende kinderen. Terwijl we later van onze lunch genieten, vertoont de beroemde gehandicapte man zijn kunsten door via zijn handen in een paal te klimmen en zijn anderhalve been in zijn nek te leggen.
    We verlaten de drukte van de Bujagali Falls en volgen de weg naar minder bekende watervallen. Hoewel het bij de Itanda Falls al een stuk minder druk is, zijn er veel Oegandezen die picknicken of wassen; hun kleding, hun fiets of gewoon zichzelf. Direct worden alle ogen richting de vijf Mzungu’s gedraaid en zijn wíj, in plaats van de waterval, het middelpunt van de belangstelling. We verlaten de omgeving van Jinja – met nog een stop bij Adrift voor een soda – via de mooie weg die noordelijk naar Mukono loopt. Vanzelfsprekend stoppen we bij ons favoriete plekje met het adembenemende uitzicht op de Nijl. Maar ook hier is ons geen rust gegund; tientallen kinderen bekijken ons met een mengeling van nieuwsgierigheid en afstandelijkheid. We zijn pas rond 19.30 uur terug in Mukono en kiezen ervoor thuis een simpele maaltijd te bereiden.

 

Maandag, 2 januari 2006

    Tijd voor Harrie, Marie-José en Diane om de stad Kampala eens beter te bezichtigen en de laatste souvenirs in te slaan. Na het ontbijt rijden we richting de hoofdstad. Eerst geld wisselen en vervolgens spenderen we ruim een uur op de craft market. Voor afdingen moet je ruim de tijd nemen – dat hebben de verkopers immers ook – en flink aanpappen met hen. Nadat we tot tevredenheid hebben onderhandeld, gaan we wat drinken bij Café PAB en maken we een kort wandelingetje door het centrum.
    We brengen een bezoekje aan de Uganda Wildlife Authority voor een T-shirt voor Diane, lunchen bij de Belg op Ggaba Road en doen tenslotte de noodzakelijke boodschappen bij de Ushumi. In de veronderstelling dat het avondeten al klaar is, arriveren we op de farm. Maar helaas, Doreen is aan het eind van de dag ziek naar huis gegaan, dus zullen we zelfs iets moeten bereiden.

 

Dinsdag, 3 januari 2006

    Bas moet gewoon werken maar wij staan vroeg op voor een wandeling door Mabira Forest. Guideless volgen we het rode pad in de hoop enkele bosbewoners tegen te komen. Het is schrikken wanneer we inderdaad een soort holbewoner tegenkomen. Een beetje op een aap lijkend mannetje, met flarden kleding om zijn magere lichaam en een op een joint lijkende sigaret in zijn mond, komt plotseling uit de struiken tevoorschijn en passeert ons glimlachend. Ook houden we onze adem in als er opeens een oorverdovend gekraak klinkt van een boom die omvalt. Bewegingsloos wachten we af naar welke kant de reusachtige boom zal vallen… In het dorpje dat we passeren, deelt Marie-José enthousiast ballonnen en Diane lege flesjes uit. Ook nu valt het ons weer op dat de kinderen eerder hebberig zijn dan dankbaarheid tonen.
    Rond lunchtijd zijn we terug farm en in de middag brengen we een paar uurtjes door aan het zwembad van het Ridar Hotel. Een jongen van een jaar of twintig krijgt zwemles, onder het toeziend oog van een zevenjarig meisje, dat hem nauwkeurig in de gaten houdt en aanwijzingen geeft. Het water is heerlijk verfrissend en roept een typisch vakantiegevoel op.
    De laatste avond brengen we door bij de Italiaan in Kampala. Zoals gewoonlijk heerlijk eten en een goede service maar door het late tijdstip krijgt niemand zijn bord leeg.

Naar boven

Woensdag, 4 januari 2006

    De laatste dag van de vakantie voor Marie-José, Harrie en Diane is aangebroken. Al met al zijn de drie weken omgevlogen en hebben ze veel indrukken en ervaringen opgedaan. Vooral Diane kan met moeite afscheid nemen van de vertederende, enthousiast zwaaiende kindjes in Katuba en Namaiba. Toch merken we dat ook zij nu al anders naar de omgeving kijken dan drie weken geleden.
    Voor een laatste keer nemen we Mawa mee voor een wandeling over de farm. Bas houdt de middag vrij om de familie Bekkers naar het vliegveld te brengen. Na een snelle lunch nemen we om 14.30 uur afscheid van hen. Nou ja, afscheid… Bas komt waarschijnlijk over anderhalve maand naar Nederland en Miranda rest nog precies twee dagen in Oeganda. Na veel onduidelijkheid is haar ticket eindelijk geboekt en vertrekt ze vrijdag met de avondvlucht van KLM naar Amsterdam. Met gemengde gevoelens zal ze afscheid nemen van het Afrikaanse land. Gelukkig zal het in haar geval “Tot ziens” zijn – bij Harrie, Marie-José en Diane is dat nog maar de vraag!

 

5 - 29 januari 2006

    Na weken van aanhoudende hitte, is het dan eindelijk gaan regenen de tweede week van januari. Gedurende een week was er iedere dag een verfrissend buitje. Stof veranderde in modder, auto's leken ineens schoon en het groen van de bladeren kwam weer tevoorschijn. Ongelofelijk hoe snel de groei weer terugkomt in bomen en planten. De regentijd leek aangebroken, maar niets was minder waar. Na een verfrissend weekje, braken er weer twee weken van aanhoudende hitte aan. Gelukkig wordt de hitte op het moment zo nu en dan onderbroken door de regen en blijft alles gestaag door groeien.
    Onze Mawa doet hard haar best om alle indringers op een afstandje te houden en dat lukt haar vrij aardig. Alleen de stoere night operators durven de poort te openen. De rest wordt vriendelijk verzocht een veilig heenkomen te zoeken. Kippen en ander pluimvee zijn al langer hun leven niet meer zeker. Een wilde achtervolging zorgt voor vlees op het bord.... Inmiddels is ze ook al een aardig stukkie gegroeid en wordt het grommen en blaffen meerdere malen per dag geoefend. Iedere middag is het tijd voor wat training op het voetbalveld. In stijl wordt er met een voetbalschoen geapporteerd. De commando's worden al vrij aardig opgevolgd.
    Zoals eerder beschreven in "onze ervaringen", staan de presidentsverkiezingen voor de deur. De huidige president Museveni heeft de meeste concurrentie te duchten van Besigye. Het leven in Oeganda blijft er vooralsnog vrij rustig onder. Uiteraard zijn in ieder dorp wel de nodige posters met afbeeldingen van de kandidaten te zien en kom je zo nu en dan eens een wagen met een enorme herrie tegen. Uit voorzorg heeft KLM de vrijdagavond vlucht van 24 februari toch maar geschrapt (verkiezingen zijn de 23e) en moet ik met Kenia Airways naar Holland vliegen wil ik op tijd zijn voor de Carnaval!

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen