Home
           
Januari 2006 Januari 2006 Februari 2006 Maart 2006 April 2006 Mei 2006 Juni 2006 Juli 2006 Mei 2006 September 2006 Oktober 2006 December 2006 November 2006 Augustus 2006 November 2006 December 2006 September 2006 Oktober 2006 Juli 2006 Maart 2006 Augustus 2006 Februari 2006 Juni 2006 April 2006 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 
 

Zaterdag, 15 april 2006

Zondag, 16 april, 2006

Maandag, 17 april 2006

Zondag, 23 april, 2006

Maandag, 24 april 2006

Donderdag, 27 april 2006

Zaterdag, 29 april 2006

 

Zondag, 2 april 2006

    Vandaag brengen we een bezoekje aan UWEC, Uganda Wildlife Education Center, in Entebbe. Deze voormalige dierentuin is met behulp van internationale fondsen gemoderniseerd en is nu een belangrijk opvangcentrum voor gewonde of van stropers bevrijde dieren. Met een dubbel gevoel wandelen we door het park; een dierentuin in Afrika! De meeste dieren die hier zitten, hebben we dan ook al ooit in het wild gezien. Van patas monkeys en dikdik's tot chimpansees, leeuwen en neushoorns. Nóg ironischer is het om voor het hok van de grijze roodstaartpapegaaien te staan en op het dak ervan dezelfde vogel te zien zitten, gewoon in het wild. Of de colobus monkeys achter de tralies te bekijken en even later, tijdens de 'forest walk', deze apen in de boom te zien zitten. Al met al is het een aardige dierentuin, maar het kan het échte safarigevoel bij lange na niet evenaren.
    Eveneens grenzend aan Lake Victoria en direct naast UWEC zijn de botanische tuinen. We doorkruisen het park met de auto en genieten van de rust en rijke flora. Later in de middag drinken we een koud biertje op het dakterras van Garden City en doen we de wekelijkse boodschappen. Deze avond moet het Coline Hotel haar twee vaste gasten missen, want we besluiten te gaan eten bij het Rider Hotel in het naburige dorpje Seeta. Onder het schijnsel van een enkel kaarsje (bij gebrek aan normale verlichting) eten we op het terras van het hotel, ondertussen kijkend en luisterend naar een lokale dansgroep die een boeiende show opvoert.

 

Donderdag, 6 april 2006

    De afgelopen dagen hebben zich gekenmerkt door korte maar hevige regenbuien, zowel 's nachts als overdag. De rode aarde verandert in een mum van tijd in één grote modderpoel en de weg naar de farm wordt bijna onbegaanbaar. Langzaam rijden om niet weg te glijden, maar niet té rustig om niet vast te komen zitten!

    Vandaag vindt de uitspraak plaats in de protestzaak die Besigye heeft aangespannen na de verkiezingen. De oppositieleider en zijn aanhangers betwisten de uitslag en beweren dat er gerommeld zou zijn met de stembussen. Zoals iedereen al had voorspeld, beslist het gerechtshof dat er onvoldoende fraude is gepleegd om nieuwe verkiezingen te organiseren - wat het land overigens een kapitaal zou kosten - en handhaaft de uitslag. Besigye is teleurgesteld in de uitspraak en laat weten dat dit de laatste keer zou kunnen zijn dat de verkiezingsuitslag in een rechtszaal wordt aangevochten. De volgende keer zou wel eens de (eerder succesvolle) manier van Museveni in 1981 gevolgd kunnen worden...
    Een ander bericht in het nieuws is de aankondiging dat de minimum leeftijd voor werken omhoog gaat van 12 naar 14 jaar. Ook het minimumloon zal stijgen van 60.000 naar 75.000 shilling per maand (circa € 35,-). Dit staat overigens in schril contrast tot het noorden van Oeganda, waar de bevolking gemiddeld 55 shilling per dag verdiend, nauwelijks € 0,025!

 

Maandag, 10 april 2006

    Een rustig weekend doorgebracht op de farm. Omdat Bas dienst had, zijn we - op het Colline Hotel na - nergens naar toe geweest.
    Overigens heeft vandaag het regenseizoen zich duidelijk aangekondigd. De hele morgen valt de regen gestaag uit de hemel, die af en toe verlicht wordt met bliksemflitsen. Het is ongelofelijk hoe snel de weg verslechtert op zo'n dag. Eén regenbuitje en de snelweg telt opeens tientallen gaten meer. Modderstromen overspoelen de weg en de aarde die achterblijft, creërt natuurlijke verkeersdrempels. Om nog maar niet te spreken over het laatste stuk naar de farm! Het is maar goed dat het jaar ook droge seizoenen kent, anders blijft er geen weg meer over...

Naar boven

Vrijdag, 14 april 2006   -   Good Friday

    Miranda heeft de hele week in Kampala gewerkt, inclusief vandaag; een dag die in het streng katholieke Oeganda officieel een nationale feestdag is. Het is een hele rit die elke dag afgelegd moet worden, wat nog eens bemoeilijkt wordt door Afrikanen die niet kunnen rijden. Een amuserende waarneming is hun gedrag bij een verkeersopstopping. Wanneer ze in een file komen te staan, onderneemt de meerderheid één van de volgende twee acties: A) Na twee minuten stil gestaan te hebben, keren ze de auto en rijden terug om een andere route te nemen - er niet bij stilstaand dat de opstopping zo opgelost kan zijn en ze uiteindelijk sneller op hun eindbestemming zijn met een beetje geduld. Of B) Indien een alternatieve route ontbreekt, zetten ze de motor af om brandstof te sparen... waarbij ze voor elke paar meter dat de file opschuift, de auto opnieuw moeten starten! De logica van de mensen hier...

 

Zaterdag, 15 april 2006

    Vroeg in de ochtend rijden we via Kampala en Masaka naar Lake Mburo. Een rit van bijna vijf uur door een diepgroene omgeving. Tegen 12.30 uur arriveren we bij de Sanga Gate, één van de twee ingangen van het park. Dankzij de speciale pas, die ons een jaar lang gratis entree in alle nationale parken verschaft, hoeven we slechts $15 voor de auto te betalen. Op weg naar onze accommodatie en het hoofdkwartier van UWA worden we al meteen verrast door enkele kuddes impala’s, waterbucks, topi’s en wrattenzwijnen! Eenmaal bij Rwonyo Camp wordt ons de weg gewezen naar onze tent, midden in de bush bush. De ruime tent is ingericht met twee bedden en heeft voor de ingang een mooi terrasje en een plek voor een kampvuur. De toiletten en douches zijn echter een stukje lopen van de tent. Niet bepaald een aanlokkelijk vooruitzicht voor vannacht!

    We besluiten eerst te gaan lunchen in het restaurant, direct gelegen aan Lake Mburo. Ondanks het geringe aantal gasten is de wachttijd voor het eten bijna een uur. We boeken een boottocht voor 17.00 uur en halverwege de middag kunnen we dan eindelijk aan een echte game drive beginnen! We volgen de track langs het meer, wat eigenlijk te bebost is om veel wild te zien. Door willekeurig een aantal paden in te slaan, wordt de dichtheid van bomen en struiken langzaam steeds minder en komen er meer open plekken in zicht. Ook het weer klaart op; terwijl we in Mukono vertrokken met donkere wolken boven ons en hevige regenbuien, rijden we nu de hele middag in een stralende zon. Ondanks het feit dat er door het regenseizoen voldoende water is, en het wild dus meer verspreid over het park is, laten het dierenleven zich in grote getalen zien: van reedbucks, waterbucks, topi’s en elanden tot vervet monkeys, bavianen, buffels en tulpetaten. Een familie wrattenzwijnen steekt net voor ons de weg over, hun staartjes fier in de lucht. Door de regen zijn de paden modderig en kuilen staan vol water. Van de 4x4 van de Toyota wordt dan ook dankbaar gebruik gemaakt. Het duurt even voordat we eindelijk het dier zien dat vrijwel alleen in dit park voorkomt: de zebra! Midden tussen de impala’s, waterbucks en wrattenzwijnen staat een kudde zebra’s rustig te grazen.
    Na bijna anderhalf uur gereden te hebben, hebben we geen flauw idee meer van waar we zitten of waar de track op uit zal komen. Geen auto of bordje dat ons de weg kan wijzen. De boottocht halen we dus niet meer... Onze weg terugzoekend, passeren we een view point op Kazuma Hill. Het laatste stukje naar de top moeten we te voet afleggen, maar we worden beloond met een fantastisch uitzicht over de meren van Lake Mburo National Park. Op een niet al te grote afstand staat een kudde koeien nieuwsgierig naar ons te kijken. Buffels blijken het bij nader inzien te zijn!
    Rond 19.00 uur zijn we terug bij de tent en douchen we snel alvorens te gaan eten. Omdat het restaurant direct aan het meer grenst, is de kans groot dat je 's nachts op een nijlpaard stuit. Met name "Old Jennifer" is een veel geziene gast in het gebied rondom de kantine. Tijdens het eten horen we opeens een luid geritsel en we zien de kok naar de keuken snellen... Ongetwijfeld Jennifer die honger heeft! Ook bij onze auto is het één grote dierentuin. Waterbucks en wrattenzwijnen lopen door elkaar te grazen, af en toe verblind door de koplampen van een naderende auto.

   We drinken een paar biertjes na het eten, nog niet wetend dat het hoogtepunt van de dag nog moet komen! Van een andere tafel komt er een blanke jongen op ons af, die vraagt of we interesse hebben om hyena’s te spotten. Samen met een twee andere meisjes doet hij onderzoek naar het gedrag van de roofdieren in Lake Mburo – hyena’s en luipaarden – en elke avond gaan ze op pad om ze op te sporen. Ook deze avond, en wij laten deze kans niet aan ons voorbij gaan!
Bewapend met stukken vlees, die al twee dagen in de zon hebben gelegen (hyena’s houden niet van vers vlees), een nachtkijker, schijnwerpers én een bandje met het gehuil van hyena’s, rijden we met een oude landrover dieper het park in. De auto wordt langs de kant van de weg gezet en we mogen op het dak plaatsnemen, hoog en veilig! Het vlees wordt door het gezelschap in stukken gesneden en rond de auto verspreid, terwijl in de verte het mysterieuze gehuil van enkele hyena’s al klinkt. Samen met de geluiden van de nacht – Afrikaanse nachten zijn nooit stil! – en het zachte schijnsel van de volle maan, hangt er een geheimzinnige, ontastbare sfeer. We doorbreken het gezang van de krekels met de opgenomen lokroepen van hyena’s die luid uit de luidsprekers komen, net zolang tot we de eerste witte schimmen zien. Ze komen…! Het duurt niet lang voordat we voelbaar omsingeld zijn door tientallen nieuwsgierige en hongerige hyena’s. Zodra ze zich dicht genoeg bij de auto wagen om het vlees te pakken, wordt de schijnwerper op hen gericht. Dikwijls verdwijnen ze snel in het duister, maar een enkele keer bleven ze een tijdje staan, verblind door het licht.
    De combinatie van het geluid van de nacht, het gehuil van de hyena’s en het feit dat wij de enige menselijke wezens in de omgeving zijn, omringd door wilde dieren, maakt het tot een onvergetelijke, speciale ervaring! Na bijna twee uur gekeken en geluisterd te hebben naar deze gevlekte roofdieren, is al het vlees verspreid en keren we terug naar het kamp. Als de landrover tenminste wil starten… De auto heeft blijkbaar z’n beste tijd gekend en af en toe wil 'ie het nog wel eens laten afweten. Gelukkig weten we dankbaar gebruik te maken van het feit dat we op een heuveltje staan en zodra de auto genoeg vaart heeft, start de motor zonder tegensputteren. Onderweg zien we weer verschillende dieren langs de weg; waterbucks, zebra’s, nijlpaarden en vooral veel konijnen die angstig vóór de auto blijven rennen. Die nacht slapen we in de tent; warm en comfortabel, maar slechts door een dunne doek gescheiden van het wild dat om onze tent scharrelt. Dit is de ultieme Afrika ervaring!

Naar boven

Zondag, 16 april 2006   -   Easter Sunday

    Zondagochtend worden we door de wekker gewekt. Een vroeg begin want om 07.00 uur moeten we ons melden voor de nature walk. Ranger Andrew vergezeld ons op de wandeling, samen met zijn geweer om de dieren op afstand te houden. We maken een safari te voet door het savannegebied en langs het moeras, en komen de gebruikelijke dieren tegen. In de verte zien we zelfs een oude bekende rennen; een hyena die nog op jacht is. Ook de grootste antiloop, de eland, laat zich van een redelijk korte afstand gadeslaan. Na twee uur zijn onze sokken doorweekt door het lange, natte gras, maar het is fantastisch om tússen het wild te lopen in plaats van ze veilig vanuit te auto te aanschouwen.
Tegen 09.30 uur zijn we terug en gaan we ontbijten. Net zoals het diner van de vorige avond hebben we ook het ontbijt van tevoren besteld. Dit is de enige manier waarop je zeker weet dat je niet lang op je eten hoeft te wachten. Om 11.00 uur staat er een boottocht op het programma. Na ons ervan verzekerd te hebben dat we mee kunnen, wachten we aan de oever geduldig tot een ranger van UWA zich meldt. We willen niet nog een keer het risico lopen te verdwalen en weer de boot missen! De bijna twee uur durende tocht op het meer laat ons van dichtbij kennismaken met de nijlpaarden en krokodillen die in Lake Mburo leven. Ook het aantal watervogels is indrukwekkend, (Giant) Kingfishers, visarenden en zelfs de Goliath Heron, de grootste van alle reigers. Wanneer we terug aan wal zijn, besluiten we om langzaam aan huiswaarts te gaan en onderweg te gaan lunchen. Via de Zebra Track rijden we naar de Nshara Gate en natuurlijk verlaten we het park niet zonder dat enkele zebra's ons pad hebben gekruist. Waterbucks en impala’s zien we nog als we al buiten de parkgrenzen zijn, zelfs vanaf de grote weg! We rijden door tot Masaka, waar we een korte stop maken voor de lunch en vervolgen onze weg naar huis, op tijd om ons eigen ‘wild’ dier te voeren!

Lake Mburo National Park
Klik hier voor meer informatie over Lake Mburo National Park


Maandag, 17 april 2006   -   Easter Monday

    Ook Bas is op tweede Paasdag vrij, dus we blijven lekker thuis en rijden 's middags naar de Shoprite en Game voor enkele boodschappen. Zelfs met Pasen zijn de winkels hier open! 's Avonds gaan we weer bij het Colline Hotel eten - Doreen is tenslotte vrij vandaag - waar het eten (én de bediening) met de week beter wordt!
    Zoals we al eerder vermeld hebben, zit Oeganda momenteel in een stroomcrisis. Het is nauwelijks meer te voorspellen wanneer het er wel of niet is. En als het er wel is, dan kan het er elk moment weer uit liggen. Afgelopen weekend hoorden we nieuws op de radio omtrent de elektriciteitsproblemen. Het goede nieuws is dat het probleem opgelost kan worden, namelijk met de komst van de Bujagali Dam, die Oeganda van extra stroom zal voorzien. Het slechte nieuws is... de Dam zal pas in 2011 klaar zijn!!

 

Zondag, 23 april 2006

   Zowel Bas als Miranda moeten zaterdag (gedeeltelijk) werken. Zondag zijn we van plan om per mountainbike Mabira Forest te gaan verkennen, maar eenmaal daar besluiten we toch een wandeling te maken. Het is mooi weer en zien veel red-tailed monkeys! Vervolgens rijden we naar Jinja en gaan we eten bij Gately on Nile, een vrij luxe hotel, prachtig gelegen aan de Nijl. Zowel het eten als het uitzicht is fantastisch!

Naar boven

Maandag, 24 april 2006

    Een zwaar begin van de week voor Miranda! Hoewel deze week de schoolvakantie is begonnen in Oeganda, zijn de verkeersopstoppingen nog net zo talrijk. Bovendien blijkt het laatste gedeelte van mijn route naar kantoor afgesloten te zijn, waardoor ik een aardig stuk moet omrijden. Vervolgens sta ik nog geen uur geparkeerd bij het kantoorgebouw als de Pajero door een pick-up wordt aangereden. Zelfs een geparkeerde auto is niet veilig voor een Oegandese chauffeur! De schade valt gelukkig mee; het is een flinke kras op de bumper, samen met wat (blauwe) lak van de pick-up. De man die het gedaan heeft, blijkt echter in hetzelfde gebouw te werken dus ga ik hem later op de morgen opzoeken. In eerste instantie lijkt hij nergens vanaf te weten en reageert hij verbaasd, maar later realiseert hij zich dat misschien hij toch wel degene was die mijn auto geraakt heeft, en biedt vervolgens oprecht zijn excuses aan. Hij heeft geluk dat we een goede verzekering hebben, al zal het natuurlijk weer een hoop rompslomp met zich meebrengen.

 

Donderdag, 27 april 2006

    Terwijl de verzekering zich bezig houdt met de schade aan Miranda's auto, krijgt de auto van Bas een servicebeurt en nieuwe schokbrekers. Hierdoor komt de auto zo'n 20 centimeter hoger te staan. Rijdend door de kleine dorpjes die op onze route naar Mukono liggen, lijkt het helemaal alsof je in een vrachtwagen zit!
    Vandaag heeft Museveni de voorpagina van de krant weer gehaald. Hij zou 50 BILJOEN shilling uitgegeven hebben om herkozen te worden tijdens de presidentsverkiezingen. Dat is een slordige 25 miljoen euro! Met dit geld had de staat ook bijna 30.000 leraren een jaar lang kunnen betalen of 1.250.000 mensen van medicijnen kunnen voorzien. Zou Oeganda waarschijnlijk iets meer bij gebaat zijn...!

 

Zaterdag, 29 april 2006   -   Koninginnedag

    Zaterdagmorgen rijden we naar Jinja om naar een bike te gaan kijken. Om precies te zijn, een motorbike! Sinds ons vertrek naar Oeganda mist Bas het sleutelen aan zijn brommers en zoekt dus een nieuwe hobby. Omdat er op de farm nog een motor staat die wel een opknapbeurt kan gebruiken, is Bas hiermee aan de slag gegaan. Toch is deze motor - die hier normaal gesproken dienst doet als boda-boda en nog wel eens verward wordt met een brommer - niet helemaal wat hij zoekt om zijn vrije uurtjes mee door te brengen. We gaan dus op zoek naar een échte motor!
    Toevallig heeft er deze week een advertentie in de krant gestaan waarin een Kawasaki 250cc aangeboden werd. De man die 'm verkoopt is een Amerikaanse missionaris van 59 jaar oud, woonachtig in Jinja. Een afspraak is snel gemaakt en deze morgen rijden we dus naar Jinja. De crossmotor waar het om gaat ziet er beter uit dan alle motors die we tot nu toe hebben gezien. Vanzelfsprekend moet er een testritje gemaakt worden. Verrassend genoeg, voor ons beide, rijdt hij soepel weg en maakt behendig een paar rondjes. Alsof hij al jaren motor rijdt! Het geluid dat eruit komt klinkt goed, de papieren zijn in orde en er zit zelfs een helm bij. Na enig onderhandelen worden we het ook eens over de prijs. Woensdag mag Bas zijn nieuwe aanwinst ophalen en kan hij zijn motorrijkunsten laten zien tijdens de rit van Jinja naar de farm!

    Ook in Oeganda wordt Koninginnedag niet overgeslagen. Net zoals in Nederland vieren ook wij het Oeganda een dag eerder. Het feest vindt plaats in Kampala, in de tuin van de ambassadrice en is al in volle gang wanneer wij arriveren. Langs de kant van de weg staan vele auto's geparkeerd, tot wel een paar honderd meter de straat in. De Nederlandse band Let's Go Bananas zorgt voor swingende live muziek waardoor de dansvloer de hele avond gevuld is. Door de tuin verspreid staan tentjes waar bier en andere dranken geschonken worden en obers gaan langs met kleine hapjes zoals toastjes en bitterballen. Er is zelfs een heuse haringtent en later op de avond wordt stevige Hollandse erwtensoep uitgedeeld! Er hangt een gezellige sfeer en we vermaken ons prima. We spreken verschillende bekenden, zowel landgenoten als Oegandezen die op één of andere manier verbonden zijn met Nederland. Iets na middernacht stopt de band met spelen, worden de taps gesloten en verlaten ook wij het feest. Met de nodige drank op is het maar goed dat we in een hotel in de buurt overnachten, en niet helemaal terug hoeven te rijden naar Mukono...!

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen