Home
           
September 2005 September 2005 November 2005 Oktober 2005 December 2005 November 2005 Oktober 2005 December 2005 Terug naar overzicht Terug naar overzicht
 

Maandag, 12 september 2005

Donderdag, 15 september 2005

Vrijdag, 16 september 2005

Zaterdag, 17 september 2005

Zondag, 18 september 2005

Maandag, 19 september 2005

Dinsdag, 20 september 2005

Donderdag, 22 september 2005

Vrijdag, 23 september 2005

Zaterdag, 24 september 2005

Zondag, 25 september 2005

Dinsdag, 27 september 2005

Donderdag, 29 september 2005

 

Vrijdag, 2 september 2005

    De grote dag is aangebroken; de dag waarop we naar Oeganda verhuizen!
    Omdat we pas in de avond vliegen, vertrekken we rond 14.30 van huis. De ouders van Miranda brengen ons weg naar Schiphol; van de familie van Bas nemen we thuis al afscheid. De rit naar Amsterdam verloopt soepel en hoewel we er wel op gerekend hadden, staan we nauwelijks in de file. Om 16.00 uur arriveren we op Schiphol en niet veel later kunnen we al inchecken. Over de 50 kg die we in totaal hebben (onze zware handbagage niet meegeteld) wordt gelukkig niets gezegd, dus we hoeven niets bij te betalen. Na een kleine maaltijd in het Panoramarestaurant is het tijd om voor de laatste keer afscheid te nemen en richting de gate te gaan.
     Na een korte vlucht van nog geen uur landen we op het vliegveld van Frankfurt. Met deze overstap zijn we weinig tijd kwijt, want we kunnen vrijwel meteen boarden voor onze aansluitende vlucht naar Dubai. De luchtvaartmaatschappij Emirates is qua comfort te vergelijken met een Aziatische maatschappij. Om 00.30 uur krijgen we nog eens een uitgebreide, warme maaltijd geserveerd, dus van slapen komt weinig terecht.

 

Zaterdag, 3 september 2005

    Tegen 06.30 uur lokale tijd (in Nederland 04.30 uur) landen we op Dubai International Airport en worden we per bus naar de terminal vervoerd. Gezien het feit dat onze volgende vlucht pas over acht uur vertrekt, kunnen we mooi van deze stop profiteren door Dubai City in te gaan. Het vliegveld verlaten gaat erg eenvoudig; even wachten voor de paspoortcontrole en met een (gratis) visum staan we in een mum van tijd buiten. Hier blijkt tevens een kantoortje te zijn waar we onze overtollige bagage tijdelijk kunnen achterlaten en waar we meteen kunnen pinnen. We nemen bus 4 naar het 'City Center' en al snel maakt de chauffeur ons duidelijk dat we op de gewenste bestemming zijn aangekomen. Het City Center zou aan de overkant van de straat zijn. Weten wij veel dat er ook een grote mall is, genaamd "City Center"!

   We zijn dus veel te vroeg uitgestapt en na een tijdje langs de grote weg gelopen te hebben, stappen we een luxe uitziend restaurantje binnen, het enige we kunnen vinden. Genietend van een verkoelend drankje en een behoorlijke airco, komen we even bij van de drukkende hitte. Tot nu valt Dubai een beetje tegen; de temperatuur is bijna ondraaglijk en het enige indrukwekkende dat we tot nu toe gezien hebben, zijn de mannen in lange, witte jurken en gesluierde vrouwen, waarbij het gezicht tot de ogen óf volledig bedekt is. We wandelen nog een stukje verder, maar al snel besluiten we een taxi aan te houden om de stad verder al rijdend te bezichtigen. Natuurlijk willen we eerst naar

The Palm

de befaamde Palm Jumeirah. Een kunstmatig gevormd eiland voor de kust, bestaande uit een stam van 4,5 kilometer, een kroon met 17 schiereilanden en een sikkelvormig barrièrerif van zo'n 11 kilometer lang. Op het eiland, ook wel "The Eight Wonder of the World" genoemd, zullen onder andere luxe hotels en exclusieve villa's, havens, themaparken, winkelcentra en talloze restaurants worden gebouwd. Geschat wordt dat de bouw eind dit jaar of begin 2006 beëindigd zal zijn.
    We laten de drukke binnenstad achter ons en volgen de snelweg naar het westen. Helaas valt er onderweg weinig te zien; Dubai blijkt UNDER CONSTRUCTION te zijn! Overal waar we kijken wordt gebouwd en om de haverklap verrijst er een gigantische winkelcentrum. Groen is een kleur die hier weinig te zien is, alles is droog en woestijnachtig. Na zo'n drie kwartier rijden komen we op de plek aan waar The Palm zou moeten zijn... Er is alleen níets te zien. Ook wordt er nog druk gebouwd waardoor we niet bij de kustlijn kunnen komen en dus niets van de stam noch de bladeren kunnen ontdekken. Het is moeilijk voor te stellen dat dit kunstmatige wereldwonder over een paar maanden klaar is.

    Dan maar naar één van de opmerkelijkste gebouwen van Dubai: het Burj al-Arab Hotel. Het bouwwerk heeft de vorm van een opbollend zeil van een dhow (Arabisch zeilschip) en is het enige zevensterren hotel ter wereld. Met 321 meter is dit tevens het hoogste hotel van de wereld. De "Toren van Arabië" bevindt zich ín de Perzische Golf en is via een smalle weg vanaf het vasteland bereikbaar. Het ontwerp en de bouw waren zo prijzig dat het hotel pas na 400 jaar rendabel zou zijn. De kamers variëren in prijs van US $850 tot US $15.000 per nacht.
     De kustlijn naar het oosten volgend, passeren we lange zandstranden. Druk is het er echter niet, het zal wel te heet zijn. Inmiddels krijgen we genoeg van het drukke Dubai en vragen we de chauffeur ons op het vliegveld af te zetten. Met onze overige handbagage lopen we naar de gate. We stappen in hetzelfde type vliegtuig als op het eerste stuk, maar nu is het aantal Afrikanen dat met ons meereist aanzienlijk groter. De meeste stappen echter al in Nairobi uit, waar we nog een korte stop hebben.

Naar boven

Zondag, 4 september 2005

    Eindelijk in Oeganda! Na een lange reis zijn we veilig 'thuis' gekomen, samen met onze koffers. Onze dozen die afgelopen donderdag al zouden vertrekken, komen waarschijnlijk morgen pas. Zondag slapen we lekker uit en de middag brengen we in Kampala door. We lunchen in het "Garden City Center": een modern winkelcentrum met alle denkbare luxe: (kleding)winkels, restaurants, kapsalon, bioscoop, fitness en een megasupermarkt waar alles verkrijgbaar is, van pindakaas en Heinz ketchup tot grasmaaiers en matrassen. Fruit en groente kopen we echter op een lokaal marktje in Mukono.
   
Aan het eind van de middag brengen we onze boodschappen naar huis en rijden we terug naar Mukono om hier een hapje te eten. We vinden slechts één restaurant - veel keus hebben we dus niet, wat overigens ook voor de menukaart geldt. Het is vrij donker binnen en net nadat we onze bestelling doorgegeven hebben, valt de stroom uit. Nu zien we helemaal niets meer... Na enige tijd komen de kaarsjes echter tevoorschijn en hebben we zelfs meer licht dan voorheen. Gelukkig kunnen ze hier in Oeganda ook zonder stroom koken, want onze maaltijden verschijnen nog redelijk snel (ná elkaar weliswaar).

 

Woensdag, 7 september 2005

     Inmiddels is er al een halve week voorbij en de dagen verlopen rustig. 's Morgens wordt het ontbijt klaargemaakt; een omelet of gewoon een boterham met pindakaas. Bas komt tijdens zijn lunchpauze thuis eten en gaat dan weer naar kantoor om tot een uur of vijf te werken. Miranda brengt de ochtend en middag door achter de computer - wat zouden we zonder internet moeten?! - of in de tuin. Het uitzicht vanaf de veranda verveelt geen seconde. Kippen die ongestoord in onze tuin scharrelen, tropische bloemen, bomen die vol vruchten hangen en kleurrijke vogels die af en aan vliegen. Het is onvoorstelbaar hoeveel je van deze kleurrijke diertjes ziet (en hoort!). Wat een leventje, hè?!
    In onze afwezigheid is de keuken opgeknapt en geschilderd. De woonkamer zal volgende week een ander kleurtje krijgen. Ook zullen er nieuwe gordijnen komen en het huidige meubilair zal in de loop van de tijd vervangen worden door zelf gekochte meubels. In Kampala is een heuse 'woonboulevard', waar de meubels letterlijk langs de weg uitgestald staan, van kastjes en tafels tot banken en bedden.

    Maandagmiddag is Miranda een kijkje gaan nemen bij de baby day care, waar elf van die hummeltjes rondkruipen, niet ouder dan een jaar (of anderhalf). In deze crèche worden de kinderen van de vrouwen die in dienst zijn van Van Zanten opgevangen en verzorgd tot hun moeders ze weer komen halen. Een erg goed initiatief!

Naar boven

Vrijdag, 9 september 2005

    Dat het klimaat hier erg veranderlijk is, blijkt maar weer eens door de afgelopen dagen. De temperatuur blijft vrijwel constant, tussen de 25 en 27 graden. Maar of er regen of zon komt, is moeilijk te voorspellen. Tot nu toe is hier elke dag wel een tropisch buitje gevallen, wat de groene kleur van de omgeving in stand houdt. Gisteren heeft het echter vrijwel de hele dag geregend, terwijl vandaag de zon weer volop schijnt.
     Omdat Miranda ook graag zo snel mogelijk aan het werk wil, zijn we gisteren bij HabariTravel langs gegaan. Het eerste (sollicitatie)gesprek! Hoewel er van beide kanten interesse is, hebben we nog niets concreets afgesproken. Wel is het duidelijk dat de afstand van de farm naar Entebbe behoorlijk groot is, niet zozeer qua aantal kilometers (circa 70 km) maar vooral de tijd die je ermee kwijt bent (1,5 tot 2 uur). Tijdens de rit is het ons nog een keer duidelijk geworden dat Oegandezen totaal niet kunnen rijden! Zeker in het donker zijn ze een gevaar op de weg. Auto's die inhalen wanneer het hen uitkomt, 50 km per uur rijden op de 'snelweg' van Kampala, midden op de weg stilstaan zonder enig (rem)licht of matatu's (de lokale taxibusjes) die je links voorbij komen - het is hier allemaal doodnormaal! En tijdens een file wordt er van een tweebaansweg moeiteloos een vierbaansweg gecreëerd.
     Ook vandaag zullen we de rit naar Entebbe nogmaals maken, dit keer om onze vriend Niels op te halen. Na een spannende gorilla tracking zal hij het weekend bij ons doorbrengen en maandag weer terugvliegen naar Ethiopië. Dit keer heeft Miranda het eerste stuk gereden; haar eerste ervaring met het Oegandese verkeer! Van Mukono tot bijna in Kampala blijft ze echter achter een vrachtwagen zitten die niet in te halen is, waarbij die vervelende matatu's natuurlijk wel continue voorschoten!

 

Zaterdag, 10 september 2005

    Dit weekend heeft Doreen, onze kokkin, vrij dus maken we zelf onze maaltijden klaar. Na het ontbijt rijden we richting Jinja, the source of the Nile. De lokale politie veroorzaakt een klein oponthoud onderweg door Bas aan te houden voor het inhalen over een doorgetrokken streep. Dat het voertuig dat ingehaald werd een vrachtwagen was die met 10 km/u de berg opreed, doet blijkbaar niet ter zake. Na een sociaal praatje besluit de dienstdoende agent dat er een bon uitgeschreven moet worden. We krijgen het idee dat ze hiermee niet veel ervaring hebben, aangezien het er een beetje amateuristisch aan toe gaat. Bas krijgt uiteindelijk een formulier mét twee kopieën (voor als je er één kwijtraakt??) met een boete van 40.000 Ush (circa € 18,-). Op welke manier dit bedrag betaald dient te worden, blijft echter een raadsel.
     We zetten de rit voort en in Jinja gaan we eerst op zoek naar een bank om geld te wisselen. We hebben geluk: vandaag blijkt de Wielerronde van Jinja te zijn. Twee koplopers worden op de voet gevolgd door het peloton, bestaande uit twee Oegandezen, en een mzungu (blanke) die zich ook aan de wedstrijd heeft gewaagd, sluit de tour. Achter de wielrenners rijden schreeuwende mannen op brommertjes, qua aantal het tienvoudige van de renners zelf. Ondanks de grootte van de Tour van Jinja is het druk langs de kant van de weg en worden de fietsers enthousiast aangemoedigd.
     We rijden door naar de échte Source of the Nile. Het water begint hier aan zijn reis van ruim 6.500 kilometer door Oeganda, Sudan en Egypte, om drie maanden later de Middellandse Zee te bereiken. De Nijl zit hier vol met krokodillen, vissen (Tilapia en Nijlbaars) die een welkome prooi vormen voor de honderden ooievaars, aalscholvers, ibissen, slangenhalsvogels, zilverreigers en visarenden. Nijlpaarden zijn er helaas niet meer, sinds het Tanzaniaanse leger hen als hoofdmaaltijd gebruikte ze bezig waren het dictatoriale regime van Amin te verdrijven. Tijdens onze lunch zijn we getuigen van een pasgetrouwd, Indisch stel die op deze prachtige plek hun trouwfoto's komen maken.

Bujagali Falls

     Vervolgens zetten we koers naar de Bujagali Falls, gelegen op 8 km ten noorden van Jinja. Het is hier echt schitterend: de kolkende watermassa - en dit is nog maar rapid 4! - talloze watervogels, grote adelaars en slechts een handjevol toeristen. Een dappere kanoër probeert het ruwe water te bedwingen, wat hem nog vrij aardig lukt. Het is niet voor te stellen dat de regering van Oeganda een extra dam wil bouwen, waardoor deze watervallen geheel zullen verdwijnen, tezamen met één van de beste raftplekken ter wereld. De dam moet Oeganda en haar buurlanden van hydro-elektrische stroom voorzien. Niet alleen zal de toekomstige Bujagali Dam veel schade aan de natuur aanrichten, maar zullen ook de lokale inwoners hun huis en/of bouwland verliezen. (lees meer...) Voor 10.000 Ush maken we een boottochtje over de Nijl, inclusief een kort bezoek aan één van de eilandjes. De lucht begint er al dreigend donker uit te zien en het is duidelijk dat een flinke (onweers- en) regenbui niet lang op zich zal laten wachten. Er wordt vaart achter de boottocht gezet en de wandeling over het eiland doen we in een recordtempo. Helemaal droog houden we het niet, maar vóór de echte bui losbreekt, staan we gelukkig onder het grote, rieten dak van het restaurant. We wachten geduldig af, tot we er genoeg van krijgen en ons door de modderpoel naar de auto haasten.
     We nemen een toeristische route terug naar Mukono. Bij het dorpje Nazigo verlaten we de verharde weg en rijden we naar de prachtige plek aan de Nijl. Geen toerist die deze plaats weet te vinden! Onderweg slaan we nog wat fruit in bij een kraampje langs de weg en eenmaal terug in Mukono gaan we eten bij het Colline Hotel. Het eten is erg goed én goedkoop: een hele Tilapia, inclusief tandjes en ogen, kost slechts 6500 Ush (circa € 3,).

Naar boven

Zondag, 11 september 2005

    Vandaag brengen we een bezoekje aan Mabira Forest. Het ligt op de weg naar Jinja, zo'n 45 minuten rijden vanaf de farm. We lopen de langste route, een wandeling van ongeveer drie uur. Al snel zien we de boomtoppen bewegen: apen! Precies waar we voor gekomen zijn. Hoog boven ons beweegt zich een groep Mangabeys voort, af en toe stoppend om te eten. Het tropische bos is bovendien een paradijs voor vogelliefhebbers. Vooral de hornbills maken veel kabaal. Een grote vogel die we even later vlakbij in een boom spotten, is de Great Blue Turaco. De twee vogels, zo groot als een pauw, zitten als twee Oegandese tortelduifjes naast elkaar. Behalve talloze gekleurde vlinders en vele mieren de ons pad doorkruisen, zien we tijdens de rest van de wandeling niets spectaculairs meer. Hoewel het bos prachtig is, met reusachtige bomen en stromende beekjes, valt het wildlife een beetje tegen. Het laatste deel van de route voert door het dorpje Najjembe Village, waar we belangstellend nagekeken worden. Kleine kindjes staan enthousiast langs de weg in hun handjes te klappen en "Mzungu" of "Bye bye" te roepen. Ook de filmcamera trekt de aandacht en vol verbazing kijkt een jongetje door het LCD-schermpje naar zijn vriendje dat aan de andere kant van de camera staat.
     Na een verfrissend drankje rijden we terug naar Mukono en wat later door naar Kampala. Voor een zondag is het erg druk; we staan een tijd lang helemaal vast. We doen inkopen in de supermarkt van Garden City Center, eten in een Mexicaans restaurant en zetten Niels uiteindelijk af bij het Backpackers Hostel. Ondanks dat we nu al regelmatig in het donker gereden hebben, blijft het spannend! Gaten in de weg ontwijken valt niet mee en ook de lokale bevolking is nauwelijks te zien. In feite zie je alleen wat kleding in beweging, en met geluk een paar reflecterende schoenen. We passeren een vrachtwagen waar een matatu-busje achterop is gereden. De vrachtwagen steekt dóór de voorruit van het busje en eindigt ergens ver achter de stoel - of wat daar nog van over is - van de bestuurder. Van de chauffeur zelf zal dus ook wel niet veel meer over zijn...

 

Maandag, 12 september 2005

    Van uitslapen komt vandaag niet veel terecht want er gaat geschilderd worden! De planning was eigenlijk om hier woensdag mee te beginnen, maar soms gaan dingen nog verrassend snel in Afrika. Zo ook de schilder, blijkt. Het lukt hem om de hele woonkamer slechts in één dag te verven. Wat een ander kleurtje al niet met een kamer kan doen! Morgen nog een tweede laag en dan kunnen we nieuwe meubels gaan kopen. Als het goed is, komen morgen ook onze dozen op de farm aan.

 

Donderdag, 15 september 2005

    De woonkamer is geschilderd en ook de dozen zijn op de farm gearriveerd. Nu is het echter nog wachten op de douane om de inhoud ervan te controleren. Gisteravond hebben we een etentje in Kampala gehad. Samen met Coen, de eigenaar van Matoke Tours, een vriendin en zijn vader hebben we in Le Chateau gegeten. Een Belgisch restaurant waar je, schijnbaar, in het juiste seizoen zelfs mosselen kunt bestellen (en Duvel kunt drinken)! We hebben dan ook nog nooit zoveel blanken bij elkaar gezien in Kampala. Hoewel het een erg gezellige avond was, heeft het qua werk niets opgeleverd voor Miranda, althans niet op korte termijn.
     Vandaag dus maar weer een paar mailtjes versturen en bellen naar enkele reisorganisaties. Al met al gaat het het zoeken naar een baan duidelijk niet zo snel als in Nederland - en als ze zou willen!

Naar boven

Vrijdag, 16 september 2005

    Dat de dozen nu eindelijk op de farm staan én de douane langs is geweest voor inspectie, wil niet zeggen dat we nu ook kunnen beginnen met uitpakken. Formulieren moeten ondertekend worden en andere bureaucratische activiteiten dienen afgerond te worden. En aangezien dit niet meer voor het weekend lukt, krijgen we de dozen pas op z'n vroegst maandag in huis! Je geduld wordt hier soms wel érg op de proef gesteld...

 

Zaterdag, 17 september 2005

    Inmiddels heeft Miranda voor het eerst jackfruit geproefd, de ovaalvormige vruchten die in onze tuin groeien. De jackfruit is de grootste van de vruchten die aan een boom groeien en kan maar liefst 90 cm lang worden en 40 kilo wegen. Slechts een klein gedeelte is eetbaar. In dit geval was het grootste deel van de vrucht al rot en werd het aan de kippen gevoerd. Het stukje vruchtvlees dat Miranda kon eten, had een aparte smaak. Een beetje zoet, maar niet echt lekker. Uiteindelijk is het overige gedeelte dus ook naar de kippen gegaan.
     Dit weekend heeft Bas dienst, dus uitstapjes in de omgeving moeten nog even uitgesteld worden. Rond 17.00 uur zien we echter wel kans om naar Kampala te rijden, naar één van de grote autodealers. Er staan hier honderden auto's uitgestald, van kleine personenauto's tot grote jeeps. Wij zoeken iets wat er een beetje tussenin zit. Een Mitsubishi Pajero, Toyota Rav of een Suzuki Vitara... Er staat een heel mooie Pajero tussen, verkort model, uit 1993. Vrijwel alle auto's die hier staan, zijn minstens tien jaar oud. Het belangrijkste is dat ze nog nieuw voor Oeganda zijn en bovendien is het zonde om hier in een splinternieuwe auto te rijden. Wanneer we een goede indruk van het aanbod hebben gekregen, rijden we door naar de woonboulevard aan Ggaba Road om een bureau en kastjes te kopen. We kunnen het echter niet eens worden over de prijs en met lege handen keren we weer terug.

    Over het verkeer raak je eigenlijk niet uitgepraat; het autorijden hier is echt een vak apart. Niet zozeer het links rijden, daar ben je in een mum van tijd aan gewend, maar het is vooral de manier wáárop. Eenvoudigweg komt het erop neer dat je alles wat je in Nederland hebt geleerd, moet vergeten. Inmiddels is Miranda ook een paar keer naar Kampala gereden en nu hebben we het aardig onder de knie. Hierbij een overzicht van de Tien Gouden Regels in het Oegandese Verkeer:

     1. Rijd zo hard als u wilt (of kunt).
     2. Neem ten allen tijde voorrang.
     3. Rijd zo dicht mogelijk achter uw voorganger, 't liefst zo'n 5 cm erachter, zodat niemand ertussen kan           schieten.
     4. Indien u rechts niet kunt inhalen, ga er dan via de berm aan de linkerkant langs.
     5. Twijfelt u of u rechts kunt inhalen, haal dan zeker in, een eventuele tegenligger zal zijn best doen om u te           ontwijken.
     6. Gebruik uw rechterknipperlicht veelvuldig! Niet alleen voor inhalen en rechts afslaan, maar ook om te           laten weten dat het veilig is om in te halen, als u een bocht naar rechts maakt, of om de auto achter u in           de war te brengen.
     7. Géén middellijn op de weg betekent: deze weg mag gebruikt worden als een twee-, drie- of vierbaansweg           - net zoals het u uitkomt.
     8. Wanneer u in het donker rijdt, is het voldoende als uw remlichten werken. Indien uw overige verlichting           het eveneens doet, is dit een (overbodige) luxe.
     9. Indien u licht heeft: ontsteek uw lichten alleen als u uw tegenliggers ermee wilt verblinden.
     10. Rem niet voor voetgangers; het is hun eigen verantwoordelijkheid om u te ontwijken.
Het enige waarmee wij ons nog onderscheiden van de lokale bevolking, is het feit dat wij nog enigszins ons best doen om de gaten in de weg te omzeilen.

Jack fruit

Naar boven

Zondag, 18 september 2005

     Vandaag is het bijzonder mooi weer. Geen wolkje te zien aan de helderblauwe hemel. Aangezien we toch niet weg kunnen, is het een mooie dag om een wandeling over de farm te maken. Het hekwerk volgend doen we er al gauw een dik uur over. Om aan het eind van de dag erachter te komen dat we enorm verbrand zijn! Maar het is de moeite waard. Het pad loopt om de kassen heen, door een heuvelachtig gebied. Veel hamerkopvogels laten zich zien, met name bij de meertjes met tilapia. De apen die aan de andere kant van het hekwerk zitten, houden zich echter stil. Het is ten slotte zondag...
     's Middags besluiten we toch even de farm te verlaten en naar Mukono te gaan. We hebben nog verschillende dingen voor ons huis nodig en in dit plaatsje staat het een en ander langs de weg. Hoewel we een paar leuke hebbedingetjes weten te kopen (nachtkastjes, mandjes, etc.), krijgen we vandaag meteen een wijze les mee! We willen graag een mat kopen en onderhandelen met een meisje, dat gebrekkig Engels spreekt, over de prijs. "Three ten thousand," zegt ze resoluut. Wij willen er echter niet meer dan Ush 20.000 (circa € 9) voor geven. Twee voorbijgangers spreken beter Engels en schieten ons te hulp. Het is onduidelijk wat ze tegen het verkoopstertje zeggen om haar over te halen, maar uiteindelijk gaat ze akkoord met Ush 20.000. Wonderlijk genoeg kunnen de twee jongens ons briefje van Ush 50.000 ook nog wisselen, zodat we het meisje gepast kunnen betalen. Wanneer we later bij een ander kraampje voor onze rieten manden willen betalen, weigert de verkoopster ons briefje van Ush 20.000. Het is vals geld! En inderdaad, wanneer we het briefje eens goed bekijken, zien we dat het niet meer dan een kleurenkopie is. Bij nader inzien is het nog nepper dan monopoliegeld! Op het moment van wisselen hebben we er echter totaal niet opgelet en zonder nadenken aangenomen. Een goede les voor de volgende keer!

 

Maandag, 19 september 2005

    Vandaag weer op autojacht! De dozen laten nog even op zich wachten, dus Bas neemt de hele middag vrij. We gaan eerst in Kampala een rekening openen bij één van de grotere banken en vervolgens rijden we terug naar de autodealers. Het lijkt ontzettend druk, met name bij Cheema waar we zaterdag zijn geweest. We nemen eerst een kijkje bij de concurrent. Ook zij hebben ruim voldoende Pajero's, Rav's en Suzuki's in de aanbieding, maar geen één overtreft de auto van zaterdag. Weer terug naar Cheema dus. We worden direct herkend - als twee Mzungu's doe je er niets aan dat je opvalt! - en zonder vragen leidt de verkoper ons naar de auto die wij op het oog hebben. Om niet overhaast tot koop over te gaan, kijken we nog verder rond. Tijdens onze zoektocht worden we vergezeld door een stuk of vijftien werknemers van de autodealer, zowel Oegandezen als Indiërs. Na een kort overleg besluiten we voor deze Pajero 2800 te gaan. We worden meegenomen naar een klein kantoortje voor de échte onderhandelingen. Hier zit de grote baas, met zijn rekenmachine in de aanslag, al klaar.
     Ver komen we echter niet; het verschil tussen de vraagprijs en het door ons geboden bedrag blijft te groot. We gaan weer terug naar de eerste Pajero en keuren deze uitvoerig. Na tientallen beloftes en garanties loodsen ze ons opnieuw naar het kantoortje voor de onderhandelingen. De baas had tijdens het vorige gesprek al een prijs voor de Pajero genoemd en daardoor weten we zeker dat we het ditmaal wel eens zullen worden. Er komen echter ook andere dingen bij kijken, zoals de verzekering, vooruitbetaling en levering. De mannen proberen ons zoveel te laten geloven dat we besluiten ons niets wijs te laten maken en morgen met de financial manager van Van Zanten terug te komen. Zonder ook maar iets te betalen, vertrekken we, de mannen met hun gladde praatjes en trucjes gefrustreerd achterlatend.

    We rijden snel door naar de woonboulevard - voor zover je 'snel' kunt zijn in Kampala - zodat we nog net met de schemering een bureautje en een paar kasten kunnen kopen. Ditmaal zijn we het snel eens over de prijs en wordt er zelfs op ons verzoek nog een achterwand voor één van de kasten gemaak. Door de vakkundige timmerlieden wordt dat, ook in het donker, snel en netjes gedaan. Met wat puzzelen krijgen we uiteindelijk alle meubels in de auto gepropt.

Naar boven

Dinsdag, 20 september 2005

    Een auto kopen valt nog niet mee! Aan het eind van de middag rijden we terug naar Cheema, samen met de financial manager, in de veronderstelling dat het nu slechts een kwestie is van onderhandelen en afspraken maken over de betaling. Zo gepiept dus. Bij Cheema worden we wederom hartelijk verwelkomd en direct richting de auto geleid... die er niet meer staat! De auto die wij hadden willen kopen, is verdwenen... Niet verkocht, maar schijnbaar is de automatische versnellingsbak (die gisteren al niet helemaal soepel liep) toch niet goed. We kunnen beter een andere auto uitzoeken. Teleurgesteld kijken we naar een paar andere Pajero's, maar natuurlijk is er geen één zo mooi en compleet als de eerste. Wanneer we op het punt staan te vertrekken, haalt een andere Indiër ons over bij zíjn auto's te komen kijken. We worden voorgesteld aan een zelfde type Pajero. Ook deze tipt niet aan de eerste, maar verder zijn ze eigenlijk allemaal hetzelfde. Na alles weer uitvoerig nagekeken en uitgeprobeerd te hebben, wordt het tijd om over de prijs te praten. Tot een deal komt het (nog) niet, dankzij een verschil van een half miljoen. Maar wellicht is dit met een paar nachtjes slapen te overbruggen...

 

Donderdag, 22 september 2005

    De dozen zijn er nog steeds niet. Mañana, mañana!
     Vandaag is het erg mooi weer en na de lunch is het tijd voor Miranda om eens alleen een stukje te gaan rijden. Naar de markt en terug. Alvast een voorproefje voor morgen, wanneer ze een afspraak heeft in Kampala. Hoewel zij er nog zo'n twintig minuten over doet (Bas vijftien minuten), gaat het rijden beter en de gaten ontwijken steeds soepeler. De markt in Mukono is 24 uur per dag geopend, zeven dagen in de week, met altijd vers fruit en groente uit eigen tuin. Het is de bedoeling om niet alles bij één kraampje te kopen, maar je benodigdheden bij verschillende stalletjes te halen. Bij de eerste koop je tomaten, bij de tweede papaya en verderop een ananas of meloen. En natuurlijk valt er altijd wel over de prijs te onderhandelen.

 

Vrijdag, 23 september 2005

    Een gewone werkdag voor Bas terwijl Miranda een afspraak in Kampala heeft met de eigenaar van Great Lakes Safaris. De rit naar Kampala verloopt vlot; zoveel mogelijk potholes ontwijken en verder rijden alsof er geen verkeersregels zijn. Gelukkig is de grootste drukte inmiddels voorbij, al is aan een korte file nooit te ontkomen. Het (sollicitatie)gesprek zelf loopt eveneens soepel en na afloop mag Miranda concluderen dat het haar een baan heeft opgeleverd. Weliswaar (voorlopig) parttime en het contract moet nog ondertekend worden, maar ze kan beginnen zodra ze een auto heeft!

Naar boven

Zaterdag, 24 september 2005

    We hebben vandaag twee 'grote' aankopen gedaan. Het eerste is letterlijk erg groot, ook qua prijs, de tweede is piepklein en gratis!
     Na het ontbijt rijden we richting Kampala om eerst een stop te maken bij de Indische autodealer. We nemen weer een kijkje bij de laatste Pajero van dinsdag, een 2400 Intercooler Turbo uit 1992, die er tot onze opluchting nog staat. Ook de verkoper is er na een telefoontje snel bij. De auto wordt wederom uitgebreid geïnspecteerd en vervolgens worden we het verrassend snel eens over de prijs: we mogen 'm meenemen voor ons eerste (en enige) bod! De formaliteiten op het kantoortje stellen niet veel voor; we betalen een kleine borg, als reserveringskosten, en zullen volgende week ruim de helft aanbetalen. De auto rijklaar maken zal zo'n vier of vijf werkdagen in beslag nemen. Als alles goed is, zullen we dus over een kleine twee weken in de Pajero kunnen rijden. Maar in Afrika weet je het nooit...
     Na de aankoop van de auto, gaan we lunchen in Garden City Center en maken we een kleine stadstour door de hoofdstad. Kampala ligt verspreid over zeven heuvels. De naam is afgeleid van de Kigandese woorden Kasozi K'empala, wat "de heuvels van de antilopen" betekent. Door het compacte centrum heeft Kampala meer de charme van een groot dorp dan van een Oost-Afrikaanse metropool. De stad is bovendien overzichtelijk ingedeeld in verschillende wijken, die allen goed aangegeven staan.
     In de wijk Bunga brengen we een bezoek aan een 'foster home' van de stichting USPCA (Uganda Society for the Protection & Care of Animals). Deze organisatie ontfermt zich over verstoten en mishandelde dieren en tracht een goed tehuis voor hen te vinden. We worden verwelkomd door een tiental speelse honden en een zeer vriendelijke, Belgische vrouw. Zij is al enige tijd een vaste foster parent van USPCA en zorgt voor de pups en jonge honden tot een lief baasje hen komt ophalen. Toevallig heeft ze net vier pups voor haar poort gevonden, waarschijnlijk neergelegd in de wetenschap dat deze vrouw ze wel zou opvangen. Hoe oud ze precies zijn, van welk ras of hoe groot ze uiteindelijk zullen worden, is niet duidelijk, maar dat ze schattig zijn staat vast! De beslissing wordt dan ook min of meer voor ons gemaakt; zo'n zacht en onschuldig hondenkoppie is niet te weerstaan... We spreken af dat we de pup morgen op zullen halen, zodat we in de tussentijd zijn komst kunnen voorbereiden. De uitverkorene is een teefje met een zwarte snoet en een donkere streep over de rug. Naar schatting is ze niet ouder dan een week of twee, drie.
     De rest van de middag spenderen we aan een wandeling over de woonboulevard, waar we twee rieten salontafeltjes kopen, en boodschappen doen bij de megasupermarkt Shoprite en The Game: een Gamma, Fixet, Ikea, Free-Recordshop, Expert, Blokker en Edah in één!

 

Zondag, 25 september 2005

    Wederom een vrije dag, die we willen doorbrengen óp en rond de evenaar. Oeganda is één van de veertien landen die doorsneden wordt door deze denkbeeldige lijn. De rit van circa twee uur voert ons door een prachtig groen heuvellandschap, over het platteland en door kleine dorpjes. Eén van die kleine plaatsjes is Mpigi, dat bekend staat om het vervaardigen van de Royal Drums. De wens om de evenaar te passeren, lijkt eveneens met een verandering in klimaat gepaard te gaan. We verlaten de farm met een stralende zon en strakblauwe lucht, om circa 75 km verder in een zware storm terecht te komen. En wanneer we aan het eind van de dag terug komen in de omgeving van Mukono, is hier geen spoor van regen te bekennen.
     De plek zelf waar de evenaar Oeganda doorkruist, stelt niet veel voor. Tussen de twee bogen loopt een grote wegMiranda evenaar Bas evenaaren verder zijn er enkele souvenirkraampjes en een restaurantje. Af en toe stoppen er een paar toeristen, maar het blijft erg rustig. We wandelen langs de winkeltjes en kopen een bal gemaakt van bananenbladeren - een speeltje voor de hond. Al zal de bal de eerste weken nog net zo groot zijn als zijzelf! Natuurlijk staan er ook bakken met water om het experiment op de evenaar te tonen. Bij de bak ten noorden van de evenaar stroomt het water met de klok mee weg, terwijl het op het zuidelijk halfrond tegen de klok in stroomt. En óp de evenaar... is er geen draaikolk; het water stroom recht naar beneden! Naast het experiment met het water bestaat er ook nog een proef met een spijker en een ei. Precies op de evenaar is het mogelijk om een ei op de kop van een spijker te laten balanceren, aangezien de zwaartekracht hier lager is dan elders. Het bewijs wordt ons echter niet geleverd, het is hier in Oeganda nog nooit gelukt! Een ander interessant weetje is dat men op de evenaar 3 kg minder weegt dan op een andere plek.
     Na de lunch rijden we terug richting Kampala en iets voorbij Mpigi verlaten we de grote weg om Mpanga Forest in te rijden. Mpanga is net zoals Mabira een prachtig tropisch bos, met een grote keus aan wandelpaden. We worden geadviseerd het grote pad te nemen, aangezien de overige routes door de regen in modderpaden zijn veranderd. Overal om ons heen horen we geluiden van hornbills en andere vogels. Af en toe klinkt er een luid geritsel boven ons hoofd, de Red-tailed monkey die zijn weg zoekt door de bomen! Eén keer hebben we er erg goed zicht op en we zien dat het aapje zijn naam eer aan doet.
     Na een wandeling van een kleine twee uur zijn we weer terug bij de auto en rijden we naar Kampala. Tijd om ons nieuwe vriendje op te halen! We hebben besloten haar de naam te geven die Bas al een poos geleden verzonnen had: Mawa, naar het dorpje waar de farm van Van Zanten ligt. Mawa scheiden van haar zusje en broertjes is natuurlijk niet leuk en met veel gejank wordt er afscheid genomen. Op de weg naar huis maakt ze zielige geluidjes en het is duidelijk dat ze bang is. Eenmaal thuis zetten we haar in een krat waarin ze al snel in slaap valt. Ervan overtuigd dat ze er nog niet uit kan, althans niet zal proberen, gaan we snel een hapje eten in het Colline Hotel. Maar wanneer we na een uurtje weer terugkomen, heeft ze tot onze verrassing toch haar krat verlaten en heeft ze beslag gelegd op Bas z'n werkschoenen. Ook Mawa krijgt te eten - de verhuizing heeft gelukkig geen invloed gehad op haar eetlust - en met haar buikje vol gaat ze weer slapen. Helaas niet voor lang, want deze nacht wordt ze om de paar uur wakker en zet ze het op een schreeuwen. Van slapen komt dus weinig terecht...

Naar boven

Dinsdag, 27 september 2005

    Eindelijk. Het moment waar we zó lang op gewacht hebben, is aangebroken. De dozen worden vandaag door de douane vrijgegeven!! Enkele medewerkers van het bedrijf vragen Bas vriendelijk of zij de dozen - het liefst met inhoud - mogen hebben. Daar zouden ze erg gelukkig mee zijn. Nou, reken maar dat wij er ook gelukkig mee zijn! De dozen hebben niets geleden en alles zit er nog in. Met af en toe grote verbazing, pakken we ze uit. We waren alweer vergeten wat we hadden meegenomen! De schitterende collage van onze vrienden krijgt natuurlijk een mooi plekje midden in de woonkamer, zodat we elke dag aan ze herinnerd worden!

 

Donderdag, 29 september 2005

    Met Mawa gaat het steeds beter! Deden we de eerste nacht geen oog dicht, nu is ze muisstil en slaapt ze de hele nacht door. Geregeld vragen we ons zelfs af of ze nog wel zou ademhalen... Maar de volgende morgen blijkt ze weer even vrolijk op de veranda rond te rennen en aan je tenen te knabbelen.
     Vandaag heeft Miranda een ontmoeting met een dierenarts in Kampala. Op suggestie van de vrouw hebben ze afgesproken in een fast-food restaurant in het centrum. Wel even wat anders dan een afspraak met de dierenarts in Nederland! Van de Nederlandse dierenarts hadden we al begrepen dat Mawa zeker vier weken oud moest zijn, in plaats van twee à drie weken zoals ons verteld was. Ook deze dierenarts komt, na het zien van de foto's, tot dezelfde conclusie. Dit betekent dat het hondje over twee weken al de eerste inentingen mag hebben en we maken meteen een afspraak. Ditmaal niet in het restaurant, maar een huisbezoek op de farm zelf!

Naar boven

Overzicht Onze Ervaringen