Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht
 
 

Zondag, 10 augustus 2006

Maandag, 14 augustus 2006

Donderdag, 17 augustus 2006

Vrijdag, 18 augustus 2006

Zaterdag, 19 augustus 2006

Zondag, 20 augustus 2006

Zaterdag, 26 augustus 2006

Dinsdag, 29 augustus 2006

 

Zaterdag, 5 augustus 2006

    Zaterdagmorgen vertrekken we al vroeg naar Kibale. Het is ruim vijf uur rijden naar Fort Portal over een bijzonder goede weg, met uitzondering van het eerste stuk tussen Kampala en Mityana, waar het wegdek rijkelijk versierd is met grote gaten. Tegen 13.00 uur arriveren we in het kleurrijke plaatsje en lunchen we. Vervolgens is het nog een uur naar het nationaal park. Nou ja, 1,5 uur ditmaal, veroorzaakt door een wegversperring. Het duurt even voordat we een alternatieve route hebben gevonden. Bij aankomst in park rijden we direct door naar onze banda midden in het bos. Vier verschillende hutjes zijn nog vrij en we laten onze keus op de Colobus Banda vallen. Het duurt ook niet lang voordat de eerste colobus monkeys zich laten zien. Nadat we ons gemeld hebben bij het hoofdkwartier van UWA drinken we een biertje in het restaurant en gefascineerd slaan we de drukke bezigheden van de Black Weavers gade. Tientallen van deze zwarte vogeltjes sloven zich uit om het mooiste nestje te bouwen. De takken hangen dan ook vol met nestjes in verschillende stadia; van niet meer dan een ringetje van grassprietjes tot ingewikkeld geweven 'ballen'. Enkele wevers zijn er zelfs al in geslaagd een vrouwtje te vinden die het nest heeft goedgekeurd. Omdat dit nationaal park de hoogste concentratie én meeste soorten primaten kent in Oost-Afrika, hebben we binnen een half uur ook al drie verschillende apensoorten gespot.
    Aan het eind van de middag rijden we nog een stukje door de omgeving voordat we terugkeren om te douchen . 's Avonds dineren we weer in het restaurant, in het gezelschap van slechts vier andere toeristen. Omdat er verder weinig gezelligheid is, gaan we al vroeg terug naar de banda en vallen in slaap met de geruststellende geluiden van het bos.

 

Zondag, 6 augustus 2006

    's Morgens is het helaas het geluid van de regen op het golfplaten dak dat ons wekt. Het houdt gelukkig niet lang aan, maar het blijft grijs en bewolkt. Rond 07.30 uur gaan we ontbijten, terwijl we toekijken hoe toeristen langzaam binnendruppelen, geagiteerd wachtend op de geplande chimp tracking. Natuurlijk zijn er ook twee toeristen van Great Lakes Safaris zijn van de partij.

    Terwijl de mist nog mysterieus de beboste hellingen omhult, rijden we naar het nabij gelegen Bigodi Wetland Sanctuary. Dit gebied wordt beheerd door de inwoners van het dorpje Bigodi die voornamelijk hun inkomsten verdienen door het verkopen van souvenirs en begeleiden van wandelingen door het Magombe moeras. Onze gids Gerald neemt ons mee voor een 2,5 uur durende wandeling door een gebied dat ons een beetje aan Semliki doet denken. Naast het rijke vogelleven is dit het leefgebied van 7 verschillende soorten apen. Wij hebben het geluk er 6 tijdens onze wandeling tegen te komen; alleen de bavianen houden zich voor ons verborgen. Ook zien we drie verschillende turaco's, waaronder de befaamde Great Blue Turaco. Al met al is het een prachtige wandeling door weilanden, moerasgebied, maïsvelden en tropisch woud. Later op de morgen rijden we terug naar Fort Portal en lunchen we alvorens aan de lange terugreis naar Mukono te beginnen.

 

Maandag, 7 augustus 2006

    Vandaag  kunnen we de Pajero ophalen; de nieuwe auto van Miranda van bijna 20 jaar oud! Natuurlijk zou Oeganda Oeganda niet zijn als dit vlekkeloos zou verlopen. In de stromende regen rijden we naar Kampala en arriveren we op de afgesproken tijd bij de autodealer. Eerst duurt het bijna een uur voordat de auto gehaald wordt, zonder de beloofde aanpassingen natuurlijk. Een monteur heeft niet passende sportlichten meegebracht wat ook voor het nodige oponthoud zorgt. Tot overmaat van ramp zegt het logboek dat we in een witte auto rijden, in plaats van een grijze!
    Uiteindelijk besluiten we de auto toch mee te nemen, met als gevolg dat we nog wel verschillende keren terug zullen moeten komen. De auto naar huis rijden gaat echter ook niet geheel zonder problemen. Terwijl Miranda in de Landcruiser voorop rijdt, blijft Bas met de Pajero midden in Namaiba steken, waarschijnlijk door het niet goed vastzitten van de accu. Alsof het lot ermee speelt, stopt de auto later nog een keer, op bijna precies dezelfde plek als waar de vorige Pajero enkele maanden geleden gestolen is! Uiteindelijk bereiken we heelhuids de farm. Voorlopig neemt Miranda voor de zekerheid nog maar Bas z'n "betrouwbare" auto mee naar het werk.

Naar boven

Woensdag, 9 augustus 2006

    Nog steeds wordt het "droge seizoen" in Oeganda gekenmerkt door extreme regenval. De regenbuien waren de afgelopen week zelfs zo hevig dat wegen onder water kwamen te staan,  auto's dréven in plaats van reden en gebouwen instortten. Het is nog niet zo erg als in het naburige land Ethiopië - waar  overstromingen al aan honderden mensen het leven hebben gekost en tienduizenden mensen dakloos zijn geraakt - maar het toont wel dat ook in Afrika het klimaat onvoorspelbaar is.
    Gisteren heeft Bas een geschenk van één van de medewerkers gekregen: een zelfgemaakte tekening van een dansende vrouw. Hoewel het talent van de tekenaar hier en daar nog te wensen overlaat, is het een mooi gebaar. Hij heeft er duidelijk zijn best op gedaan. Bovendien is het niet zomaar op een A4-tje gemaakt, maar de schets beslaat verschillende vellen papier!

 

Zondag, 13 augustus 2006

    Dit weekend hebben we geen grote plannen. We doen de gebruikelijke boodschappen bij de grote supermarkten in Kampala en lunchen in het centrum. Natuurlijk mét de nieuwe Pajero; een testrit voordat Miranda ermee naar het werk gaat.
    's Avonds beleeft Mawa een opwindende avond als ze ontdekt dat een beest zich onder de motorkap van de Pajero verstopt heeft. Ze blaft wild en is dankbaar als wij haar te hulp komen.
Omdat we de motorkap niet zomaar durven te openen - je weet maar nooit wat er uit springt - start Bas de motor. Dan zal 'het' er wel vanzelf uit komen. Zodra de motor aanslaat, horen we inderdaad iets wegrennen, met Mawa er in volle vaart achteraan, maar het duurt even voordat ze ervan overtuigd is dat het echt weg is. En wat 'het' nou is geweest... daar zullen we nooit achterkomen.

 

Maandag, 14 augustus 2006

    Miranda wilde vandaag met de nieuwe auto naar Kampala gaan. Maar helaas, de auto wilde niet... Het was enkel een zielig geluidje dat eruit kwam toen ze de motor startte. Of het nou met het beest van gisteravond te maken heeft, weten we niet, maar het is duidelijk dat de nieuwe auto al aan een uitgebreide servicebeurt toe is. 

 

Donderdag, 17 augustus 2006

   Het is opmerkelijk hoe het weer hier is omgeslagen. Eindelijk zijn de dagen droog, zonnig en erg warm. Het droge seizoen houdt officieel aan tot eind september, maar gezien de late start kan het nu ook best langer duren.
    Deze week was een week van veelvuldige bezoeken aan de garage. Hoewel de Pajero het maandag al liet afweten, is de auto van Bas dinsdag voor een servicebeurt gegaan. Met een geleende accu in de Pajero zijn we woensdagavond naar de garage gereden om de Toyota op te halen en de Pajero achter te laten. Op het moment dat we wilden wegrijden, bleek de Toyota echter niet te starten. Uiteindelijk zijn we er wel mee thuis gekomen, maar nu moet de auto wéér terug. Vanavond was het dus precies andersom: met de Toyota naar Kampala en met de Pajero terug. Omdat we een weekendje weg gepland hebben en morgen al willen vertrekken, is het nog maar afwachten of de auto op tijd klaar is...

    Gistermiddag kreeg Bas een telefoontje van de politie in Mukono. Of Miranda morgen op de rechtbank wil getuigen! Helemaal onverwacht natuurlijk. We dachten dat de zaak al was afgedaan en waren er aardig in geslaagd om het voorval te vergeten. Vanmorgen waren we dus netjes op tijd bij de rechtbank. Het leek er even op of onze zaak meteen behandeld zou worden, maar helaas. We hebben 3,5 uur tevergeefs zitten wachten - samen met enkele rechtbankmedewerkers wiens functieomschrijving waarschijnlijk ook wachten is - tot we eindelijk bij de rechter geroepen werden. Hier bleek echter dat twee van de vier verdachten nog niet aanwezig waren. In afwachting van de rechtszaak zijn namelijk alle betrokkenen vrijgelaten op borg en waren verplicht om zich één keer in de zoveel tijd te melden. Nu de daadwerkelijke zaak eindelijk behandeld zou worden, waren de twee daders uit Kampala nergens te bekennen. Het is nu aan de politie om ze op te sporen en alsnog voor het gerechtshof te slepen. Twijfelachtig is echter of ze überhaupt die moeite gaan doen en of de daders ooit nog gevonden zullen worden! De rechtszaak is nu dus uitgesteld tot nader bericht...

Naar boven

Vrijdag, 18 augustus 2006  -  Verjaardag Miranda

    Miranda's eerste verjaardag in Oeganda en hopelijk ook niet de laatste!
     Hoewel we eigenlijk van plan waren om vroeg in de middag naar het zuidwesten van het land te rijden, staat de auto nog steeds bij de garage. In plaats van naar Mbarara rijden we dus aan het eind van de dag wéér naar Kampala om de Toyota op te halen. Om de dag toch nog een feestelijk tintje te geven, plakken we er maar meteen een etentje aan vast bij de Belg. Geen verkeerde plek om je verjaardag te vieren!

 

Zaterdag, 19 augustus 2006

    In alle vroegte zitten we in de auto op weg naar Mbarara. Het is nog ontzettend mistig, maar dat geeft het bergachtige landschap een mystieke glans. Halverwege de ochtend arriveren we al in Mbarara, waar we Evans ontmoeten. Hij is de zoon van de familie die over de boerderij beschikt en zal dit weekend onze gids zijn. Zijn tante, de vrouw die ons de vorige keer ook vergezelde, gaat eveneens mee. Na een kop koffie laten we Mbarara achter ons en kiezen we voor de langste en mooiste route naar de farm. Lang duurt het inderdaad - ruim 5 uur inclusief alle stops - maar mooi... dat is nog te zwak uitgedrukt. Het is schitterend! De verharde weg houdt niet lang aan en al snel worden we door de vele heuvels omringd. Dit gebied is erg droog en bovendien nu ook erg heet én stoffig! De weg klimt langs uitgestrekte bananenplantages en daalt weer af naar kleine dorpjes, ondertussen prachtige vergezichten opleverend. We stoppen regelmatig om foto's te maken en natuurlijk willen we de officiële grensovergang naar Tanzania niet missen. De auto laten we achter aan de Oegandese kant en te voet steken we de Kagera rivier over, de natuurlijke grens tussen Oeganda en Tanzania. Hoewel er een immigratiekantoor aanwezig is, wordt er nergens om onze papieren of om geld gevraagd. Sterker nog, de immigratieofficier haalt ons op de brug in, om in Tanzania een voetbalwedstrijd te gaan kijken!  We nemen een kijkje bij het kleurrijke marktje aan de Tanzaniaanse kant, waar Oegandezen en Tanzanianen vreedzaam onderhandelen. Eenmaal terug in Oeganda komen we een teleurgestelde immigratieofficier tegen. Wegens problemen met het ontvangst wordt er geen voetbal uitgezonden en hij vraagt ons vriendelijk of we hem een lift kunnen geven naar het eerst volgende dorpje op onze route. Om zijn verlaten kantoor lijkt hij zich niet druk te maken en degene die vanmiddag nog een stempel nodig heeft, moet maar wachten tot het einde van de voetbalwedstrijd!
    We stoppen nog bij een schooltje waar we kennis maken met het hoofd van de school en een rondleiding krijgen. De klaslokalen in het vervallen gebouw zijn nu leeg in verband met de vakantie, maar anders lopen hier meer dan 300 kinderen rond. Ze komen uit alle uithoeken van de omgeving en moeten er dus een flinke wandeling voor over hebben. Overigens komen de meeste natuurlijk alleen als ze daar zin hebben; er is hier geen toezicht op spijbelende kinderen.

    Na het laatste stuk door weilanden met vredig grazende Ankole koeien gereden te hebben, arriveren we rond 17.00 uur eindelijk op de farm. Een warm ontvangst wacht ons en we krijgen Afrikaanse thee aangeboden, terwijl we op de veranda bijkomen van de lange rit. Al snel krijgen we gezelschap van verschillende mensen uit de omgeving, die uitgenodigd zijn om 's avonds voor ons te komen dansen. Wanneer het donker wordt, komen de muziekinstrumenten tevoorschijn. Naast de traditionele gitaar en drum  is er een man die al dansend een soort harp bespeelt.
    We verruilen de veranda voor het erf waar een sfeervol kampvuur is aangemaakt en laten ons boeien door de Afrikaanse ritmes. De vrouwen dansen sierlijk en beelden met hun armen de hoorns van de Ankole koeien uit, terwijl de mannen een meer mannelijke, imponerende manier van dansen hebben. Natuurlijk worden wij ook gevraagd om mee te doen, maar om onszelf een afgang te besparen, slaan we de uitnodiging af. Traditiegetrouw wordt het dansen gevolgd door het vertellen van een lokale legende, terwijl Evans voor passende achtergrondmuziek en de vertaling zorgt. Ook de pastoor houdt nog een preek, zijn hoop uitsprekend dat we morgen allemaal de dienst komen bijwonen. Uiteindelijk worden we nog uitvoerig bedankt door de gemeenschap en - zoals ook de traditie vereist - beantwoordt Bas dit met een speech. Wederom is het Evans die de rol van tolk op zich neemt. Tegen 22.30 uur is het eindelijk tijd om te eten. Alle genodigden nemen plaats op de veranda, terwijl wij een uitgebreide maaltijd in de woonkamer geserveerd krijgen. De avond wordt toepasselijk afgesloten door Evans die nog enkele liedjes op zijn gitaar speelt, zachtjes meegezongen door zijn zusje. 

Naar boven

Zondag, 20 augustus 2006

    Zondagmorgen gaat de wekker om 6.30 uur en zijn we precies op tijd om van een prachtige zonsopgang te genieten. De mooiste plek waar we ooit onze tanden hebben staan poetsen! Iets na zevenen komt ook Evans  tevoorschijn en gaan we direct naar de koeien. De lange hoorns steken sierlijk af tegen de heuvels die nog in de mist en het zachte licht van de opkomende zon gehuld zijn. Nu is het de beurt aan Bas om zijn melkkunsten te tonen. Hij krijgt er waarachtig dunne straaltjes melk uit, al zou het nooit genoeg zijn voor het ontbijt! Ook Miranda waagt zich er weer aan en als 'ervaren Ankole koeien melkster' lukt het nu vrij aardig.
    Terwijl de koeien naar de graslanden geleid worden, keren wij terug naar de farm om te ontbijten. Vervolgens vertrekken we met een volgeladen auto - de kinderen willen ook mee - naar de Kagera rivier. Recht door de weilanden, langs koeien en geiten met hun herders en langs traditionele dorpjes rijden we een kilometer of acht tot de rivier. Hier vinden we een grote kudde koeien die hier hun dorst komen lessen. Onvoorstelbaar dat Tanzania aan de overkant ligt! We bezoeken verschillende plekken aan de rivier en de één is nog mooier dan de ander. Maar het allermooiste is nog wel dat deze plek op aarde bij bijna niemand bekend is.
    Een vrouw uit de omgeving wijst ons op een plek waar de rivier, via boomstammen, kan worden overgestoken. Hier ligt Tanzania dus letterlijk op een boomstam afstand! De oversteek is echter wel voor de avontuurlijke weggelegd, dus blijft Miranda veilig, met de camera's, aan de Oegandese kant. We hebben nog het geluk enkele Tanzaniaanse apen hoog in de bomen te spotten en met nóg meer geluk hadden we zelfs wild, zoals zebra's en buffels kunnen zien. De Tanzaniaanse kant is namelijk nog één groot wildpark.
    Op onze weg terug naar de auto ontmoeten we enkele lokale mannen die trots hun verzameling botten willen laten zien. De botten van een nijlpaard. Ze halen zelfs de huid van een krokodil tevoorschijn, die ooit eigenhandig gevangen en gedood is. Naar hun zeggen komen we deze dieren vanzelf tegen als we de rivier verder zouden blijven volgen. Maar helaas, we moeten weer verder, tenslotte hebben we nog een lange rit voor de boeg.

    We rijden terug naar de farm en nemen direct afscheid van de gastvrije familie. Ditmaal nemen we de snelste route naar Mbarara, die ons door verschillende dorpjes en langs de Sleeping Hills in anderhalf uur naar Mbarara Town brengt. We lunchen in de stad maar vertrekken niet voordat we ons begeerde souvenir hebben gevonden: traditionele sandalen, gemaakt van autobanden. Ten slotte nemen we ook afscheid van onze twee fantastische gidsen en beginnen we aan de lange terugweg naar Mukono...

 

Zaterdag, 26 augustus 2006veranda

    Deze week hebben we een nieuw bankstel voor de veranda opgehaald. Voor Oegandese begrippen was het vrij prijzig, maar het ziet er mooi uit en zitten perfect.

    Vandaag staat in het teken van het Aids/HIV-project, georganiseerd door Royal Van Zanten. Niet alleen de medewerkers maar alle families uit de omgeving kunnen zich gratis laten testen en mochten ze positief bevonden worden, zullen er ook gratis medicijnen verstrekt worden. Om de dag een feestelijk tint te geven, is er een fanfare opgetrommeld die al luid spelend van de farm naar Namaiba loopt, gevolgd door een select groepje werknemers van Van Zanten. Samen met enkele managers volgen wij de stoet per auto en parkeren op een klein veldje, ergens verborgen tussen de huisjes in het kleine dorpje. Er is een tent neergezet voor de wachtenden en in een Aids-projectleegstaand gebouw wordt zowel voorlichting gegeven als bloed afgenomen. Natuurlijk loopt het hele dorp uit, meer uit nieuwsgierigheid dan om zich ook te laten testen. Naast de fanfare meldt ook een andere muzikale groep zich en houden de managers enkele toespraken over het nut van testen. Halverwege de ochtend start het prikken, wat nog de hele dag zal gaan duren. Speciaal voor deze gelegenheid is er een medisch team gekomen vanuit het Mulago Hospital in Kampala, waaronder twee mzungu's. De International Air Ambulance (IAA) is een organisatie die zich actief bezig houdt met het bestrijden van aids en levert kosteloos Aids/HIV behandelingen. Als dank voor de medewerking krijgen alle getesten een flesje frisdank, wat voor de meeste natuurlijk al reden genoeg is om zich  aan te sluiten in de rij!

 

Dinsdag, 29 augustus 2006

    Vannacht heeft Mawa ons weer aardig uit onze slaap gehouden. Ze kreeg namelijk een nachtelijk bezoekje van een andere hond. Hoe die op de farm en ín onze tuin is gekomen weten we niet, maar Mawa was blijkbaar niet in de stemming om vrienden te maken. Ze heeft de indringer flink achterna gezeten en duidelijk gemaakt dat we hier geen andere honden dulden. Het feit dat de vreemdeling twee keer zo klein was als zij, was natuurlijk mooi meegenomen. Waarschijnlijk zal het dus blijven bij dit eenmalige bezoek...

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen